Stan Webb’s Chicken Shack: één van die legendarische bluesgroepen die af en toe nog op de affiche van een of ander festival beland. Veel stel ik er mij niet bij voor. Stan was een tijdgenoot van Eric Clapton, Mick Fleetwood en John Mayall. Het minste dat je kan stellen is dat Stan de bluesmuziek trouw is gebleven. Dit in tegenstelling tot zijn tijdsgenoten. Clapton en Fleetwood gingen de poptoer op en Mayall verkende de West Coast. Anderzijds kan je natuurlijk ook stellen dat Stan een “one trick pony” is en daarom niet mee evolueerde. En sinds het vertrek van Christine Perfect in 1969 en de legendarische debuutplaat is er niet echt een groot succes geweest.

Dit nieuw werk is echter niet zo nieuw. Het gaat hier om een registratie van een concert dat plaats had in 2004 in Zuid Engeland. Zijn band bestond toentertijd uit Gary Davis op gitaar, Jim Rudge op bas en Mick Jones op drum. De spots waren dus voor de volle 100% op hem gericht.

Zoals meestal bij live registraties krijg je lange uitgesponnen versies van de nummers. De keuze valt me wat tegen doordat er hier redelijk wat platgespeelde klassiekers op de playlist staan. Zo gaan ze van start met “So Tell Me” dat een duidelijke opwarmer is. Daarna volgt een lang uitgesponnen versie van “The Thrill Has Gone” waarin opvalt dat Stan een goed gitarist is maar evengoed dat hij een zanger is met beperkt stembereik. In de uithalen komt zijn stem zelf wat schreeuwerig over. Dan kondigt hij een laid back versie van “Reconsider Baby” aan. Ik krijg bij deze versie echter eerder een bluesrock gevoel ipv een soulvolle laid back gevoel.

Daarna volgen enkele eigen nummers of bewerkingen. Hier komt hij wat sterker uit de hoek. Het blijft een vorm van bluesrock maar de gedrevenheid in “I Know You Know Me” is alvast spannend genoeg om de hele rit (6’41’’ minuten) te boeien. Daarna gaat hij over in een van bluesfeel overlopende medley “You Are The Sweetest Little Thing/ Hurt” waarbij hij ingetogen zingt en speelt.

Helemaal uit de bocht gaat hij met zijn “Chicken Shack Opera”. Platte “van dik hout planken” bluesrock. Het is dan ook zeer te betreuren dat hij dit daarna nogmaals doet met een prachtnummer als Willie Dixon’s “Spoonfull” dat hij vakkundig naar de vaantjes helpt. Het is wachten op de verlossende slidegitaar die “Doctor Brown” inleid om weer te genieten van deze plaat. Het is jammer dat de drive uit het nummer verdwijnt door de obligate groepsvoorstelling.

De bissen gaan van start met hun grootste succes “I’d Rather Go Blind”. Stan tracht de vocalen van Christine Perfect te evenaren. Het lukt hem niet maar de poging is zeker verdienstelijk. En, je moet al van zeer slechten huize zijn om dit nummer kapot te krijgen. Dan volgen nog een lang uitgesponnen versie van “The Daughter Of The Hillside”, een nummer uit een plaat van hem uit de jaren 70 en een kort “Stan’s Blues”.

Ondanks de sympathie die ik voor de man en zijn trouw aan de blues heb kan ik me niet ontdoen van de indruk dat die eerste plaat zijn beste was. Hij heeft ze nooit meer geëvenaard en dat is waarschijnlijk niet toevallig. Ik zou stellen dat de fans van Stan deze plaat moeten kopen. Voor al de anderen die niets hebben van deze man is zijn debuutplaat een betere optie.

Lisael