DION – TANK FULL OF BLUES

Toen Dion DiMucci (1939) een jaar of twintig was, had hij samen met zijn vocale begeleiders The Belmonts kanjers van hits. Dion and the Belmonts was een bekende Americaanse Doo Wop vocale band in de late jaren 1950. De groep ontstond toen Dion DiMucci zich bij de The Belmonts - Carlo Mastrangelo, Freddie Milano, en Angelo D'Aleo voegde in 1957. Na zijn doowop-werk scoort Dion solo grote hits met "Runaround Sue", "The Wanderer" en "Ruby Baby". Veel muziekliefhebbers kennen alleen deze tienerhits van de man uit New York, maar eind jaren zestig komt de Amerikaanse Italiaan pas goed op stoom. Hij schrijft "Abraham, Martin And John", een fantastisch lied over Abraham Lincoln - de Amerikaanse president die verantwoordelijk gehouden mag worden voor de afschaffing van de slavernij - Martin Luther King en John F Kennedy. "Has anybody seen, my old friend John… It seems the good die young…" Prachtig ingetogen protest. Ook in die periode ontsnapt Dion aan de dood als hij in 1959 na een optreden de 36 dollar niet wil betalen voor een vlucht van 45 minuten naar het volgende optreden. Met aan boord The Big Bopper, Ritchie Valens en Buddy Holly verongelukt dit vliegtuig. De datum 3 februari 1959 staat sindsdien bekend als "The day the music died." Maar zoals zovele collega’s kreeg Dion het halverwege de jaren zestig moeilijk met de foute middelen, waardoor hij langzaam in de obscuriteit wegzakte. Hij wist zijn verslaving gelukkig te overwinnen en ging na verloop van tijd weer muziek maken, zonder echter ooit aan zijn vroegere beroemdheid te kunnen tippen.

Maar Dion is de laatste jaren verrassend terug en hoe! In 2006 kwam zijn fraaie "Bronx In Blue" album uit - werd zelfs genomineerd voor een Grammy - en een jaar later het niet minder sterke "Son Of Skip James". Voor zijn album uit 2008, "Giants of Early Guitar Rock", had Dion iets heel origineels verzonnen om zichzelf terug in de spotlights te plaatsen: de afgelopen twintig jaar geeft hij cd’s uit met nummers van grote rock & roll sterren, die ooit samen met hem iets hebben gedaan en speelt hij daarnaast zijn eigen nummers opnieuw in. "Heroes" is een voorbeeld van het eerste originele dat Dion uithaalt. Een cd gevuld met klassiekers als "I Walk the Line" van Cash, "Dream Baby" van Orbison, "Summertime Blues" van Cochran en vele anderen. Vervlogen klassiekers uit de ‘50s en ‘60s van bekende sterren op hun hoogtepunt. Dion heeft er alles aan gedaan om de cd goed te laten klinken en dat doet het dan ook. Dion speelt hier dus niet zijn eigen nummers, maar die van andere artiesten die voor ons gevoel toch net een tandje hoger speelden dan de begenadigde zanger Dion. Nog altijd is onze 73 jarige Dion niet uitgemusiceerd, en dat is degelijk wel anders dan bij veel leeftijd- en generatiegenoten. Dion werd ingewijd in de Rock N Roll Hall Of Fame, maakt al meer dan 55 jaar muziek en bracht meer dan 30 albums uit en zelfs Bob Dylan en Bruce Springsteen zijn vol lof over hem, het toont gewoon zijn onuitputtelijke creativiteit en zijn pure enthousiasme. Dion is in al die jaren nooit gestopt met het maken van muziek, omdat mensen nooit zijn gestopt met luisteren.

Dion verkent tegenwoordig de blues en doet dat met verve en overgave. Want nu na vier jaar is hij terug met een gevoelige plaat, "Tank Full Of Blues", waarop hij louter, zoals de titel aan aangeeft, blues ten gehore brengt. Hij begeleidt zichzelf vaardig op gitaar en wordt verder alleen door wat summiere percussie ondersteund. Hoewel hij strikt genomen geen bluesartiest is, weet Dion telkens feilloos de juiste toon te treffen. Hij heeft hard geleefd, hij weet waar Abraham de mosterd haalt, en dat is te horen. Dion weigert gewoon te vertragen op zijn meest gepassioneerde project, deze "Tank Full Of Blues". Het verschil met zijn vorige cd is dat hier bijna alle songs werden geschreven door Dion zelf. Het album begint meteen al met de titeltrack en de veelzeggende lyrics: "I've got a woman who really wants me, I've got another who wants me gone". Het geeft meteen de toon aan voor de reis die gaat beginnen. "I Read It (In The Rolling Stone)" is een hulde aan het iconische tijdschrift, een song waarbij hij ook zijn vriend Robert Plant in een gunstig daglicht plaatst. "Ride's Blues" is de kern van het album waarin hij een fictief gesprek heeft met Robert Johnson, en dit al rijdende naar de Crossroads. Maar ook verder gaat veel van zijn aandacht naar zijn teksten en de beelden die hij hierbij weet op te roepen. Niet alleen is zijn passie in de teksten te vinden, want ook Dion's gitaarspel is op dit project perfect, je hoort bijna elke noot. Het is bijna alsof dit album reeds lang in hem een warm plaatje had gevonden. Luister maar even naar het traag en bluesy "Two Train" en je zult zien wat ik bedoel. "I'm Ready To Go" heeft een beetje een Rockabilly shuffle dat Carl Perkins zou kunnen trots maken. "Bronx Poem"is niet alleen een meer unieke, maar ook een verfrissende manier om dit album te af te sluiten. In deze gesproken track spreekt Dion werkelijk vanuit het hart. Dion heeft met zijn nieuwe album een tank vol inspiratie. Blijkbaar heeft hij zijn hele carrière gewacht om dit te maken en dit ondanks zijn leeftijd, ondanks zijn drugs- en drankverleden en ondanks de 'ondergang' van zijn carrière na de grote hits.

Artiest info
Website  
 

Label: Blue Horizon Ventures
Distr.: Bertus