DAGO RED - DAGO RED

Soms gebeurt het dat een goudzoeker tussen het stof iets ziet glinsteren en al op voorhand verwachtingen koestert. Bluesfreaks kan hetzelfde overkomen, twijfelend of het inderdaad goud is of op zijn minst een folky kleinood. Op het in het voorjaar uitgebracht compilatie album, met daarop geselecteerde songs van de mededingers aan het 2de European Blues Challenge te Berlijn, viel de Italiaanse groep ‘Dago Red’ op omwille van het vereenzaamd pareltje tussen het geheel van swing, rhythm-and-blues en bluesrock. Dit groepje uit de heuvels van Abruzzo bestond al sinds 1998. Pas nu ontdekte je dat hun muziek dat ondefinieerbaar kostbaars bevatte dat alsmaar zeldzamer wordt in het overaanbod van elektrische blues. Beïnvloed door zowel de bluespioniers als de beatpoëten begon het zeskoppig gezelschap ‘Dago Red’ tien jaar geleden te componeren. En net zoals John Steinbeck namen de twee zangers/gitaristen Giuseppe Mascitelli en Marco Pellegrini de pen ter hand om randfiguren of drop-outs uit de schaduw te halen.

Van hen kwamen reeds twee albums uit: ‘Folk & Blues Memories’ en ‘Feel Like ..Going On’. Dit derde titelloze album uit 2009 bevestigt inderdaad het eerdere vermoeden dat deze groep pareltjes wist op te delven, waaronder ‘Sorry Folks’ dat op de compilatie cd van de competitie in Berlijn terecht kwam. Ook de twee covers op dit album, één van Little Walter en ‘Kind Hearted Woman’ van Robert Johnson, krijgen een nieuwe glans. In de eigen songs verenigen de muzikanten de mood van Woody Guthrie, Eric Andersen, Leadbelly en Josh White. De hese stem van Giuseppe doet soms aan Hans Theessink denken, dan weer aan Chris Rea of zelfs aan Tom Waits als iemand die, van een verre pelgrimstocht teruggekeerd, amper nog kan fluisteren. Zo schetst hij beeldrijk in ‘Half A Hobo (Half a Lord)’ de kwetsbaarheid van de verlopen muzikant met zijn door duiven bevuilde trompetkoffer. Meestal begeleidt Marco Pellegrini met broze harmonicaklanken als hij tenminste niet zelf zingt.

Marco’s songs hebben iets meer jazzy zoals ‘SKOL (Short Kind Of Love)’ dat vaagweg aan Django Reinhardt herinnert. Ook de andere bandleden bepalen mede de sfeer zoals Fausto Troilo op cajon, Angelo Tracanna met contrabas of Luigi Rossi met gitaren. Het instrumentale ‘Travelin’ Light’ van gitarist Nicola Palanza droomt weg gelijkend op de wisselende lichtval in het gebladerte bij valavond. Elke muzikant draagt bij tot dat blueslandschap waarin wereldvreemde figuren hun eigen weg gaan of aan de horizon verdwijnen zoals de alcoholist in ‘I’m Sober Now’ of de zwerver in de afscheidssong ‘I’m Gone Now’. Dit fraai verzorgd album intrigeert vooral omwille van de eenvoud en de tristesse die het uitstraalt. De existentiële eenzaamheid in sobere zanglijnen samengebald! En de songteksten worden zowel in het Italiaans als Engels bijgevoegd, ook al een zeldzaamheid. Deze band trad al vaak op in Europa en vooral in Frankrijk, maar wie hen in België boekt mag prat gaan op een primeur.

Marcie

 


Artiest info
Website  
Label: Straytown Records