SUSAN WERNER – KICKING THE BEEHIVE

De naam Susan Werner was mij voor deze plaat niet bekend. Het zou kunnen dat ik haar naam al tegenkwam in de kleine lettertjes op een of andere plaat als gastmuzikant. Maar als ik op haar site ga kijken zie ik dat dit al haar tiende plaat is en dat de eerste al dateert van in 1992. Ik las op het web dat zij een klassieke zangstudie deed. Dit is meteen haar grote troef: ze heeft een klok van een stem die ze naargelang de emotie de juiste toon kan geven. Wat bij mij meteen de nieuwsgierigheid prikkelde was dat deze plaat geproduceerd werd door Rodney Crowell. Deze grote meneer, ex schoonzoon van Johnny Cash, verdiende zijn kost als bandleider bij Emmylou Harris en als soloartiest. Zijn wondermooie plaat “The Houston Kid” moet in elke rootscollectie een plaats hebben.

Maar terug naar de essentie: Susan brengt een eigen geluid waarin ze verschillende stijlen weet te mengen. Haar muziek situeren is niet evident maar door mijn hoofd spookten namen als Melissa Etheridge, Eliza Gilkyson, Mary Chapin Carpenter,…De kern van de band is de ritmesectie Viktor Krause , Bryan Owings en Steuart Smith op gitaar. Daarnaast speelt Susan zelf gitaar en piano. Naargelang het nummer zijn er dan extra muzikanten om in te kleuren. De elf nummers zijn allen door haarzelf geschreven. Het is duidelijk dat Susan haar ogen open gehouden heeft de voorbije jaren om zaken die rond haar (of in haar eigen leven) gebeuren in songs te verwerken.

Zo doet ze dit zeker in “Doctor Doctor” een traag nummer dat een schreeuw is van een jonge moeder om haar kind te genezen. De slide gitaar in dit nummer is van gast Keb Mo. Zoals altijd is dat een kwaliteitslabel. “My Different Son” gaat over een anders (autistisch?) zijnde jongen waar de moeder rotsvast in geloofd. Het nummer is ietwat melig klinkend maar de harmonicasolo van Pat Burgeson maakt veel goed. Een beter geslaagde ballade is “The Last Words Of Bonnie Parker”, een liefdeslied dat hier in de mond van slechterik Clyde gelegd wordt voor zijn muze Bonnie. In dit nummer verdient het slide gitaarspel een grote pluim. “Manhattan, Kansas” gaat over een tienerzwangerschap en abortus in een achtergrond van een klein Amerikaans dorp. Ingetogen is “Sleeping On A Train” en “On The Other Side” de afsluiter van de plaat.

Maar naast de ballades kan ze ook rocken. “Red Dress” is zo’n topper. Stevig in een rockabilly bad gelegen song met gitaarwerk van Rodney en Vince Gill. De opener is de titelsong klinkt alsof hij van een plaat van Rodney Crowell komt. Het nummer gaat over een onrustige ziel die op zoek is naar iets dat haar tot rust kan brengen. “I Know What I Want” klinkt als een mantra met een grote geut gospel die het achtergrondkoor in de verf zet. Meer in de jazzy sfeer, door het mooie trompetspel, is de song “Irrelevance” die alles behalve irrelevant is maar toont dat ze kan swingen. Klinkend als een vooroorlogs bluesnummer met lichte swing klinkt “Botanical Greenery Blues”.

Deze Susan Werner is een te ontdekken artiest. Iemand die al zolang meedraait, zo’n knappe songs in elkaar kan draaien en vooral die een stemgeluid heeft waar menig op de radio gespeelde artiest jaloers op is moet meer aandacht krijgen. Hier dus een pleidooi om op het web te luisteren of de you tube filmpjes te bekijken om jezelf te overtuigen.

(Lisael)

Artiest info
Website  
   

CD Baby

video