PINETOP PERKINS - HEAVEN

De in 1913 geboren pianovirtuoos uit Belzoni die uiteindelijk 97 jaar zou worden hoeft niet meer te worden voorgesteld, toch niet bij de liefhebbers van eersteklas pianoblues die de hoogste toppen scheert. Oorspronkelijk kon hij zowel gitaar als piano spelen, maar sinds een dolgedraaide vrouw met een mes de pezen van zijn linkerarm doorsneed stortte hij zich alleen nog op zijn pianospel. Daarna begeleidde hij Robert Nighthawk, Earl Hooker en speelde hij twaalf jaar lang in de Muddy Waters band waar hij de plaats van Otis Spann innam. Pas in de jaren tachtig zou hij zelf frontman worden en onder eigen naam beginnen te toeren. Sindsdien speelde hij met de meest diverse muzikanten die het een eer vinden om met de bluesveteraan te spelen of in een studio op te nemen. Onder hen namen als John Brim, Willie Kent, Billy Branch, Ruth Brown, Annie Raines, Marcia Ball, Susan Tedeshi en Corey Harris. Brad Vickers, die hem voordien al begeleidde, speelt ook hier op vier van de twaalf nummers op bas.

Pinetop Perkins nam in het verleden o.m. op voor labels als Alligator, Earwig en Telarc maar het was in 1988 dat hij voor Blind Pig zijn eerste full-album opnam, het bejubelde ‘After Hours’. Datzelfde label brengt nu ‘Heaven’ uit met de tanige zang en het gedreven pianospel van Pinetop Perkins, opgenomen in de Chelsea Sound Studios in New York anno 1986. Perkins was toen drieënzeventig maar zijn gegroefde stem klinkt nog even expressief zoals hij het slepende ‘4 O’Clock In The Morning’ of het weemoedige ‘Pinetop’s Blues’ vertolkt, beiden door hemzelf geschreven, evenals ‘Ida B’ waarin Mike Markowitz hem op harmonica begeleidt. Op twee coversongs nemen andere zangers het van hem over zoals Willie ‘Big Eyes’ Smith op ‘Sitting On Top Of The World’ en Otis Clay op de nostalgische slowblues ‘Since I Fell For You’. Maar ‘Just Keep On Drinking’ is dan weer aan zijn eigen verbeelding of ervaring ontsproten. Tot in zijn laatste jaren bleef hij immers een stevige drinker.

Het is echter vooral dat warm tintelend pianogeluid dat het meeste boeit, zoals op het instrumentale speelse ‘Relaxin’ met afwisselend rollende en stampende akkoorden. Zijn ‘Pinetop’s Boogie Woogie’ vuurt aan maar op ‘That’s All Right’ klinkt hij eerder berustend. De bluesman slaagt erin om via zijn pianospel vanuit de ivoren toetsen alle geschakeerde en gevoelsmatige emoties te laten opborrelen, waar zwart en wit zowel vreugde als hartzeer symboliseren. Het ‘Willow Weep For Me’ dat hij daar in de Chelsea Studios voor de eerste en enige keer zong is doordesemd met hunker, wijsheid en ook enige rebellie. Joe Willie ‘Pinetop’ Perkins, drievoudig Grammy Award winnaar, overleed op 21 maart 2011, de eerste lentedag. Of er ergens een hemel is zal wel nooit wetenschappelijk worden bewezen. Maar het zou heerlijk zijn om te geloven dat de Grote Baas daar alle bluesgitaristen verzoekt om even plaats te ruimen voor deze laatste der ingetreden ‘Delta pioniers’ om diens uitvoering van zijn ‘Pinetop’s Boogie Woogie’ nog eens naar de aarde te laten uitstromen. Zoniet is deze down-to-earth ‘Heaven’ zeker het beluisteren waard.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Blind Pig Records