PATRICK CROWSON – A MILE PAST THE DEAD END

Zes jaar geleden stond singer-songwriter Patrick Crowson uit Brooklyn, New York voor het eerst in de schijnwerpers met zijn titelloze debuutplaat. Drie jaar later mocht ik de opvolger “Finito La Comedia” voor u recenseren en nog eens drie jaar later – nu dus in 2012 – ligt nummer drie hier in de lader van de cd-speler.

Het nieuwste album bestaat uit elf nieuwe nummers die Patrick Crowson componeerde voor de plaat “A Mile Past The Dead End”. Waar zijn debuutplaat nog bijzonder donker was en door ons geschikt werd bevonden om een geplande zelfmoord te begeleiden werd op de tweede plaat wat meer perspectief geboden op een hoopvolle toekomst en sloop de poëzie nog wat nadrukkelijker in de songteksten.

Wat overbleef van die vorige albums op deze derde cd is de kille naaktheid van de liedjes en de minimalistische instrumentatie die haast altijd uitsluitend van een akoestische gitaar lijkt te komen. Dat Patrick Crowson een verstokte fan is van artiesten als Townes Van Zandt en Bob Dylan staat buiten kijf. Je kunt de sporen van die twee troubadours in haast elke so(m)bere song ergens ontdekken.

Net als op “Finito La Comedia” wordt Patrick Crowson op dit album bijgestaan door zijn producer en muzikale toeverlaat en vriend Josh Allen (van ‘The Meanwhiles’) die zeer sporadisch wat orgel, mondharmonica of ukelele aan zijn gitaarklanken mag komen toevoegen.

Dus alles is OK? Nee, toch niet. De songs zijn deze keer niet sterk genoeg en weten de gevoelige snaar bij de luisteraar nauwelijks te beroeren, met als enige uitzondering het nummer “Mark The Drifter”. Er is amper enige diversificatie tussen de nummers te bespeuren en dat leidt al gauw tot verveling en jammerlijk genoeg ook tot snel doorspoelen. Volgende keer beter, Patrick, want je twee vorige albums hebben ons wel weten te raken.

(valsam)
“In contradiction to his two previous records, the most recent release of Patrick Crowson can hardly touch us. There is a serious lack of diversification in the eleven songs on ‘A Mile Past The Dead End’ which regretfully leads very quickly to boredom and the use of the fast forward button on the remote control of the cd-player. One exception can be made for the song ‘Mark The Drifter’.”
– www.rootstime.be

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Info: Hemifran