Sommigen onder jullie zullen 'm al kennen als een van de Wayward Sons, de rootsrock/ southern grunge band uit Texas waarmee hij optrad , of het muzikantencollectief "The Front Porch Society" .

Die gravelstem gaat nu zijn eigen gang, en zijn muziek is tegelijkertijd kwetsbaar en ruw als een ongepolijste diamant. Hij begon als een verborgen dichter, werd daarna zangerperformer en keert nu terug naar zijn begin, om als "Rustic Poet" terug de eenvoud aan te boren en de kracht van de teksten in zijn naakte vorm terug centraal te stellen.

Met enkel de soberste begeleiding, onder meer de multi-instrumentalist Tommy Worley en de viool van Jonathan Lin achter zich, focust alle aandacht zich op de rauwe stem van Huke en vooral op zijn verhalende teksten.

Die teksten zijn al even rauw als de stem van de vertolker, samen hebben ze 't effect van een glas 12 jaar oude whiskypuur. Ze branden in je lijf. Mede door de atmosferische, minimale begeleiding, krijg je dat folky Americana geluid dat doet terugdenken aan de troubadours van het eerste uur. Je denkt soms aan artiesten als Waits, Kris Kristofferson of Malcolm Holcombe maar vooral de wat aparte, hortend vertellende zangstijl van Sam Baker komt erg dicht in de buurt van wat Huke Green brengt, luister bijvoorbeeld maar naar opener "Backwoods" of afsluiter "Peggy".

Samuel Baker en Kev Harris, twee collega’s uit de Wayward Sons zorgen een paar maal voor een iets voller groepsgeluid, maar eerlijk gezegd komt onze "Rustic Poet" beter tot zijn recht in de soberste tracks, als de teksten alle aandacht naar zich toezuigen.

Een cd die wat werk van je vraagt, je valt nu immers meestal niet meteen voor dit soort muziek, maar eens ze je weet te raken....

(RON)