CASSIE TAYLOR – BLUE

Naar het debuut van de dochter van Otis Taylor, Cassie Taylor, wordt door menigeen al enige tijd reikhalzend uitgekeken. Dat heeft deels te maken met het feit dat zo ongeveer de complete muziekpers haar bij voorbaat al heeft uitgeroepen tot één van de sensaties van 2011 en Cassie Taylor inmiddels intens is omarmd door grootheden als John Oates die haar omschreef als: "Cassie Taylor grew up on the road and now she’s ready to show the world what she can do. She can lay down a groove and hold her own as a singer songwriter. Her passion for music and dedication combined with raw talent is a powerful package… I can’t wait to see what she comes up with next". Maar ook het op zijn minst opzienbarende lijstje namen dat wordt genoemd om haar muziek te omschrijven heeft vast bijgedragen aan de nieuwsgierigheid.

Hoewel Cassie Taylor ontegenzeggelijk haar eigen stijl en geluid heeft , blues met invloeden uit de jazz, country en rock, doet haar titelloze debuut me toch vooral denken aan Bonnie Raitt en dit al meteen met het openingsnummer "Memphis". Dit moet overigens direct gerelativeerd worden. Taylor trekt als een kameleon door het complete oeuvre van veel vrouwelijke artiesten, pikt er af en toe iets uit, maar voegt minstens evenveel toe. Bij beluistering van het debuut van Cassie Taylor vallen een aantal dingen op. Allereerst beschikt de multi-instrumentaliste over een imposant fris stemgeluid dat alle kanten op kan, maar altijd impact heeft op de luisteraar, die overigens niet altijd in positieve zin geroerd zal worden door de stembanden van Taylor. Persoonlijk vind ik haar stem het mooist wanneer ze wat dromerig mijmert als in het zwoele "Black Coffee" of de afsluitende pianoballade, "Waste Of Time", maar ook in de veel stevigere tracks weet Taylor me te overtuigen.

Als bassiste speelde Cassie eerder al op acht gelauwerde albums van haar vader, niet te verwonderen dat ze voor dit instrument dan ook een voorliefde heeft waarmee ze zo nu en dan een flinke geluidsmuur mee optrekt. Zo vader zo ... Otis Taylor is steeds een bluesartiest geweest van pure klasse, van wie zijn grensverleggende blues me steeds aansprak. Zo ook Cassie, zij blijkt ook een ‘meester’ te zijn in het creëren van een bijzondere sfeer, die constant manoeuvreert op het snijvlak van betoverend en naargeestig. De gitaristen James Rooster Olson, Eric Gales en Tim Tucker, tevens ook producer, zetten een geluid neer dat uitstekend past bij de bijzondere zang van Cassie Taylor.

Na enige gewenning vind ik het debuut van Cassie Taylor een erg sterke plaat. Het niveau is weliswaar niet constant, maar er staan de nodige prachtsongs op deze plaat en vrijwel alle andere songs laten op zijn minst horen dat we hier te maken hebben met een grote belofte. Op basis van alle lofuitingen en het imposante vergelijkingsmateriaal begon ik met onrealistisch hoge verwachtingen aan de beluistering van deze plaat, maar Cassie Taylor heeft me niet teleurgesteld. Vooralsnog schaar ik me dus tussen de Amerikaanse muziekpers en de grootheden die Cassie Taylor inmiddels tot haar fans mag rekenen en beveel ik haar bijzondere en bij vlagen fascinerende en onweerstaanbaar mooie debuut van harte aan.

 


Artiest info
Website  
 

Label: Hypertension Music
Info: Blind Raccoon