THE BLUESMASTERS VOLUME TWO – THE BLUESMASTERS

“In memory of our dear friends Pinetop Perkins and Hubert Sumlin” is de ondertitel van deze plaat. Beide heren spelen op deze plaat mee. Het zijn van hun laatste opnamen want beide blueslegendes zijn ondertussen overleden. Dit samenwerkingsverband heeft in 2010 al een vol. 1 uitgebracht. In de band naast de legendes Mickey Thomas (Jefferson Starship) en gitarist, producer Tim Tucker als spilfiguren. Pinetop op piano, Hubert op de gitaar en een andere blueslegende op drum: Aynsley Dunbar (denk aan Yarbirds, Alexis Koerner). De mij onbekende Doug Lynn is harmonicaspeler van dienst. Zoals je kan lezen een All Star band. Verder duiken er nog enkele gsten op. Maar de ster van deze plaat is ongetwijfeld Cassie Taylor, dochter van Otis, slechts 23 jaar oud. Op bas en zang lijkt het alsof deze plaat vooral dient om haar talent onder de aandacht te brengen. Hoewel ze in 2011 debuteerde met de door de critici geprezen plaat “Blue”.

Ze doet dit met verve. Op de opener “Bring It Home To Me” , gekend van Sam Cooke, dat hier een gedreven uptempo versie krijgt met mooi harmonicaspel van Doug Lynn maken ze een blitzstart. Op “Talk To Me Baby” zingt ze op een sexy, half fluisterende toon. In dit Elmore James nummer geen slide gitaar maar wel knap harmonicawerk. Helemaal sexy en verleidelijk is ze in het suggestieve “I Just Wanna Make Love To You”, een Willie Dixon klassieker, hier in een stevig rampetamp ritme.

Maar ze kunnen het ook trager. “Same Old Blues “ is zo’n klassieker die een nieuw kleedje krijgt en daar nog mee staat. Op Jimmy Reed’s “Honest I Do” toont ze als zangeres verschillende stemmingen aan te kunnen. Het beste nummer van de door Cassie solo gezongen nummers is zeker de versie van Robert Johnson’ s “3220 Blues”. De band is in overdrive, de harmonica stuwt de song en de ritmesectie is wild als een op hol geslagen paard.

Een van de beste nummers op de plaat is het duet “I’D Rather Drink Muddy Water” waarin Cassie en Mickey Thomas elkaar naar de keel grijpen: zowel in de tekst als in de zang. Maar vooral het harmonicawerk en de stevige ritmesectie maken dat deze versie staat als een huis. Te vermelden dat de gitaar bij dit nummer in handen is van Rusty Anderson uit de band van Paul Mc Cartney. Op “Fine Cadillac” krijgt ze de hulp van Eric Gales. Zijn zang in het duet is goed maar zijn macho gitaarspel neigt iets teveel naar de bluesrock.

Maar de zang wordt op enkele nummers overgelaten aan Hazel Miller. Zo schittert zij in “Tangoray”. En krijgt het platgespeelde “Big Boss Man “ van haar een swingende, doorleefde versie mee. Ook Mickey Thomas mag 2 nummers brengen. Hij doet “Red Rooster”, het tweede Dixon nummer. Zijn stem is me iets te schreeuwerig om het nummer te dragen en wordt gered door de band en de harmonicasolo om duimen en vingers van af te likken. Beter brengt hij er vanaf in “Get Me A Car”, een onderwerp waar Amerikanen altijd met passie over zingen.

Op hun site is te lezen dat deze band momenteel optredens doet met als gasten: Elvin Bisschop, Otis Taylor en Leon Russell. Indien ze deze gasten een transfusie kunnen geven die hetzelfde effect heeft als diegene die Lance Armstrong gebruikte dan moet dit vonken geven. Deze plaat doet dat zeker en vast ondanks het feit dat ze enkele veel gecoverde nummers spelen zijn de vertolkingen en versies. Maar misschien is een jonge deerne als Cassie de reden die de hormonale huishouding van de oude rakkers op te drijven. Afwisselend bluesplaatje van een alles behalve op hun naam terende verzameling musici.

(Lisael)

PS: Momenteel toert Cassie door Duitsland, Luxemburg en de UK.

 

Artiest info
Website  
 

Label: Direct Music Group
Info: Blind Raccoon