EASTBOUND JESUS – HOLY SMOKES

“Eastbound Jesus” heeft als groepsnaam, volgens de site van de heren van de band, niets te maken met religie. Het is voor hen een andere uitdrukking voor “niemandsland”. Maar als je dan een cd titel als “Holy Smokes” tegenkomt zou je al snel helemaal op het verkeerde been kunnen staan. De band is ontstaan zoals de meeste bands tegenwoordig. Men zet zich rond een kachel of houtvuur, er is drank, de akoestische instrumenten worden bovengehaald en de jamsessie begint. Zo ging het ook in 2010 in Greenwich,NY waar deze heren elkaar vonden. Er kwam dan achteraf nog een gitarist bij en de groep was vertrokken. Vertrokken voor een hele hoop concerten. Ze speelden op de vele kleine festivals die er zijn in de States. Begin 2011 kwam hun eerste album uit dat ze met een knipoog “Greatest Hits Vol.1” noemden. In de jaren 60 werd ditzelfde proces in de garages van de huizen gedaan en toen vooral electrisch.

In november van hetzelfde jaar zaten ze al samen om hun tweede album op te nemen. Ook dit kreeg de grappige titel “Holy Smokes” mee. Het eerste dat opvalt bij deze band is het spelplezier. Je hoort dat deze mannen plezier hebben in het maken van deze plaat. Het is uptempo muziek die een mengeling is van country, bluegrass en blues. Dit alles in een aanstekelijk kleedje gestoken met sterke samenzang, mooie melodieën maar toch met een rauw randje. De muziek heeft een instant impact op de luisteraar en geeft deze een vrolijk gevoel.

Ze beginnen met een atypisch ingetogen nummer. “Tenessee” is een nummer waar ze hun instrumenten opwarmen voor de rest van de plaat. Vanaf het tweede nummer “For The Ride” beginnen de banjo, lapsteel, bas, akoestische gitaar en de percussie vrolijk van jetje te geven. En voor je het weet zijn de 50 minuten speelduur voorbij. Vervelen doen deze heren niet. Daarvoor zijn de nummers te goed en weten ze elk nummer iets apart te geven. Bij “Don’t Use This Much” is dit de percussie. Bij “Corn Whiskey” is het de pedal steel. Bij “Goin Steady” is het een bluesy banjo. Helemaal blues is “Hold Me Now” dat een John Lee Hooker injectie kreeg.

Het mooiste voorbeeld van hun “muziek op paardendraf” is de titelsong. Een fuifnummer die klint als de Pogues met een bluegrassinjectie. De protestsong hebben ze ook onder de knie. De uithaal naar Uncle Sam in “Gonna Go Down” is niet mis te verstaan. Maar naast al die rampetamp songs kunnen ze ook ingetogen songs brengen. “Without You” is een ongepolijst liefdeslied. Iets wat de plaat ten goede komt: de productie die geen scherpe kanten van de muziek afvijlt. De absolute topper in dit deel van de songs is het magistraal mooi gezongen “Doors Open”. Een geheide hit in een rechtvaardige wereld. Op de afsluiter “Time Wasting” demonstreren ze nogmaals hoe mooi de harmonieën kunnen klinken.

Het is zelden dat een cd van bij de eerste tot en met pakweg de vijfentwintigste luisterbeurt weet te boeien en hetzelfde gevoel van opgewektheid weet te creëren bij de luisteraar. Deze mannen van Eastbound Jesus doen dit met deze plaat die voor een groot publiek toegankelijk is zonder dat ze iets toegeven aan de commerciële wereld. Authentiek, toegankelijk en verslavend. In dat geval is er maar één devies dat geldt: ga luisteren en je zal zeker fan worden.

(Lisael)

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video