MARK LUCAS – UNCLE BONES

Toen Americana-artiest Mark Lucas uit Danville, Kentucky in 2010 zijn debuutalbum “Dust” naar Rootstime stuurde, schreven we dat de liedjes op die plaat zeer Amerikaans klonken met typische folk- en bluegrassnummers in een stijl die hier in Europa niet altijd even goed wordt geabsorbeerd. In die songs blikte hij dan ook regelmatig terug op gebeurtenissen die bepalend zijn geweest voor de geschiedenis van Amerika maar hier dus nauwelijks gekend zijn.

De opvolger van “Dust” is nu in onze bus gevallen en heet “Uncle Bones”. Deze keer brengt Mark Lucas een verzameling van legendes, fabels en spookverhalen die hij tijdens zijn leven in Kentucky kon optekenen uit de mond van oudere lokale inwoners. Voor de studio-opname van deze elf liedjes kon hij een beroep doen op gastmuzikanten zoals Jeneé Fleenor (fiddle), Matt McKenzie (contrabas), Bleu Mortensen (dobro, pedal steel), Wanda Vick (banjo, mandoline) en op Corey Dugan die op enkele tracks meezingt als harmony vocaliste.

Mark Lucas is een verteller van verhalen, vaak vanuit zijn eigen perspectief, maar af en toe ook gezien door de ogen van een derde persoon, zoals een ontsnapte psychopaat in “Dragon Reel” of een in de bossen wonende ‘femme fatale’ in de song “Pick Up”, waarin het bizarre verhaal verteld wordt over een weduwe die telefoneert naar de doodskist van haar man.

De personen die opduiken in de ‘stories’ van Mark Lucas zijn meestal vreemde, vaak fictieve individuen of mythische figuren zoals een meisje dat parels weent in “Take Me Back, Water”, een moordenaar die in rijmpjes spreekt in “Dragon Reel” of een man die de violist werd van ‘Pietje De Dood’ in “Uncle Bones”. Komen ook aan bod: telefonische oproepen naar noodnummer ‘911’ die in het nummer “Trouble” refereren naar een oud orakel of een vader die sintels (= asresten) brengt naar het einde van de wereld in “Carrying Fire”.

Dat Mark Lucas regelmatig vreemd wordt aangestaard als hij dergelijke liedjes op een podium brengt hoeft allicht niet verder verduidelijkt te worden. Maar de nodige porties zwarte en duivelse humor die hij in zijn optredens verwerkt wijst op de relativiteit die hij aan zijn eigen verhalen toeschrijft. Al de hierboven vermelde snaarinstrumenten zorgen daarbij voor een instrumentaal dreigende klankkleur bij al deze rare vertellingen. “Uncle Bones” is dan ook een plaat in een stijl die je in de toekomst niet zo vaak meer zal tegenkomen.

(valsam)

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Skillet Dog Records

video