RAMON GOOSE - UPTOWN BLUES

Als het gaat om grote gitaristen, zijn er onmiddellijk zoveel waaraan ik denk. Maar als het gaat om blues artiesten die een dergelijke fantasie en creativiteit combineren in hun muziek is de Engelse gitarist Ramon Goose gewoon de beste. Zijn emotionele zang en dynamische gitaarspel, doen soms wel eens denken aan Robben Ford, maar eveneens invloeden van Duke Ellington, BB King, Taj Mahal en Charlie Christian zijn best hoorbaar. Zijn persoonlijke songs die hij met veel gevoel voor het voetlicht brengt, gelardeerd met zijn virtuoze gitaarsolo's, zijn direct herkenbaar en zeer smaakvol. Geen 12-bar nummers hier, je hoeft alleen maar achterover te leunen en genieten van alles wat Goose op zijn debuutalbum "Uptown Blues" brengt. Er is niets overspeeld. Het is gewoon een kwestie van het volgen van zijn eigen typische muziekstijl die hij door de jaren heeft ontwikkeld en die heel wat bluesliefhebbers weet te boeien.

Deze artiest, speelde o.m. met Eric Bibb, Pee Wee Ellis en werkte samen met Chris Thomas King, maar is het meest bekend uit de formatie NuBlues, de alternatieve band die hip hop vermengt met meer traditionele bluesgeluiden. Samen met de Senegalese koraspeler Diabel Cissokho, maakte Goose ook vorig jaar het veelgeprezen album "Mansana Blues", waarbij West-Afrikaanse songs en ritmes zich vermengen met de blues. Op deze plaat en die van NuBlues is hij niet vies de grenzen te verleggen en weet hij de blues steeds op een andere manier in te kleuren door gebruikmaking van meer of minder uitgebreide bezettingen, dat is ook hier evident op deze cd. De aanwezigheid van bassist Ed Vans en drummer Eric Ford brengen samen met Goose een sound teweeg waardoor deze cd blijft boeien. Goose zingt beter dan ooit, houdt de gitaar in bedwang en heeft zich omringd door een band, die perfect aanvoelt wat hij wil en waar hij naartoe wil. Goose is een topgitarist in het elektrische-blues-rock-genre, met een heel eigen en krachtige gitaarstijl, waarin hij agressiviteit weet te koppelen aan techniek en nuance en waarin zijn blues met een jazzy twist in twaalf songs voorbij komen.

"Uptown Blues" is een sterk album, waarin hij zich met deze band tot in de perfectie verweeft, vooral in de meer Robben Ford getinte songs, als de funky opener "Delta Moon", het daaropvolgende up-tempo en swingende "Reality" en het tiende nummer "Movin' On Over". Na deze track volgen twee unplugged-versies van "Reality" en "Say It Ain’t So" als afsluiters, tracks die we eerder hoorden op de cd, maar die nu meteen de luisteraar een idee geven hoe deze band live klinkt. Een aantal gasten helpen een handje op deze 12 tracks, zelfs een andere gast gitarist Dave Gillan verschijnt op het instrumentale, "Uptown Shuffle". Maar hoe spectaculair deze gasten ook zijn, ze kunnen gewoon niet wegnemen dat alle aandacht naar Goose gaat. Voeg daarbij de nummers die versterkt zijn met de blazers, als het in sax gedrenkte "Taste of Honey" dat naar een rokerige bar na sluitingstijd riekt, dan voelen we pas hoe goed deze songs in elkaar zitten, wat goed er gemusiceerd wordt en hoe heerlijk hij zingt, het klinkt gewoon onweerstaanbaar goed.

De cd bewijst bovendien dat Goose een uitstekende songwriter is, want zijn songs zijn echte verhalen. Voeg daarbij de veel gecoverde Hound Dog Taylor klassieker "Give Me Back My Wig", de live favoriet Hendrix’s "Little Wing" en een gedreven versie van the Isley Brothers' "Testify", in zijn mix van gesofisticeerde ballads, blues, jazz en soul, hij brengt deze songs steeds met veel verve en klasse. Op "Uptown Blues", smelt hij op knappe wijze al deze invloeden samen. Ietwat gepolijste muziek, maar steeds worden de songs met veel emotie en power gebracht. Een plaat die je maar blijft opzetten en die eigenlijk alleen maar beter wordt. Ramon Goose slaagt er als geen ander in om tijdloze muziek te creëren waarop elementen van de jazz, blues en andere muzikale invloeden vermengd worden met uiteenlopende arrangementen.

Artiest info
Website  
 

Label: Music Avenue Records

video