TOM WAITS - BAD AS ME

Als we de imposante driedelige compilatie "Orphans" uit 2006 met oud en nieuw werk niet meetellen, was "Real Gone" uit 2004 het laatste studioalbum van de heer Tom Waits. Na het live-album "Glitter and Doom" uit 2009, kwam eind vorige maand dan het nieuwe album van de inmiddels 61-jarige baas uit, getiteld "Bad As Me". Een nieuwe Tom Waits betekent voor mij steevast een blinde aanschaf. Deze man heeft het werkelijk nog nooit gepresteerd een slechte plaat af te leveren. Ook deze keer is het hem niet gelukt, hij heeft in mijn ogen zelfs zijn beste werk sinds jaren afgeleverd, ik durf zelfs te zeggen dat het zijn beste album van deze eeuw tot nu toe is.

Nieuwe paden slaat Tom Waits op zijn eerste studioalbum in zeven jaar niet in, maar dat verwachtte ook niemand. Maar dat Tom Waits de eerder gebaande paden zo glorieus zou betreden, mag met recht verrassend genoemd worden, want op "Bad As Me" is weer alles aanwezig. Fraaie ballades worden afgewisseld met rauwe bluesstompers en meer avant-gardistische uitstapjes, zonder dat de plaat ook maar een moment gekunsteld aandoet, hetgeen voor een deel van voorganger Real Gone wel gold. "Bad as Me" is een afwisselend album. Aan de ene kant een album dat best toegankelijk is, maar anderzijds weer typisch anders is dan anders, zoals alleen Waits het kan.

Het begint gelijk goed met het jachtige en door een banjo gedomineerde "Chicago", maar ook de rockabillybeat van "Get Lost", het mariachi-achtige "Back In The Crowd" en het walsje "Last Leaf" getuigen van Waits’ uitzonderlijke talent. Dan spreken we nog niet van het hilarisch, stampend en bluesy titelnummer, dat op muzikaal vlak meteen herkenbaar is als Tom Waits-werk, door het gitaarwerk, de mondharmonica en de stuwende baritonsaxofoon. De woest huilende maniak van Bone Machine binden we terug in songs als "Bad As Me" en "Hell Broke Luce", maar zelfs in de krakerige croonersballade "Kiss Me" gaat hij ruim dertig jaar terug in zijn eigen carrière, naar de donkere en rokerige nachtclubartiest die hij eind jaren zeventig liet horen. Een romantische oproep een relatie nieuw leven in te blazen, waar de nostalgie letterlijk van afruist met het warme knisperen van vinyl op de achtergrond. Scherp komt Waits daarop met een sneer naar The Rolling Stones in het swingende "Satisfied". "Now Mr. Jagger and Mr. Richards, I will scratch where I’ve been itchin' ", brandt hij de heren toe in drieënhalve minuut waarin hij 'satisfaction' zal halen voor zijn dood. Meest opvallende hieraan is dat de hoekige aan de The Stones refererende gitaarrif hier daadwerkelijk wordt gespeeld door diezelfde Mr. Richards.

Naast Keith Richards die gitaar speelt op enkele tracks is er eveneens een gastrol voor bassist Flea (Red Hot Chili Peppers), de gitaristen David Hidalgo en Marc Ribot, en zelfs zoonlief Casey Waits drumt op een aantal tracks. Naast de bluesy stampers "Get Lost" en "Raised Right Men" grijpen songs als het bijna gefluisterde "Back In The Crowd" en de kerstballade "New Year's Eve" meteen naar de keel en een andere song als "Hell Broke Luce" springt er dan weer uit als een woedende Waits brult: "How is it that the only ones responsible for making this mess got their sorry asses stapled to a goddamn desk?" Op "Bad As Me" recycleert Tom Waits zichzelf. Hij grauwt en beukt in zijn hoekige songs zoals hij dat al zo vaak deed. Maar het is allemaal fantastisch goed gedaan. De plaat is als het ware een samenvatting van Waits' hele universum, dat niet langer experimenteel, maar nu meer soepel en overtuigend klinkt. Dit album staat vanaf het begin vol met ijzersterke nummers en voor de echte liefhebbers, de 'deluxe' editie van het album bevat zelfs nog drie bonus nummers. Veel muzikanten boeken in qua kracht naarmate ze ouder worden, Tom Waits hoort hier zeker niet bij. Na meer dan dertig jaar laat hij horen nog steeds een muzikaal genie te zijn.

Artiest info
Website  
 

Label: Anti / Epitaph
Distr.: PIAS

video