LITTLE BOB BLUES BASTARDS – BREAK DOWN THE WALLS

Little Bob (echte naam Roberto Piazza) is het Franse equivalent van onze Roland. Beiden zijn al jaren de “godfathers of the blues” in hun land. Little Bob is afkomstig uit Le Havre en maakt al een dertigtal jaar muziek die zich situeert in de blues en bluesrock. Hij speelde en toerde al door heel Europa met zijn groep Little Bob Story en deelde het podium met een heel pak artiesten: Willy Deville, Maria Mckee, Dave Alvin, Kenny Margolis….In 2009 verscheen het carrière overzicht “Wild And Deep”: een cd met 32 nummers. Onlangs mocht hij in de film “Le Havre” van Aki Kaurisäki zichzelf spelen. Iets wat alleen levende legendes overkomt.

Als een soort van nieuwe start na dit overzicht start hij met een nieuwe groep: de Blues Bastards en brengt hij een plaat met voornamelijk bluesklassiekers. Maar hij start wel met een zelfgeschreven nummer; “ Break Down The Walls” is een hevige rocker met de harmonica van Mickey Blow die schittert op de door epo aangedreven ritmesectie. Rock n roll van de bovenste plank. Ook sterk is zijn versie van Aynsley Dunbar’s “Run You Off The Hill” waarbij het een uptempo blues song wordt met wederom de harmonicasolo die om van te snoepen is. Op hetzelfde stevige elan wordt doorgegaan met “Evil” van Howlin’ Wolf, geschreven door Willie Dixon. Little Bob zijn stem is niet van hetzelfde kaliber als de wolf maar de manier waarop de band dit speelt is rockende blues. Wat iets heel anders is dan het genre “bluesrock”. Wat zij brengen is uptempo blues met een grote geut rock in en vooral een rauwe punkkant. Hij zet op de hoesnota’s ook dat de eerste plaat die hij kocht eentje van Howlin Wolf was. Bij het beluisteren van die plaat was hij op slag verkocht. Hij brengt hier eer aan zijn inspirator door ook diens “Who’s Been Talking” te coveren. Deze song is Chicago blues zoals die in de jaren 60 werd gemaakt. Met een pluim voor de harmonica en een leuk einde door de samenzang en keteldrum. Dit laatste illustreren ze iets minder in Captain Beefheart’s cover “Circumstances” uit de “ Clear Spot” plaat. Een nogal getrouwe versie van het origineel. Dan is Joe Tex zijn “I Wanna Be Free” veel avontuurlijker. Dit staat ver van soul en neigt spijtig genoeg iets teveel naar bluesrock. Sterk daarentegen is “Nobody But You” met wederom de harmonica in de hoofdrol. Nog te vermelden is de goede cover van JB Lenoir’s “I Feel So Good”.

Sterk zijn de eigen nummers: “Feel Like A Bastard”, waarschijnlijk het live lijflied van de band. “Mean Game” is een traag nummer dat avontuurlijk start met de bas in de hoofdrol daarna bijgestaan door de harmonica om de sfeer onheilspellend te laten klinken. Een mooie vloeiend klinkende song is “The Brokenhearted Boy” dat een melancholische weerklank heeft. In dit nummer zit een keyboard wat het geluid een ander accent geeft.

“The Rain Song” is een trage song geschreven door de mij onbekende Dirty Ray. Deze song krijgt een viool mee om dan na een tijd over te gaan in een harmonica gedreven ballad. De afsluiter van de plaat is een rauwe versie van “Heartbreak Hotel” die er mag zijn omwille van de energie, niet de subtiliteit..

Little Bob zijn Engels is onberispelijk. Het is jammer dat hier en daar een versie van een klassieker wat minder is. Zeker als je de kwaliteit van de eigen songs hoort. Had hij beter hier niet wat meer tijd ingestoken. In elk geval: als ze op het podium dezelfde energie hebben dan zijn ze zeker een aan te bevelen festival act.

(Lisael)

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Dixiefrog Records
Distr.: Parsifal & Bertus/V2