SARAZINO - EVERYDAY SALAMA

Sarazino is het geesteskind van Lamine Fellah. De levensloop van deze man legt duidelijk uit waarom de muziek die hij maakt een smeltkroes aan stijlen is. Lamine is de zoon van een diplomaat en groeide op in verschillende plaatsen op deze aardbol (Algiers, Quito, Europa) en studeerde in Montreal. Overal snoof hij de locale muzikale sferen op en deze verwerkt hij tot de potpourri die zijn muziek is. Hij zit duidelijk in dezelfde niche als Manu Chao of Sergent Garcia. Je kent het wel mestizorock met een scherp randje die rock vermengd met cumbia, reggae, afrobeat, Arabische ritmes, funk, latin….

Lamine heeft de laatste 10 jaar Quito in Ecuador als thuisbasis. Daar is deze cd dan ook opgenomen. Het is zijn tweede plaat. Zijn eerste was “Yo Fah” en werd goed ontvangen. Ik denk zelf dat hij toen op Couleur Cafe speelde.

Op deze tweede plaat nodigt hij weer een hele hoop gasten uit om samen met hem te spelen. De bekendste namen zijn de immer fantastische Ampara Sanchez (Spanje), Novalima (Peru en ook enkele knappe platen op hun conto), Sierra Leone Refugee All Stars, Rootz Underground(Jamaica) en nog enkele Brazilianen. Op de cd 15 nummers en een speelduur van net geen uur.

Het eerste nummer is meteen raak. Het begint met een lome beat waar een beetje cumbia, enkele rappende woorden, mevrouw Sanchez die mee rapt en een aanstekelijk refrein. U hebt meteen het plaatje beet van dit “El Fugitivo”. “ Camonaré For Babylon” gaat op hetzelfde elan voort. Hier worden er blazers bijgevoegd, is er iets meer reggae ingeslopen en is de vocale inbreng van Bacha Ortiz zeker de moeite. “Lunes Vudu” heeft een nog grotere reggae saus door de inbreng van de Jamaicanen maar door de heftige beat en de snelle rap vocalen is dit allesbehalve loom. Een sterke start van de plaat.

De man met de grootste gastrol is Niyo Pumpin, een naar Ecuador uitgeweken Nigeriaanse rapper. Op “Es Mi Momento” zorgt hij voor de intro die overgaat in een knappe latin /hip hop song. “En Latinoamerica” wordt een soort Orishas rap die rustig voortkabbelt. “Si Nos Descuidamos” is de minste en staat gelukkig op het einde van de plaat.

De titelsong is een cumbia met duidelijke Latijns Amerikaanse inslag. Zo de muziek waarop je ongewild begint te wiegen en wiebelen. “ Vagaré” is een geslaagd huwelijk tussen Afrika en Zuid Amerika. We krijgen hier een rustige pop getinte song waarin gezongen wordt. Voor sommigen zal dit te braaf klinken. Braaf kan “Es La Vida” niet genoemd worden. Daarvoor zijn de beats iets te uptempo, de zang iets te gemeen en de ritmeveranderingen te verrassend. Novalima zorgt voor een sterke bijdrage op dit hoogtepunt van de plaat. En de sterke songs blijven komen. “Quiero” is er ook zo een met knappe blazers. Je kan als detailkritiek hebben dat de plaat teveel in hetzelfde ritme blijft waardoor de aandacht weg gaat. Maar als je echt luistert heb je daar geen last van. In het afsluitende vijftal is “Pelo Shao” een vlotte song die naast de andere sterke nummers van deze plaat kan staan. “Malena” heeft een politieke tekst met een zin die het heeft over het vervangen van pistolen door gitaren. Manu Chao zou fier zijn op deze song.

De enige song die gemaakt werd zonder guest is “Contigo Lola”. Het is zeker een van de sterkste met zijn aanstekelijk ritme en knappe blazers. Afsluiter “Viva Africa” mag zeker niet onvermeld blijven. Het maakt nogmaals duidelijk hoe grensoverschrijdend deze plaat is. Ik hoorde de eerste plaat nooit maar dit is zeker een sterke opvolger voor dat debuut. Deze plaat zal alle liefhebbers van genoemde voorbeelden zeker kunnen bekoren. En niet enkel de liefhebbers: mijn vriendin, die helemaal niet “into music” is zei me spontaan: als die mannen komen wil ik wel eens meegaan naar een concert. Qua aanbeveling is dat er een die zeker kan tellen.

(Lisael)

Artiest info
Website  
 

Label: Cumbancha
Distr.: Munich/V2