BILL FAY – LIFE IS PEOPLE

Het verhaal van Bill Fay is te mooi om waar te zijn. Hij bracht begin jaren 70 twee albums uit die beperkt gehoor kregen. De platenmaatschappij liet hem vallen en hij verdween in de vergetelheid. Hij kreeg door de jaren heen een cult status, niet in het minst doordat Nick Cave en Jeff Tweedy zijn naam al eens dropten tijdens interviews. Zijn LP’s gaan nu veel geld op het internet. In 2005 werden de muziek op cd heruitgebracht. Ook werd er een derde plaat met opnames die nooit op de platen geraakten uitgebracht. Producer Joshua (schuilnaam van Joe?) Henry ging hem opzoeken nadat hij boven water kwam door mee te zingen met Wilco op een concert. En zo werd deze nieuwe plaat, de eerste in veertig jaar een feit. Voor deze plaat kreeg hij hulp van gitarist Matt Deighton gekend van Oasis en Paul Weller.

Ik heb zijn vroegere platen niet gehoord maar op deze klinkt hij als een kruising tussen Randy Newman, de jonge Elton John en Donovan. Je hoort een man die voornamelijk van achter de piano zijn nummers brengt met meestal ruim gearrangeerde en georkestreerde begeleiding. Afgaande op wat je te horen krijgt op deze plaat kan ik enkel stellen dat dit jammer is dat deze man in de anonimiteit beland is. Dit is gewoon een meesterwerk. Vanaf de eerste noot hoor je hier de klasse afdruipen. Opener “There Is A Valley” is een mooie song die laat horen dat deze artiest zijn songs doorleeft kan brengen. Het verhaal van “Big Painter” is een dromerig en mantra achtig nummer met ruim orkest dat een psychedelische toets heeft. Een van de klassiekers op deze plaat is ongetwijfeld het sober met piano en stem gebrachte “The Never Ending Happening”. Prachtig en pakkend tegelijk, zeker met die mooie cello solo op het einde van het nummer. Damien Rice is nu al jaloers op deze song. Maar het melodieuze “This World” met Jeff Tweedy in de achtergrond vocalen had zo het topnummer op een plaat van bvb Wilco kunnen zijn. Mooie popsong.

Ik moet gelukkig genoeg de schuif van de superlatieven blijven bovenhalen. “The Healing Day” is weer zo’n rustige klassieker maar dit keer van bij het begin van de song met ondersteuning van stem en piano door een resem andere instrumenten, zonder ook maar een moment bombastisch te klinken. “City Of Dreams” is een nummer dat mij, door de dreigende sfeer en voordracht aan Paul Weller doet denken. Net geen klassieker deze. Maar dat is “Be At Peace With Yourself” des te meer. Buitengewoon knappe song met weer piano en stem, maar ook door het arrangement met piano, gospelkoor … doet hij denken aan iets als Tom Petty goes Pink Floyd. De enige cover van de plaat is “Jesus Etc.” van Wilco, hier prachtig gedaan met stem en piano naakt naast elkaar. Dan zijn er nog de verstilde pracht van “Empires”en “Thank You Lord”(met een stemtimbre dat aan Bob Dylan doet denken) zijn een duo dat op elke andere plaat als topnummers zouden gelabeld worden. De titelsong krijgt hier de titel “Cosmic Concerto” mee. Het is een trage song geworden gedragen door de warme stem van Bill op een bed van violen en piano. Het zou een mooi orgelpunt kunnen zijn aan de plaat. Maar in Tom Waits sfeer (zijn debuutplaat) komt er nog een afscheidslied voor een schipper die ter zee gaat als metafoor voor het einde van een leven met als titel “The Coast No Man Can Tell”.

Zonder enige twijfel een van de mooiste singer-songwriter platen van het jaar. Gerijpte songs, wat niet anders kan vermits hij veertig jaar is blijven schrijven zonder iets uit te brengen. Tijdloze muziek. Jammer genoeg is Bill niet in staat nog veertig jaar te wachten met het uitbrengen van een nieuwe plaat. Koop deze plaat zodat deze man ons met nog meer parels kan verrassen. Come back van het jaar.

(Lisael)

Artiest info
Website  
 

Label: Dead Oceans
Distr.: Konkurrent

video