RY COODER - ELECTION SPECIAL

Ry Cooder blijft op respectabele leeftijd vriend en vijand verbazen. Diens hoge productiviteit die hij koppelt aan hoogwaardige producties, zet hij nu voort met zijn nieuwe CD "‘Election Special", een cd die Cooder zelf produceerde en alle tracks zelf schreef. Niet alleen zingt hij de teksten, Ry is ook verantwoordelijk voor de mandoline, gitaar en basspel op dit album, alleen het drumwerk is uitbesteed aan zoon Joachim. En waarbij we ook meteen al willen verklappen dat dit een maatschappijkritisch hoogstandje is geworden, vol subtiele, volwassen en intelligente songs.

Bepaalde mensen leven te lang. Die boutade slaat op lui die de reputatie die ze in hun hoogdagen opgebouwd hebben, later onzorgvuldig om zeep helpen. Ze kunnen dat doen door tegen alles waar ze ooit voor stonden in te gaan. Hun masker van integer artiest af te gooien en botweg toe te geven dat het hen altijd om het geld te doen was. De manier om dat nog het best te doen is precies te putten uit de tijden dat ze succes hadden en daarvoor de liefhebber zwaar doen afdokken. Het is niet nieuw en het is zeker geen uitvinding van gehaaide popmanagers. In pop- en rockland worden de gewone luisteraars bedot, vaak in samenwerking met de critici. We hebben immers reeds dikwijls in ronkende termen nieuwe dure uitgaven van oud materiaal (met een beperkt aantal nieuwigheden eraan vastgekleefd) weten beschreven worden. Als consument blijf je dan ook vaak met het idee zitten dat het niet echt zoveel soeps was. Iets wat iemand die de boxset gratis toegespeeld kreeg bij een exclusief etentje met het meisje van de platenfirma een zorg zal wezen.

Maar artiesten kunnen ook integer verder werken aan hun oeuvre. We denken hier bij voorbeeld aan Tom Waits, Leonard Cohen en Ry Cooder. Ry Cooder staat bekend als één van de archeologen van de Amerikaanse muziek. Maar de man kijkt in zijn carrière niet snel achterom. Nee, voor hem geldt op dat vlak het boeddhistische adagio: achterom kijken is stilstaan. Cooder is altijd een buitenbeentje geweest. Eerst maakte hij naam als zijman van The Rolling Stones en stookte hij enkele van de vroege LP’s van Randy Newman op met zijn gloedvol slidespel. Later ging de man soloplaten maken die allemaal toen onbekende Amerikaanse muziekstijlen van de vergetelheid en de belachelijkheid redden. Ik bedoel maar: op zijn meesterwerk "Chicken Skin Music" (1976) speelde Cooder niet alleen stokoude blues, zoals Leadbelly’s "The Bourgeois Blues" waarmee Cooder deze plaat opent, maar kwam hij ook aanzetten met Hawaiaanse en Tex-Mex-uziek. Het was in die tijd ongelooflijk gedurfd, maar Cooder heeft in de decennia erna voet bij stuk gehouden en zou later des te meer genieten van het mee door hem bestierde Buena Vista Social Club-wereldsucces. En dat welslagen heeft de man nu eens niet wereldvreemd gemaakt.

Na de vrij ambitieuze projecten "Flathead" (2008), "My Name is Buddy" (2007), "Chavez Ravine" (2005) en het laatste reguliere album "Pull Up Some Dust and Sit Down" (2011- recensie) dat vorig jaar ook rond deze tijd van het jaar verscheen, pakt meestergitarist Ry Cooder opnieuw met een nieuw album "Election Special" uit, waarbij zoals de titel laat vermoeden zijn pijlen richt op de Amerikaanse verkiezingen, en kijkt daarbij met een kritische blik op de huidige Amerikaanse maatschappij en houdt geen blad voor de mond. Zijn voorganger gaf vorig jaar al aan dat de man belangrijke dingen heeft te vertellen en kan die ook nog in een excellente vorm gieten. De nood moet immers hoog zitten, want Cooder maakt nu een volledig politieke plaat waarin hij niet kiest voor preken, maar gewoon voor een reeks van portretten die de politiek en de pregnante situatie in de VS voor de gewone man schetsen. Deze plaat zal dan zeker in Amerika stof doen opwaaien !

Hij veegt in het openingsnummer "Mutt Romney Blues" ongemeen hard de vloer aan met Presidentskandidaat Mutt Romney. Ook Sarah Palin wordt flink op de korrel genomen. In het tweede nummer, de mandolineballad "Brother Is Gone" kruipt hij in de huid van Charles en David Koch, rijke oliemagnaten die nauw verbonden zijn met de Tea Party en ettelijke miljoenen dollar hebben gespendeerd aan campagnes om Barack Obama in een negatief daglicht te plaatsen. Verwijzend naar de mythe van Robert Johnson laat Ry Cooder de twee miljardairs op een kruispunt in Wichita, een pact met de duivel sluiten. De song is tevens het muzikaal hoogtepunt van de plaat en één van de beste nummers die hij tot nu toe schreef. Hij noemt verder het gevangeniswezen de Amerikaanse industrie van de toekomst en roept zijn landgenoten op om, tijdens anti-establishmentmarsen, politieagenten eraan te herinneren waar hun loon vandaan komt. Het is lang niet de eerste keer dat legende Ry Cooder zich kritisch uitlaat over de Amerikaanse politiek, maar in de aanloop naar de verkiezingen is de kans groot dat hij wel meer dan eens voorpaginanieuws wordt en dat zijn songs ook eindelijk eens bij een breder publiek te horen zijn, al heeft "Election Special" de lengte van een ouderwetse LP met zijn 38 minuten. Ry Cooder grijpt hiermee terug op zijn oude werk en doet in muzikaal opzicht geen hele vernieuwende dingen al is Cooder een man die zich op late leeftijd opnieuw heeft uitgevonden en met messcherpe analyses verpakt in gloedvolle Americana de jonge Amerikaanse muziekgeneratie met open mond achterlaat.

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Nonesuch Records
Distr.: Warner Music

video