Jimmy Bowskill werd op dezelfde dag geboren als B.B. King, alleen héél veel jaartjes later. Op jeugdige leeftijd leerde hij , gewoon op 't gehoor, zichzelf gitaar spelen, en wel zo goed dat hij reeds op zijn elfde mee op 't podium mocht tijdens een concert van Jeff Healey. Sinds die dag is deze Canadese jongen een begrip geworden voor vele bluesliefhebbers, vooral zij die houden van wat hedendaags bluesy gitaarwerk.

Zijn eerste cd's "Old Soul", in eigen beheer uitgebracht, verscheen in 2003 en maakte duidelijk dat we hier met een natuurtalent te doen hadden, want de jongen was pas dertien toen, en luister naar wat hij toen al uit die gitaar te voorschijn toverde. "Soap Bars and Dog Ears" was een jaartje later de opvolger en zijn titelloze derde release, verschenen in 2007 stond ook opnieuw boordevol indrukwekkend materiaal.

Het was pas echter met zijn live cd die bijna 3 jaar geleden verscheen, ditmaal op het bekende Ruf label dat zijn naam echt overal begon op te duiken en de toen negentienjarige Bowskill echt bekendheid kreeg. Niemand minder dan Paul Rodgers is een grote fan van hem, omdat hij, toen hij Jimmy voor het eerst aan het werk zag er heel veel van zijn betreurde gitarist bij Free, Paul Kosoff in herkende. De bijgevoegde clip van "I'll Be Creepin", een van de Free-covers die op Jimmy's playlists terug te vinden zijn, geeft hem volop gelijk.

Nu is 't dus tijd voor "Back Number", de vijfde release reeds van Jimmy, als 21 jarige best een unieke prestatie. Zoals verwacht doet ook deze cd regelmatig terugdenken aan de Britse bluesboom van de jaren zeventig, met de sound van Paul Rodgers en Free, Savoy Brown en consoorten als voorbeeld. Muziek dus, die zowat twintig jaar voor zijn geboortejaar hoogtij vierde en waarnaar hij ook verwijst met sommige van zijn hoezen, zoals zijn voorgaande, de live cd die er uitziet als een Fillmore poster uit die tijd.

De huidige Jimmy Bowskill Band is een trio bestaande uit, naast hemzelf, drummer Daniel Reiff en bassist Ian McKeown. Beide jongens zijn ditmaal ook meer mee betrokken bij het schrijven van de songs op deze nieuwe cd. De opnames ervan gebeurden in de "Metalworks" studio in Toronto, een plaats waar Jimmy zich thuis voelt, hij nam er ook zijn titelloze derde cd op. Belangrijk voor hem was 't "live power-trio" gevoel in de opnames vast te leggen en daar zijn ze naar ons gevoel ook volop geslaagd. Een nummer als "Take A Ride" met Paul Rodgers en Free duidelijk hoorbaar als invloed aanwezig opent de cd prachtig. "Seasons Change" sluit daarbij mooi aan, opnieuw een nummer dat wel lijkt geschreven door (of voor) Rodgers. Een ander sterk nummer is het akoestische "Least Of My worries" geschreven door niemand minder dan Ron Sexsmith, die ook nog "Little Bird" samen schreef met Bowskill.

"Back Number" is de cd waarmee de jonge Bowskill nu definitief komaf maakt met zijn tienergitarist imago en zijn plaats tussen de "groten" komt opeisen. Voer voor fans van, zoals gezegd, de seventies powerbluestrio's of meer recent, zij die er ook naar teruggrijpen, zoals Black Crowes en Bonnamassa.

(RON)