BILLY BRATCHER - IN THE LOBBY

De vijftigjarige zanger, songschrijver en bassist Billy Bratch, die deel uitmaakte van het ludiek groepje ‘The Starline Rhythm Boys’, wou ditmaal eens met andere muziekmaten plezier maken zich ingravend in de old time muziek die hem al vanaf zijn kinderjaren via diverse wegen toewaaide. In zijn bedstee in Bennington, Vermont bereikten hem de klanken van Johnny Cash en Roy Orbison, zijn vaders lievelingsmuziek. Zijn grootmoeder speelde ragtime en pianomuziek ter opluistering van de stomme films en zijn grootvader hield van crooners. Maar Billy stond ook open voor punk, rockabilly, Jerry Lee Lewis, hilbilly en Americana muziek, waardoor hij zich gemakkelijk kon aansluiten bij plaatselijke of tijdelijke bandjes. Later vervoegde hij zich in de band van Texaan Wayne ‘The Train’ Hancock om tenslotte met de muzikanten Danny Coane en Al Lemery het Honky Tonk trio de ‘Starline Rhythm Boys’ te vormen.

Op dit stijlvol ‘Lobby’ album omringt hij zich met een tiental muzikanten om zich met hen in een andere tijdzone te begeven, deze van de 78 toeren platen en deze een nieuw leven te geven via eigen arrangementen en een veelheid van instrumenten. Vooral de klarinettisten Gus Ziesing en Ana Patton bepalen mee de mood van dit zwierig, bluesy, swingend, romantisch album met achttien songs die garant staan voor een vol uur onderdompeling in de wereld van Irving Berlin, Steve Goodman, Thomas A. Dorsey, Jimmie Rogers, Dean Martin en Jelly Roll Morton. Maar ook in die van Roy Bookbinder en Leon Redbone. Billy Bratcher werkte in hotels in Chicago en New York waar hij met zijn entertainende muziek voor vermaak en verstrooiing zorgde. Op die manier ontmoette hij allerlei interessante figuren van divers pluimage. Hij zou hierover ongetwijfeld boeiende en ook amusante verhalen kunnen vertellen. Zo heeft ‘This Hotel Room’ met o.m. klarinet en sax het effect van een tube vitaminen.

Ook zijn manier van zingen boeit, animerend, meeslepend, narratief, humoristisch, fluitend of sentimenteel. In ‘Why’ lijkt hij wel het zingend hoofdpersonage uit een zwart/witte film. ‘My Melancholy Baby’ met ook nog viola en cello herinnert dan weer aan de romantische kleurenfilms uit de naoorlogse jaren. Gus Ziesing die ook sax speelt, John Cassle op piano en John Rivers op contrabas dragen ertoe bij om de old time muziek een jazzy duwtje te geven. Billy zelf laat zijn bas even rusten om in plaats daarvan zich met gitaar te begeleiden. Kevin Maul speelt Hawaiiaanse steelgitaar en geeft ‘T.B. Blues’ en ‘She Ain’t Rose’ een melancholische bedding. Violist David Gusakov schreef de vioolarrangementen en een tuba mengt zich in het laatste afscheidslied ‘If We Should Never Meet Again (This Side Of Heaven)’. Daarnaast zijn er nog banjo, dobro, jug, trombone en brushes, kortom een mozaïek van oude instrumenten die het kleurenpalet alleen maar levendiger maken als in een overschilderend interieur van een authentieke als werelderfgoed geklasseerde ‘Lobby’.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Cow Island Music
Distr.: Sonic Rendezvous