ANN RABSON & BOB MARGOLIN - NOT ALONE

De in New York geboren blueszangeres en ‘Music Making Mama’, -titel van haar debuutalbum-, is niet langer een ‘Uppity Blues Woman’, het ‘Saffire’ bandje waarin zij jarenlang een trio vormde met Gaye Adegbalola en Andra Faye. Nadien zong zij solo of in andere bluesformaties. Thans vormt zij een duo met Bob Margolin met wie zij dit album producete. Behalve een soulvolle zangeres is Ann Rabson vooral een geïnspireerde pianiste, wat haar van kindsbeen af aangeboren lijkt. Al vijftig jaar speelt en zingt zij de blues en afgaande op de songs in dit album heeft zij er nog erg veel plezier in. Haar knap pianospel absorbeerde invloeden van o.m. Leroy Carr, Big Maceo Merriweather en Roosevelt Sykes. Maar het was de blues van Big Bill Broonzy die haar via de radio op vierjarige leeftijd bereikte en in verrukking bracht. Haar toekomst leek toen voor haar al uitgestippeld.

In dit ‘Not Alone’ album schaart Bob Margolin, aka ‘Steady Rollin Man’, zich met zijn gitaar aan haar zijde. Zeven jaar lang zat hij in de band van Muddy Waters tot in 1980, waarna hij zijn eigen band vormde en hiermee intensief begon te toeren. Als muzikant is hij erg productief en brengt hij met regelmaat een nieuw album uit. Maar deze kans om met een avontuurlijke pianospelende Big Mama in zee te gaan en een gezamenlijk album uit te brengen wou hij zich niet laten ontglippen. Al een kwart eeuw zijn zij met elkaar bevriend en de chemie tussen beiden is dan ook duidelijk hoorbaar. Zelf zingt Bob Margolin ook op enkele songs zoals op het zelfgeschreven ‘Let It Go’. Zijn lijzige stem herinnert wat aan de jaren fifties jazzy songs, genre Mose Allison. Ook het zwoele ‘River’s Invitation’ wordt door Bob vertolkt. Zijn genuanceerd gitaarspel past uitstekend bij Anns stemmingswisselingen. Deze maakt van haar gedragen soulvol vertolkte ‘I’m Going to Live the Life I Sing About in My Song’ een klein meesterwerkje.

Ann Rabson komt uit voor haar overtuiging dat de blues niet noodzakelijk droef hoeft te zijn. Zij pleit ook voor vrolijkere blues alhoewel in iemands levensverloop het ganse scala emoties tussen verdriet en blijdschap aan bod kan komen. Dat weerspiegelt zich ook in deze twaalf songs, voor het merendeel covers, bijeengehouden en gedragen door het schitterend en wisselend pianospel van Ann. Zo heeft het uitnodigende ‘Let’s Get Drunk And Truck’ van Tampa Red een jazzy twist terwijl ‘How Long Blues’ van Leroy Carr eerder droefgeestig is. Ook het klagende ‘Let’s Go Get Stoned’ verbergt liefdespijn. Het swingende ‘Caledonia’ contrasteert dan weer met het door Bob slepend gezongen ietwat vereenzaamd ‘Guess I’m A Fool’. Ann Rabsons rebels pianospel intrigeert op het ludieke jazzy ‘Is You Is or Is You Ain’t My Baby’ terwijl ‘It Ain’t Love’ haar teleurstelling lijkt te verwerken. Anns warmbloedige stemkleur in combinatie met het gitaarspel van Bob Margolin maakt van dit album een harmonisch, lyrisch, melodisch en relaxt ‘feelgood’ bluesalbum.

Marcie

Artiest info
ANN RABSON  
 

Label: VizzTone