De vanuit hun thuishaven Eugene in de Amerikaanse staat Oregon opererende formatie ‘The Stagger & Sway’ begon in 2007 oorspronkelijk als een akoestisch duo gevormd door gitarist-zanger Mike Last en bassist-zanger Jerry ‘Groove’ Abelin. Hun eerste officiële platenrelease bestond uit het zes songs tellende ep-tje “Time Changes” waarin al duidelijk werd dat deze heren voor het Americana, alt.country en indie rockgenre zouden kiezen om hun verdere muzikale carrière te oriënteren.

Dat minialbum werd destijds geproduceerd door de getalenteerde zanger, songschrijver en stadsgenoot Ehren Ebbage die ook nu weer werd aangezocht om de productie van het eerste volwaardige album van ‘The Stagger & Sway’ voor zijn rekening te nemen.

Die nieuwste plaat kreeg de titel “Break Til You Bend” en bestaat uit elf eigen composities. Gitarist Joe Knapp en drummer Kenjamin S.G. Howe III werden aan de groep toegevoegd en producer Ehren Ebbage speelde in de opnamestudio lap steel, keyboards, mandoline en gitaren mee bij diverse tracks op dit album.

De inspiratie voor hun songs deed deze band op in hun vertrouwde woonomgeving, getuige daarvan songtitels als “Sam Bond’s Garage”, een folkrocksong die verhaalt over een bekend café in Eugene waar de bandleden al eens een pintje plegen te gaan drinken, hun prachtige ode aan de oorspronkelijk vooral door Indianenstammen bewoonde Amerikaanse staat “Wyoming”, het naar de als een harp klinkende gitaarakkoorden genoemde “Arpeggio” en de door de groep bejubelde lokale “River Road”.

Mooie countryshuffles en sfeervolle ballads volgen elkaar in rasse schreden op en leiden tot songs als “Barrel Rolling”, het rockende “Up And Go” en het aan ‘Wilco’ schatplichtige nummer “Loudmouth Ideas”. Bij het volgens onze mening beste werk op dit album noteren wij aan het einde van de plaat graag de poprockballads “Sh*t Advi*ce” en “Another Man’s Waltz” evenals de magnifieke tearjerker “Eyes Like David Bowie” (van wie we allemaal toch wel weten dat hij twee verschillend gekleurde ogen heeft - een blauwe en een groenbruine - ten gevolge van een gevecht om een meisje op school in 1962). Vooral in dit laatste nummer vinden wij dat de sound van ‘The Stagger & Sway’ erg hard lijkt op werk van de New Yorkse alt.countryformatie ‘Clem Snide’, iets wat trouwens ook geldt voor de bonustrack “Keep It To Yourself”.

Als debuutplaat zal dit schijfje zeker op een goede feedback kunnen rekenen in de vakpers. Toch zullen wij pas helemaal overtuigd zijn van een beloftevolle toekomst voor ‘The Stagger & Sway” als ze in een opvolger voor “Break Til You Bend” onze hoge verwachtingen zullen kunnen bevestigen.

(valsam)