FILIP DE FLEURQUIN - TELEPHONE BOOTH HOTEL

Hij speelde met Stekelbees, de Crèche Band en de Vieze Gasten, om maar te zeggen hoe veelzijdig de zanger/gitarist is. Verder nog met de Gentenaren Bruno Deneckere en Ht Roberts die hem op dit schitterend album opnieuw begeleiden. De Fleurquin bracht onder eigen naam al twee albums uit en is naar eigen zeggen dit nieuwe album gaan bottelen in de Vlaamse Ardennen. Hij steelt met ogen en oren en vermoedelijk ook met zijn tastzin en intuïtie, want zijn songs hebben de kleur, ribbels en groeven van expressionistische schilderijen. Maar de poëet Filip de Fleurquin helemaal portretteren is onbegonnen werk, al zet het beluisteren van zijn zelfgeschreven songs je wel op weg. Daarin zitten ook metaforen en tegenstellingen, zowel in beeld, mood als in melodische zanglijnen. ‘Brussels Central Station’ bijv. klinkt uitermate nostalgisch met de harmonica die de vereenzaming nog accentueert. Maar ‘Telephone Booth Hotel’ heeft iets jazzy ondanks de gedesoriënteerde zielen die de song bevolken. Sarah D’Hondt zingt hierop mee.

Ook het klankenpalet is rijk aan tegenstellingen die zich ondefinieerbaar toch verstrengelen, zoals op het kabbelende ‘Another Happy Song’. De beide multi-instrumentalisten Bruno Deneckere en Ht Roberts spelen akoestische of elektrische gitaar, maar verder nog mandoline, harmonica, banjo, bas, ukelele en omnichord. Een enkele keer zingen zij backing mee. Ook Niels Delvaux is van de partij, hij speelt drum, zowel klassiek als inventief. Zoals ook het vorige ‘A Monkey On A Wooden Horse’ producete Ht Roberts wederom dit album, een pareltje in zijn soort. Het album situeert zich in dat breekbaar schemer/zon universum waarin ook Doc Watson, Tom Russell, J.J. Cale, Chris Rea, Eric Andersen en zelfs Floyd Westerman en Robbie Robertson een toevlucht zoeken of ooit zochten om psychisch en creatief op te  laden. Het bloedmooie ‘If Wishes Were Horses’ met begeleidende resonator mandoline is tegelijk wreed wijs en ontroerend pakkend. ‘Power Of The Numbers’ is bluesy en ‘Yellow And White Ones’ heeft iets pastoraals.

Ook de beelden zijn poëtisch alsof Filip De Fleurquin componeert met hetzelfde koloriet als de Latemse Emile Claus ooit schilderde. In het weemoedige ‘Open Up A Window (Let The Sun Come In) penseelt de zanger als het ware het intrigerende geheel waar overheen een harmonica bluesy briesjes blaast. Ook in ‘Darkness In Me’ zit treurnis verscholen. Andere hoogtepunten zijn het bluesy ‘Picking Grapes’ met banjo en ‘Mask Of The Tender Ones’ die van mij de status van tijdloze klassiekers zouden moeten krijgen. Filip zingt alle songs met gloedvolle stem, soms breekbaar wanneer de gevoelvolle inhoud erom vraagt. Alle songteksten zijn trouwens in een boekje met foto’s bijgevoegd, het geheel met mooi artwork afgewerkt. ‘If wishes were horses I would be riding by your side’, wellicht binnenkort op een van zijn concerten wanneer hij zijn cd voorstelt.

Marcie

Vrijdag 7 september 2012 Arscene Hansbeke www.arscene.be

Zaterdag 8 september 2012 Festival De Giraf Sint-Denijs Boekel www.hademo.be

Zaterdag 15 september 2012 Bij De Vieze Gasten Gent www.deviezegasten.org

Donderdag 20  september 2012 AB-Broodje Brussel Music Village Brussel www.abconcerts.be

 

 

Artiest info
Website