BOBBY DIRNINGER - THE BOOK

De Franse bluesman is geboren in Colmar in Alsace en woont thans in Limoges, maar zijn driejarig verblijf in Chicago duurde lang genoeg om er de rokerige sferen in de bluesclubs op te snuiven en het aroma mee terug naar zijn land te nemen. Hij speelde er op straat, in restaurants en kleine clubs en luisterde er naar zijn idolen. Die jaren liggen nu alweer ver achter hem maar toch behield Bobby een zekere band met die wereldstad en dus ook met de bluesscène. Zijn ontmoeting met bluesdiva Zora Young vond echter niet plaats in Chicago maar in Zwitserland toen zij hem verzocht om voor haar pianist in te vallen. De Europese tournee duurde drie jaar en bijgevolg mocht hij haar ook begeleiden op het bejubelde ‘The French Connection’, voor allerlei Awards genomineerd. Daarin speelt Bobby naast piano en orgel ook akoestische en elektrische gitaar. Qua pianospel zijn o.m. Roosevelt Sykes en Curtis Jones zijn voorbeelden.

Door zijn instrumentale veelzijdigheid kan de songschrijver ook bij solo-optredens voor variatie zorgen, maar inmiddels heeft hij zijn eigen band. Aan dit album werkten gitarist Pierre Nouhaud en orgelist Benoît Ribière mee, beiden ook present op het ‘French Connection’ album. Verder nog bassist Antoine Fontaine en drummer Thomas Hilaire. Met zijn opzwepende drumslag maakt deze Hilaire van het rebels rockende ‘You’ll Be On Fire’ een van de hoogtepunten. Bobby zingt daarop als een tweelingbroer van Dr. John, tegelijkertijd zich afzettend tegen de risico’s van de te grote ego’s. Elders weifelt zijn stemkleur tussen Bob Dylan en Eric Andersen, al blijft zijn zangstijl steeds in balans met de muziek. Die muziek varieert van rock- en slowblues tot singer-songwriter inlevingskunst. Al vanaf het eerste jazzy ‘Like That Music’ maakt hij ons duidelijk dat hij zowel van delta blues als jazz houdt en alle stijlen daartussenin. In de tien songs verweeft zich bovendien de rafelige rode draad van intuïtieve blues, alsof zijn songs als vanzelf uit zijn soul oprijzen.

Behalve gitaar speelt de Fransman ook prachtig piano waardoor ‘Mississippi’ al vanaf het begin intrigeert met nadien het orgel en de elektrische gitaar als bekrachtiging. ‘Late At Night’ is ontheemde van het soort ‘los van de wereld’ blues gevolgd door het funky Dylaneske ‘Love Is A Feeling’. In ‘Mrs Self’ onderlijnt de contrabas de melancholie, maar ‘Memphis’ doet de vurige rockblues weer alle eer aan. Het verscheurend gitaarspel, de pianoklanken, de drive en passie plus het geroezemoes wekken de indruk dat het hier om een Live versie gaat, al is het album opgenomen in ‘Château-Chervix in Frankrijk en niet in een ‘hot’ Amerikaanse bluesclub. In het sobere hees gezongen ‘Exclusion Culturelle’ schakelt Bobby over naar zijn eigen moedertaal. Persoonlijk heb ik daarnaast ook een boontje voor het geheimzinnige ietwat bizarre ‘God’ en niet omdat hierop een Jew’s harp invalt, maar wel om de groove, de diepgang en de zinnen ‘everybody needs some bread, everybody needs someone’. Bobby’s songs zijn alleszins voedsel voor zowel de geest als het blueshongerig hart.

Marcie

Artiest info
Website  
 

video