FRANCESCO PIU - MA-MOO TONES

Derde plaat van Francesco Piu uit Sardinië. In de beste Italiaanse traditie is Piu een power gitarist en volledig in die lijn gaat hij graag tekeer op alle snaarinstrumenten van akoestische gitaar over dobro, banjo, weissenborn tot lap steel, zonder de mondharmonica te vergeten (al speelt in zijn band Davide Speranza de bluesharp... en die laat constant horen waarom dat zo is!) Ook niet verwonderlijk is dat de jonge guitar slinger zijn blues graag doorspekt met funk en rock. Na 'Blues Journey' (2007) en 'Live At Amigdala Theatre' (2010) volgde begin dit jaar deze 'Ma-Moo Tones', een woordspeling op de traditionele Sardeense maskers, de 'mamuthones'. Het is niet verwonderlijk dat hij dit linkt aan het feit dat hij een kruisbestuiving nastreeft met zijn eigen Sardeense roots met zijn geliefde Americana. Wij horen vooral die laatste, maar da's uiteraard geen bezwaar als dat deskundig en liefdevol gebeurt.

Piu deed al vaak het voorprogramma van de Amerikaanse groten in het genre en met een aantal van hen deelde hij het podium. Doordat hij in eigen land een wedstrijd won, mocht Francesco Italië vertegenwoordigen in de International Blues Challenge in Memphis, TN. Het is dan ook geen wonder dat de begaafde Italiaan één van de mensen met wie hij speelde, wist te strikken als producer voor 'Ma-Moo Tones'. Dat is dan niemand minder dan blues veteraan Eric Bibb, die dit jaar nog hoge ogen gooide met de prachtige hommage aan de muziek van Louisiana, 'Deeper In The Well'. De cd klinkt inderdaad zoals het hoort, scherp, helder, alles goed vooraan in het spectrum. Francesco schreef de meeste van de acht originele songs zelf, al dan niet in samenwerking met Daniele Tesca.

De band bewerkte samen het soms even aan Moby herinnerende traditionele 'Trouble So Hard', met Tibetaanse boventoonzang van drummer Pablo Leoni. De cd eindigt met 'Soul Of A Man' van Blind Willie Johnson, tegenwoordig weer erg populair, lijkt het ons, en een door Piu solo gespeeld 'Third Stone From The Sun' van Jimi Hendrix. Hij brengt dit op een vroeg twintigste eeuwse parlour guitar, kleiner dan een concertgitaar maar met een verrassend volume (denk aan de bekende foto van Robert Johnson!) De songs worden overigens spaarzaam ingevuld, zonder overdubs tenzij het niet anders kon. Nooit spelen er meer dan drie mensen in hetzelfde nummer, vaak zelfs maar twee, met één uitzondering: op 'Overdose Of Sorrow' speelt Eric Bibb op bariton gitaar de vierde man en, o wonder, het was precies wat de song nodig had om uit het pak te rijzen. Leuke percussie ook, hier.

Piu en Tesca schrijven goeie songs: 'The End Of Your Spell' opent furieus, maar die Italiaanse felheid staat een eerlijk bluesgevoel niet in de weg. Het vraag en antwoord spel tussen Piu en Speranza is niets minder dan subliem en het boom-boom koortje geeft het nummer een eigen cachet. Francesco is ook een uitstekend zanger, accentloos en boordevol passie precies waar dat moet. Ook 'Over You' rockt aan de goeie kant van de blues. De reggaetoets in 'Hooks In My Skin' geeft het spel op de resophonic een ongewoon ritmisch kader. 'Blind Track' toont dat Piu ook een blues ballad aankan. Op het snellere 'Colors' had je omwille van de songbouw een Elmore James slidegitaar verwacht, maar Piu klaart het met een simpele akoestische gitaar. 'Stand-By Button' is een uitgelaten stamper die via de banjo veel speelruimte krijgt: nog altijd primeert de blues. Het laatste eigen nummer 'Down On My Knees' combineert een Bo Diddley ritme met lekker dobrowerk.

'Ma-Moo Tones' is een verzorgde en knap ingespeelde cd, die ondanks 'externe' invloeden, gerust mag gezien worden als een liefdevol tribuut aan de blues van de Deep South. In het legertje Italiaanse bluesgitaristen van stand (Roberto 'Morblus' Morbioli, Enrico Crivellaro, Rudy Rotta,Maurizio Pugno, Guitar Ray...) mag Francesco Piu, op basis van deze plaat, zijn stek opeisen.

Antoine Légat

Artiest info
Website  
 

Label: Groove Company

video