MICHAEL BRAM - SUITCASE IN THE HALL

Michael "Leroy" Bram, momenteel op tournee als drummer met Grammy award-winnaar Jason Mraz, is ook een zanger, gitarist, mondharmonicaspeler, songwriter, en nog veel meer. Want zijn nieuwe album "Suitcase in The Hall" is een zeer gevarieerd album geworden met voornamelijk blues, country en Amerikaanse roots muziek. Na vele optredens en een aantal cd's heeft Michael Bram (harmonica, vocals, drums, gitaar, mandoline, percussie) nu op dit nieuwe album, zijn debuut voor het VizzTone label, de steun gekregen van een aantal grote artiesten, die hem tenvolle steunen in de realisatie van zijn eigen visie op de bluesmuziek. Vooreerst heeft Bram dit album met bluesgitaar fenomeen Dave Gross geproduceerd, en samen slaagden ze er in om ook zo’n vibe, die net als bij de recente T-Bone Burnett producties hoorbaar is, te creëren. Dave Gross zijn gitaarspel is dan ook te horen op de meeste tracks van dit album, slechts op twee nummers is Chris Vitarello (The Bruce Katz Band, Arlen Roth, Jimmy McGriff, Debbie Davies, Bill Perry) van dienst. Voeg daarbij Scot Hornick op staande bas en Cindy Cashdollar op steel- en lapsteelgitaar en zo krijgt de band meteen een extra dimensie.

Michael Bram begon zijn carrière als drummer en is nog steeds een geliefd drummer in de NY scène. Zo was hij te horen bij bands als: The Dave Gross Band, Dennis Gruenling and JumpTime, Bill Perry, Debbie Davies, The Bruce Katz Band, Jason Mraz, Jonah Smith, Willie Nelson, Watermelon Slim, Bob Margolin en Gina Sicilia. Door de jaren heeft hij zijn eigen stijl ontwikkeld en schrijft nu voornamelijk eigen nummers. Buiten de vele optredens was er in 2004 wel even tijd voor de opname van een akoestisch album, "Leroy". De muziek van deze plaat kan je je zowel perfect voorstellen in een donkere kroeg waar iedereen somber met een whisky zit, als op een festivalweide. Het ene moment spelen ze hevig en agressief, even later spelen ze songs waar men mistroostig van wordt. De ingrediënten van de cd zijn een mix van blues en jazz met een fantastische bezetting, bestaande uit Andy Stack op gitaar en Cary Brown op de toetsen. De eerste drumgeluiden op het volgend album "Michael Bram and the Alternators" (2006) verraden al direct dat dit geen vervolg op Bram's vorige album is. Het eerste nummer "Watch Out!" laat meteen denken aan een nummer van The Allman Brothers: "Done Somebody Wrong", deze track vertrekt in feite van een eenvoudig bluesschema. Snel wordt duidelijk dat deze muziek op deze plaat niet naar technische hoogstandjes mikt.

We hebben er 6 jaar moeten op wachten, maar hier is hij dan, "Suitcase In the Hall", dat in vergelijking met zijn vorig album een zeer sterk album is geworden met vooral soulvolle zang, een geweldige sfeer met meer geïnspireerd spelen, 12 geweldige songs waarvan 5 zelf geschreven zijn en waarvan we kunnen zeggen dat deze nummers zelfs het meest indrukwekkend zijn. "The Way You’ve Changed" is bijvoorbeeld zo'n ijskoude sleeper over een misgelopen liefde, doordrenkt met steel- en twangtonen als iets wat je zou kunnen horen op de radio tentijde van de midjaren '50. Cindy Cashdollar levert de suggestieve steel tranen, Gross voegt de twang toe, en met Bram's verdrietige stem is dit wel het droevigste nummer van deze plaat. Het titelnummer "Suitcase In the Hall", is een standaard 12-bar blues, over het verlaten van een onbezonnen vrouw, de koffer is klaar om te vertrekken, en dat het bij deze hoofdpersoon menens is, komt pas tot uiting als lead gitarist Chris Vitarello dit met een paar jammerende solo's kan benadrukken, waarbij tevens Jeremy Baum zijn atmosferische Hammond B3 klanken toevoegt, naast Bram die in deze song kan uithalen met een glinsterende harpsolo. De stampende album opener "It Don’t Matter Where You Get Your Appetite", met het ingetogen gitaarspel van Gross in tegenstelling tot Bram's broeierige stem en het nummer "Chinese Hot Mustard" met de sputterende sax van Matt Cowan en de barrelhouse piano van Jeremy Baum zijn dan ook samen vier eigen nummers, prachtige songs die onderling variëren.

Net zo goed als hij zijn eigen nummers brengt, zo toont Bram zich ook een top interpretatieve zanger in de gebrachte covers, en dan voornamelijk in de meer country getinte songs. Zo kunnen we dan best genieten van Kristofferson's "Nobody Wins", maar ook zijn gevoelige versie van "I Love You So Much It Hurts" (een grote country hit in 1948 voor zijn schrijver Floyd Tillman, en later ook gecoverd door grote artiesten als Ray Charles, Patsy Cline, Tennessee Ernie Ford en the Mills Brothers) en Hank Cochran’s "Can I Sleep In Your Arms" waarmee hij dit album afsluit. Met betrekking tot de blues, is Wolf-Willie Dixon's "Howlin' for My Darlin' " ook zo'n juweeltje waarbij we Bram's verfijnde harmonicaspel horen naast het opwindende gitaarspel van Gross. Bram's stem is daarentegen beter in de Dixieland versie van Leroy Carr's "I’m Going Away and Leave My Baby", een uitbundige song dankzij de respectievelijke swingende bijdragen van Matt Cowan en Jon-Erik Kelso op klarinet en trompet. Dave Gross heeft in een korte tijd al een grote reputatie opgebouwd als producer en dit bewijst hij hier nog maar eens met "Suitcase in The Hall", waarbij Michael Bram zonder enige twijfel ervoor zorgt dat de Amerikaanse roots muziek in de belangstelling blijft. Soul, blues en country liefhebbers die een authentiek geluid, een soulvolle stem en prachtig mondharmonica spel waarderen zitten gewoon bij Michael Bram aan het juiste adres.

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: VizzTone

video