JAMES HENDERSON - THE CONFESSION

Niet dat er een tekort is aan bluesrockgitaristen. Je kan er gerust het Sportpaleis mee vullen, en dan bedoelen we niet het podium. In zo'n geval is het moeilijk om het bos van de bomen te onderscheiden, om in houthakkerstermen te blijven. Zoals dat in alle genres is, hoor je af en toe iemand die ertussenuit springt, al is het moeilijk duiden waarom. Want razendsnel spelen kunnen ze allemaal en dat de songs meestal excuustruus zijn voor het goochelen met de snaren is ook al geen punt. De duivel zal dan wel in het detail zitten, zeker?

Zo is dat met Brit James Henderson. Al beantwoordt hij ruwweg aan het geschetste portret, zijn bluesdebuut 'The Confession' zetten we met veel genoegen op. Misschien omdat de blues hem toch nog iets nader dan de rock blijkt te zijn (Bij deze: absoluut niets tegen rock, integendeel, maar als de spoeling dun wordt, is de term 'bluesrock' toch eerder een vloek dan een zegen) Misschien omdat we de enige cover goed gekozen vinden: 'I Ain't Superstitious' is één van de parels uit de oesterkwekerij van Willie Dixon. Misschien omdat James' negen eigen songs goed beginnen en netjes op hun plaats vallen, het titelnummer bij voorbeeld. In een ander tijdsgewricht had het afsluitende 'Everybody Has A Dream' zelfs hitpotentieel. Henderson was niet voor niets twee maal finalist en zelfs één maal winnaar in de prestigieuze International Songwriting Competition (waar ook flink wat landgenoten aan deelnemen)

Zeer zeker is het ook de aanwezigheid van Jonny Henderson op Hammond C3 orgel en Wurlitzer elektrische piano, man die we in het verleden bij herhaling zagen en hoorden schitteren bij Ian Siegal en Matt Schofield. U vindt rasmuzikant Jonny op de meeste van hun platen (alle op Nugene Records) en met Schofield zit hij constant 'on the road' (op 30/11 zelfs in Amstelveen) Jonny bracht tevens één eigen cd uit, 'Where Did I Leave My Keys?', voor wie niet genoeg krijgt van de hammondsound. Het is ook de stemmers van de British Blues Awards niet ontgaan: zowel in 2010 als 2011 werd hij 'Keyboard Player Of The Year'.

James Henderson dus. We vonden nergens of James en Jonny familie van mekaar zijn, maar we hebben zo'n vermoeden. Is 'The Confession' zijn eerste album in het bluesidioom, dan is de gitarist niet aan zijn proefstuk toe. Met de behoorlijk succesvolle indie rock band Light Pilots, die hij oprichtte in 2006, is hij aan een derde album toe. En de stiel heeft hij geleerd als sideman voor een indrukwekkende rij bluesartiesten, vanaf het ogenblik dat hij als twintigjarige in 1996 naar Londen verhuisde. Sessies inspelen voor artiesten van zeer divers pluimage is bovendien een niet te versmaden leerschool.

Als James Henderson het mooie evenwicht van 'The Confession' weet aan te houden, zal hij nog stukken maken in bluesland. Men luistere maar eens naar 'Soldier Blues (Gone So Long)': hoogst klassieke slow blues, maar o zo goed gedaan.

Antoine Légat

Artiest info
Website  
 

CD Baby