EMMA BLACK – SWIMMING IN THE MOON

Emma Black is een singer songwriter uit de UK, meer bepaald uit Wales die hier in de Lage Landen aan de oppervlakte kwam in de loop van 2010. De aanleiding daarvoor was de toer die ze deed in het zog van haar in 2007 verschenen cd “Where The Dark Horses Roam”. Naar aanleiding van die toer werd er ook een live cd gemaakt die opgenomen werd bij het befaamde roots radioprogramma “Crossroads Radio Sessions”.

Het verhaal van Emma die op 17 jarige leeftijd een enkel ticket richting Amsterdam kocht met een rugzak kleding en haar gitaar op de rug is bij de lezers van de recensie van die eerste plaat bekend. Ze keerde terug naar haar thuisland (na een ziekte ten gevolge van een milieuprobleem) en speelde in allerlei groepen. Na enige tijd begon ze solo haar weg te gaan met als gevolg die plaat.

Voor deze nieuwe kreeg ze hulp van enkele muzikanten die hun sporen verdienden in andere Britse groepen. Zo is er op pedal steel en dobro Alan Cook die in de band van Michael Weston King speelde en enkele minder bekende namen die hun sporen verdienden bij diverse gezelschappen zoals I Am Kloot, Lord Of The Dance….

Ze heeft tijd gehad om nieuwe songs te schrijven, bij te schaven en uit te proberen. Dus de verwachtingen liggen hoog bij ondergetekende. Het is een plaat geworden die nog steeds in de folk gedrenkt is maar met een grotere pop invloed. Dit komt door de ruimere bezetting waarbij de piano een grotere rol toebedeeld krijgt. Maar dit zonder toegevingen te doen aan haar stijl.

Ze trapt af met een melodieus “The Getaway” waarin piano en een treurende viool de hoofdrol opeisen. Het geluid is, door de inbreng van een ruimere bezetting voller dan bij de vorige plaat. Emma is weer goed bij stem en vertelt haar verhalen van 3 a 4 minuten die handelen over heel persoonlijke zaken (liefde en zijn problemen) als het algemeen sociaal maatschappelijke dat zij rond haar ziet. Soms klinkt de muziek iets te lieflijk en zou ze een “mean grawl” in haar stem mogen hebben. “Florence” gaat over “greedy people” en “Afghanistan” en ze zingt het met een zeemzoet stemmetje. Maar dat is detailkritiek. De 13 songs staan elk individueel en boeien.

Mijn favorieten zijn het verhalende, zeer folk getinte “Lies They’ve Sold” met de viool en de stem in de hoofdrol. Ook sterk is “The Curlew” met een mooie inkleuring op fluit. Het liefdesliedje “Falling” klinkt als een slaapliedje maar heeft een catchy gevoel dat zeker op de radio kan. “Last Time Love” laat de pedal steel horen en dit is zeker een goede keuze om een desolaat gevoel te creëren dat bij het thema van de song past. Een welkome afwisseling is het bluesy “Pauper’s Grave” met een slide gitaar op de achtergrond en de harmonica in op de voorgrond. Als laatste mag de titelsong die de plaat afsluit niet onvermeld blijven. Het is knappe song die quasi a capella wordt gebracht met enkel een cello als begeleiding. Hoogtepunt van de plaat.

Emma kiest voor het pad van de gestage vooruitgang ipv snel succes te zoeken via tv optredens en wedstrijden allerlei. Maar dat geeft haar te tijd geen vallende ster te zijn maar lange tijd aan het muziekfirmament te schijnen. Deze plaat moet haar zeker wat radio airplay geven en de toegang tot grotere podia, in het voorprogramma of op festivals. In het najaar is ze alvast te zien in de kleinere zalen. Hou de concertagenda in de gaten.

(Lisael)

 

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Cornflower records

video