THE BOPCATS – 25 YEARS OF ROCK N ROLL

The Bopcats ontstonden tijdens de rockabilly revival op het einde van de jaren 70. De enige band die daarvan nog enige klank heeft zijn de Stray Cats. Sindsdien zijn deze Bopcats, geen originele naam voor een rockabilly band, blijven optreden. Ze namen 2 vinyl platen op, die obscuur bleven, en een hoop cassettes en promo songs. Deze songs zijn nu verzameld door het Ellersoul label op deze compilatie die een dikke 50 minuten muziek bevat. De centrale figuur van deze groep is gitarist Lindy Fralin. Op zeker moment speelden zijn broers John en Gary ook in de band. Verder nog wat personeelswissels zodat ze momenteel nog in trio vorm voortbestaan.

Het voordeel van deze compilatie is dat ze allemaal songs bevat die door het live uittesten bij concerten er “staan”. De songs zijn niet allemaal origineel: 11 eigen nummers en 6 covers. Ook de muzikale inkleuring is niet altijd origineel. Maar dat is bij rockabilly geen bezwaar. Waar het om draait is of de muziek genoeg swing heeft om een houten klaas aan het bewegen te zetten. Belangrijke voorwaarde is het spelplezier uit de luidsprekers moet lopen. En dat spelplezier is hier in grote mate aanwezig. Deze mannen doen het niet voor de roem maar vooral om zelf veel plezier te hebben.

Ze gaan van start met twangende gitaren die een pub rock achtig (denk Rockpile, Dr. Feelgood) “I Don’t Wanna Be Alone” door de boxen doen knallen. Bij “Dark Train” komen het ritme en de hoge pianonoten in de schijnwerper, samen met de mooie samenzang. Hier is de country niet ver weg. En Dave Bartholomew’s “Who Drank My Beer” krijgt een Chicago blues behandeling. Dit maar om de veelzijdigheid van de band te benadrukken. Jammer dat de zang soms wat te vlak is om de nummers dat iets extra te geven.

Geslaagde covers zijn “Get Rythm” van Johnny Cash, “Red Caddillac” van Warren Smith uit de Sun Records goudmijn, “ The Race Is On” van George Jones in een fuifversie. Iets minder sterk zijn “Marie Marie” van de Blasters (te vlakke zang) en “Ventilator Blues” uit de Stones hun Exile On Main Street. Maar bij de eigen nummers zitten nog genoeg parels. “Broke Down” met een knappe sax. Het nerveuze “All I Need” dat uit de fifties lijkt te komen, maar gewoon geschreven werd door hun saxofonist. “This Wheel Of Mine” is ook zo’n nummer met veel live potentie. Uiteraard overschrijden de songs zelden de drie minuten grens. Nog te vernoemen zijn “Crazy”Lil Baby” dat voor veel “shakin’ moves” in de huiskamer zorgt. En zeker het aan Duane Eddy schatplichtige “Jenny Jenny” die aan de toon van de zang te horen zeker een femme fatale moet zijn.

Wie heimwee heeft naar de brillantine vetkuivenmuziek of de pubrock uit de jaren 70 en 80 zal zich de aankoop van deze plaat niet beklagen. Liefhebbers van electro pop kunnen zich beter onthouden. Retro muziek op vintage wijze geserveerd. Liefst live te consumeren.

(Lisael)

Artiest info
Website  
 

Label: EllerSoul Records
Info: Frank Roszak Productions

video