THE NO REFUND BAND - THE NO REFUND BAND

Je zou het verdorie moeilijk kunnen geloven dat dit een debuutalbum is. The No Refund Band heeft met de gelijknamige plaat een boeiende schijf op de markt gebracht. Na wat personeelswisselingen schijnen ze in de huidige bezetting met stichter Mike Crownover (gitaar), Ricky Jackson (zang/gitaar), Rik Robertson (bass) een juiste drive/vibe/sound gevonden te hebben. Aangevuld met Walter Cross (drums), Anthony Terry (sax) en Jim Brady (trompet) serveren de heren ons elf tracks variërend van prima tot fantastisch en verrassend. De laatste beschrijving slaat terug op een broeiende versie van “Eleanor Rigby”. Met uitstekende arrangementen lijkt het in de Beatles song wel tot een kruising te komen tussen Zucchero en de Fab Four, even indrukwekkend als buitengewoon te noemen. De zang en gitaarsolo imponerend gewoon, heerlijke opfrissing van deze klassieker!

Eigenlijk waren we al op het puntje van onze stoel gaan zitten bij het aanhoren van aftrapper “Blues Is My Business”, u waarschijnlijk bekend in de oren klinkend in de versie van Etta James. In een funky versie met blazers in topconditie, uitstekende vocals en dito gitaarwerk een perfecte opener. Als ze u hierna een met een stevige knipoog naar Santana wat adem gunnen op “Come Down Slow” weet je eerst niet goed wat je kan verwachten van het totale album. Als derde komt dan het aangehaalde Beatles nummer en u zal begrijpen dat onze wenkbrauwen de hoogte ingingen. Is het nu een pop-, blues-, of Latin Rock sound die de heren nastreven? alsof het nog niet genoeg verwarrend was volgt hierna het akoestische, zéér mooie “Fall Again” compleet met strijkers en als duet zeemzoet en super romantisch. Het vocale vuurwerk als duet gaat verder in de ballade “Just To Be Blue” waarin de soulvolle gastzangeres Tommie Lee Bradley ronduit grandioos is. Het akoestische bluesy “One More Drink” laat eens te meer de kwaliteit van Ricky Jackson horen maar kan ons als nummer an sich minder bekoren.

De trompetsolo als intro naar het fantastische “Never Been To Spain” is achteraf humoristisch te noemen en waarschijnlijk weer bedoeld om de luisteraar even op het verkeerde been te zetten. Het nummer zelf is waarschijnlijk wel het hoogtepunt op dit album dat eigenlijk nergens een minpunt laat noteren. De boeiende gitaarlijnen in duel met de trompet, begeesterende zang en stuwende ritmesectie laat horen dat hier een band aan het werk is die goed op elkaar is ingespeeld. Er wordt serieus rockend afgesloten met “Willie The Wimp”.

Wees maar zeker dat u na aanschaf van dit album niet zult geneigd zijn om uw geld terug te vragen, trouwens dat had u waarschijnlijk al wel begrepen aan de hand van de groepsnaam. Wij kijken alvast uit naar bevestiging van al dit fraais in de toekomst.

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

Info: Frank Roszak