NELS ANDREWS – SCRIMSHAW

Singer-songwriter Nels Andrews maakte acht jaar geleden met "Sunday Shoes" (2004) wat mij betreft één van de meest indrukwekkende singer-songwriter platen van het afgelopen decennium. Het toen zeer bejubelde debuutalbum presenteerde hij als een muzikaal schilderij van de staat New Mexico, zijn nieuwe thuis, die behoorlijk wat sporen naliet in zijn muziek. Andrews had in zijn zoektocht naar een passend thuis al meerdere malen de Verenigde Staten over gereisd en zette o.a. voet aan de grond in Alaska waar hij in de havens werkte. In de bossen van South Dakota werkte hij een tijdje als boomplanter. Maar sinds het einde van de jaren negentig heeft hij in Albuquerque zijn vaste woon- en verblijfplaats gevonden. Hij begon zijn carrière daar als houtbewerker, maar voor deze plaat besteedde hij zijn talenten volledig aan het vervaardigen van zijn teksten geïnspireerd door de hoge en warme woestijnklimaat. Dit resulteerde in prachtigste poëtische verhalen. Verhalen die de sfeer van de verlaten zanderige woestijnwegen ademen. Dit debuut riep dan ook herinneringen op aan het werk van andere grootheden maar liet vooral ook een opvallende eigen stijl horen. Een stijl waarin zijn stem, die rauw en warm tegelijk is, sfeerbepalend was.

Na drie jaar toeren door Amerika en Europa kwam in februari 2008 zijn tweede album "Off Track Betting" uit, een plaat waarop muzikanten uit de bands van Ani DiFranco, Rickie Lee Jones en Norah Jones meedoen, een misschien net iets minder verrassende, maar wederom een kwalitatief hoogstaande en ontroerend mooie plaat. Waar Andrews begon met liedjes te schrijven bij het kampvuur, tijdens de lange nachten in de woestijn, klinken de liedjes op dit album nog steeds zo, hoewel hij naar New York verhuisde. "Off Track Betting" is fraai geproduceerd door de in New Yorkse muzikale kringen zeer geliefde producer en multi-instrumentalist Todd Sickafoose (Andrew Bird, Yoko Ono, Ani DiFranco, Anaïs Mitchell) en zit vol muzikale hoogstandjes, maar de songs staan gelukkig altijd centraal. Songs die ondanks hun diepgang lekker in het gehoor liggen en stuk voor stuk tijdloos klinken.

Nels Andrews is wat je noemt een reizende muzikant. Hij heeft in de meest uiteenlopende plekken zijn koffer neergezet. Na zijn vorige verblijfplaatsen, de gortdroge woestijn van New Mexico en de grootstedelijke smeltkroes van Brooklyn, New York is Andrews onlangs weer naar het zonovergoten California verhuist al is zijn nieuwste album opgenomen in de Brooklyn Recording studio in New York. Nels neemt als een kameleon al die invloeden en culturen in zich op, tovert ze in een langzaam pruttelend maar trefzeker proces om in de mooiste liedjes, die nu wederom te horen zijn in "Scrimshaw", zijn nieuwste album waarbij Andrews zich liet inspireren door de zee en over mannen die daar hun geld verdienen. Dat blijkt uit de albumtitel en uit songtitels als "Flotsam" en "Starboard". Scrimshaw werd gemaakt van tanden van potvissen en walrussen die gegraveerd werden met scheepsverhalen en allerlei boodschappen of tekeningen. Scrimshaw is dus best te omschrijven als de kunst van het graveren van deze tanden.

"Scrimshaw" is weer een plaat, waarop Andrews indringende verhalen voordraagt. Feitelijk doet hij niets liever dan verhalen vertellen en samen met de prachtige melodieën heeft deze plaat toch iets 'lichts'. Dit heeft natuurlijk te maken met de productie, want opnieuw is Todd Sickafoose de producer. Voeg daarbij de vocale inbreng van muzikale vrienden als A.J. Roach, Raina Rose, John Elliot, Ian Thomas Parks en Anthony Da Costa en we krijgen een productie die klinkt als een klok, kraakhelder met veel nuances. Zijn prachtige vocalen worden omlijst door een sobere maar zeer stemmige instrumentatie waarbij de pedal steel van Rich Hinman het hele album naar een nog hoger niveau tilt. In andere tracks als het uitgesponnen "Barroom Bards" en het door WB Yeats geschreven gedicht "Three Hermits" waarbij Andrews dit nummer van muziek voorzag is het vooral Brandon Seabrook die schittert op mandoline en banjo. Andrews is een singer-songwriter met een lekker warme stem, met een klein beetje gruis, die best weet zijn teksten te voorzien van verrassende arrangementen. De meeslepende ballads "Tridents", "Small Victories" en "Wisteria" zullen de luisteraar dan ook zeker aanspreken.

Net als op zijn vorige platen blijkt Nels Andrews een uitstekend verteller van ontroerende verhalen en wederom zijn deze verhalen verpakt in bijna ambachtelijke folksongs, waarin het oog voor detail zeker niet ontbreekt. Het is niet eens zo makkelijk om op te schrijven wat nu zo goed is aan de platen van Nels Andrews. Het heeft waarschijnlijk vooral te maken met de eenvoud, de puurheid en de oprechtheid van zijn muziek, maar uiteindelijk gaat het er vooral om of de muziek van Nels Andrews je raakt of niet. "Scrimshaw" weet ons, net als zijn twee voorgangers, weer diep te raken. Het zal bij de meeste liefhebbers van americana folksongs niet anders zijn.


Nels Andrews is live te zien vanaf 13 april, met Jonathan Goldberger en Brandon Seabrook.

vrijdag 13 april – Xinix Rootscafé, Nieuwendijk
zaterdag 14 april – Landgoed Thedinghsweert, Kerk-Avezaath
zondag 15 april – Muziekcafé de Amer, Amen
maandag 16 april – Meneer Frits, Eindhovenaanvang 21:00 uur
woensdag 18 april – Tattoo Museum, Amsterdam
donderdag 19 april – Theater de Wegwijzer, Nw en St Joosland
zaterdag 21 april – In The Woods, Lage Vuursche
zondag 22 april – Roepaen Podium, Ottersum

 

 

Artiest info
Website  
 

Distr.: Lucky Dice

video