HORSE FEATHERS - CYNIC’S NEW YEAR

Naar aanleiding van hun concert in Brussel, voorjaar 2011, schreef een Rootstime recensent: “De sfeer van de seizoenen blijft een sterke indruk nalaten op de composities van ‘Horse Feathers’ uit Portland, Oregon, wat duidelijk hoorbaar is op hun laatste plaat ‘Thistled Spring’, die een warme boodschap van hoop in een ontluikend lenteschap ontplooit”. In dit thans vierde album neemt schrijver/poëet Justin Ringle enige afstand van de seizoenen, maar zijn songs blijven even etherisch en stralen evenzo weemoed of verwachting uit. Met zijn hoge stem, die net als een mythologische Icarus naar het onnoembare of onbereikbare wil reiken, vertolkt Justin Ringle zijn eigen verhaallijnen die gewagen van een zekere somberte omwille van het verglijden van de tijd. In plaats van door rolmodellen lijkt de songwriter eerder beïnvloed door de omgeving waarin hij opgroeide, - Idaho en Oregon -, door dichters als Dylan Thomas of schrijvers als Flannery O’Connor, en mogelijk ook door Carson MacCullers. Zijn songs evoceren immers dezelfde mood als de roman ‘Het hart is een eenzame jager’.

Wonderkind Justin Ringle werd geboren in Idaho en woont nu al enkele jaren in Seatlle. Dit album werd deels opgenomen in zijn eigen ‘Hawthorne Park Studio’ en deels in de ‘Miracle Lake Studios’ van producer Skyler Norwood. De elf muzikanten, -allen uit de Noordwestelijke regio-, waaronder o.m. Catherine Odell, Cory Goldman en Adam Thompson, zwermden in en uit en werkten mee aan de groei van de arrangementen. Centraal staat liedjesschrijver Justin samen met violist Nathan Crockett die de nostalgische sfeer van dit poëtisch product bepaalden. Behalve de sublieme vioolklanken hoor je ook nog als in een folky orkestrale bedding, piano, drums, hoorns, contrabas en banjo. Op ‘Pacific Bray’ en ‘Fit Against the Country’ hecht die banjo nog meer tokkelend mysterie aan de narratieve intimistische zang.

Sinds hun eerste album, uitgebracht in 2004, vonden er bij de ‘Horse Feathers’ heel wat bandwisselingen plaats. Broer en zus Peter en Heather Broderick zijn er inmiddels niet meer bij. De ontheemde sfeer is echter gebleven. Meer dan vroeger valt er over de songs een schaduw van treurnis alsof de groeipijnen van de zanger zich in zijn arrangementen en teksten vertalen. In die zin zou je ‘Bird On a Leash’ zelfs kunnen opvatten als een metafoor voor zijn eigen emoties. Enkele songs roepen het majestueuze op van het ‘Penguin Cafe Orchestra’, anderen zijn elegisch, suggestief of verhullen nauwelijks de desperate ondertoon. In het schitterende ‘Last Waltz’ benadrukt de strijkstok meer dan woorden de gevoelstroom van de muzikanten.

Als een perpetuum van licht en schaduw vloeien de composities in elkaar over. De songtitels spreken voor zich en introduceren al bij aanvang de inherente poëzie van de melodieën. Over ‘Fire To Fields’ hangt een zeker wijding mede opgeroepen door de piano. Een groot deel van de teksten schreef Justin in de trein naar Seattle op weg naar zijn lief. Maar de meeste arrangementen waren toen al af, waaraan alle elf muzikanten hun gevoelsmatig steentje hebben bijgedragen. Zelf beschrijft de songschrijver zijn muzikale focus als een poging om alle kleuren ‘grijs’ in het emotionele schemergebied te verklanken. Dit bestendig zoeken van Justin Ringle creëerde alleszins een schitterend album.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Killrockstars