GEPPETTO AND THE WHALES – PEOPLE OF GALLICOVE

Als aanloop naar hun eerste full cd die in het voorjaar van 2013 in de rekken zal liggen, mogen we vandaag al genieten van de eerste EP van het jeugdige folkrock kwintet Geppetto And The Whales, die de tot de verbeelding sprekende titel “People Of Galicove” draagt. Een voorproevertje kan je dit album slecht noemen, want met een verzameling van onmiddellijk bekend in de oren klinkende songs lijkt deze plaat al op een Greatest Hits album. Zulk een prestatie spreekt al voor zich en al deze nummers gebundeld kunnen beluisteren op één plaat klinkt echt overweldigend.

Wie ooit Geppetto And The Whales live aan het werk zag, weet dat deze jongens zowel vocaal als instrumentaal top zijn. Folkrock zit als genre volop in de lift en de verwijzingen naar groepen die in dezelfde vijver vissen, zoals Fleet Foxes, Arcade Fire en andere Mumford & Sons zijn niet uit de lucht gegrepen, maar het vijftal met drie gitaren, evenveel stemmen en een uitgekiende ritmesectie, zet een uiterst origineel en gevarieerd geluid neer dat ze ver over de grenzen wil laten weerklinken. Ze dromen ervan om als echte troubadours met hun muziek naar alle windstreken te trekken en het enige wat hun plannen nog even uitstelt zijn hun studies. Uitstel is zeker geen afstel, want de kwaliteiten om het te internationaal te maken hebben ze alleszins. We zagen ze al schitteren in het voorprogramma van één van hun voorbeelden, Megafaun. Ook in de finale van Humo’s Rockrally maakten ze indruk en hun singles die zowel de hitlijsten van Studio Brussel als Radio 1 sierden, openden al de deuren voor grote festivals als Maanrock en Dranouter.

Hoe vindingrijk en getalenteerd Geppetto And The Whales zijn, laten ze al dadelijk klinken in de instrumentale en mystieke opener “Enter Galicove”, dat sfeervol zijn deuren opent voor het vuurwerk waarmee “Dusquesne’s Horse” weg galoppeert, met energiek strummende gitaren, donderdrums en hemelse harmonische zangpartijen. Het siert Gepetto And The Whales dat ze deze zin voor het instrumentale avontuur niet uit de weg gaan. Net zoals Megafaun durven ze een stap verder zetten in het folkgenre met inventief experiment. Ook het zwerversverhaal “Rufus” slingert heen en weer tussen hevige folkrock en een rustig verhalende ballade, in al zijn plechtigheid ondersteunt door stevig gitaarwerk, een military drumroffel, krachtige harmonische gezangen en een vleugje melancholie van Bon Iver. De knapste harmonische zangpartijen kan je horen in het emotioneel traag startend “Hannah”, dat je verrassend op snelheid neemt op de klaterende tokkels van een banjo, terwijl het op zes minuten afklokkende en tweeledige “Indian Child / Switch On The Light” toont hoe meeslepend stemmen kunnen klinken met een klassieke Buffalo Springfield inslag, om in deel twee knap naar een instrumentale climax te werken onder leiding van aanstekelijk banjospel. Of deze opeenstapeling van hoogtepunten nog niet voldoende was, sluit het album af met hun alom gekende single “Juno”, een echte oorworm, die ervoor zorgde dat Geppetto And The Whales niet meer uit het muzikaal geheugen van elke Belgische muziekliefhebber weg te branden is. U hoort het al, we kunnen amper wachten op de releasedatum van hun eerste full cd, maar in afwachting hiervan is deze EP onmisbaar.

Yvo Zels

Artiest info
Website  
 

facebook

EMI