RYAN BINGHAM – TOMORROWLAND

De uit Texas afkomstige troubadour Ryan Bingham laat ons vandaag een nieuwe wereld zien. Ze heet "Tomorrowland" en het gaat er ongemeen ruw aan toe. Zo ruw dat zijn begeleidingsband de Dead Horses op hol sloegen en aan de "Junky Star" einder verdwenen, samen met zijn Lost Highway platenlabel. Bingham kiest op "Tomorrowland" voor de radicale, maar eerlijke aanpak met een nieuwe sound. Als artiest en songwriter heeft hij niets meer te bewijzen met een trofeekast overladen met eretitels, een Oscar en een paar Grammy’s. Maar muziek moet in de eerste plaats boeiend blijven voor de maker zelf, die er dag na dag, week, na week mee het podium op moet trekken. De ingetogen, dikwijls melancholische nummers van zijn vorige album "Junky Star" stonden niet echt in dienst van een levendige podium act, en op het hitsige "Tomorrowland” werd duidelijk voor instrumentaal vuurwerk en speelplezier gekozen. Misschien teleurstellend nieuws voor de aanhangers van The Weary Kind of music, maar anderzijds een spetterend en vernieuwend album waar Bingham muzikaal blijft verrassen.

Het is net of Ryan Bingham in zijn wiek geschoten is. “Tomorrowland” is geen echt protestalbum, maar Bingham snijdt toch gewillig onderwerpen aan zoals opstand van de armen of de valsheid van onze democratie. Hij die als zeventienjarige knaap moest knokken om te overleven als stierenmenner in rodeo’s en dikwijls de nacht moest doorbrengen op een zetel of in een truck, weet wat armoede kan betekenen. Die episode ligt ver achter hem, maar als selfmade man durft hij het vandaag zelfs aan zijn platen samen met zijn vrouw uit te brengen op zijn eigen indie – label, Axter Bingham Records. De wereld op zijn kop dus, van een major platenlabel vrijwillig overstappen naar een volledige eigen productie. Eigenlijk is die stap helemaal niet zo onlogisch, want de naambekendheid heeft Bingham reeds en de mensen kopen je platen voor je muziek, niet voor het label. Dit gaf Ryan Bingham tevens de volledige artistieke vrijheid die hij nodig had.

Voor Ryan Bingham’s grote idolen moest je niet ver zoeken. Met Bob Dylan op kop komen Texas troubadours als Kris Kristofferson en Guy Clarck nauw aansluiten. Vandaag diept Bingham uit een heel andere muziekcatalogus met als voornaamste hoofdstuk rock, waar soms zelfs de agressiviteit van punk doorstroomt. Als je hem in “Guess Who’s Knocking (On The Door)”, furieus en onbevreesd hoort schreeuwen tussen de op de distortion pompende bas, de hakkende drums en de scherpe gitaarrrifs, lijken de White Stripes herboren en zie je het wit van zijn wijd opengesperde ogen wanneer hij brult, “It’s Me Motherfucker, I’m Knocking On The Door”, heerlijk. Ook in “Hearth Of Rythm” gaat het snel en hard als een Bruce op speed en bekent hij eerlijk “We Have A Heart For The Rythm and Rock’n Roll”. De opener van de plaat “Beg For Broken Legs” doet het nog beter en mixt de zware rocknoten van heerlijk ratelende, elektrische gitaren met akoestische twelve strings en violen, die recht uit Led Zeppellin’s Kashmir geplukt lijken. Ook de schitterende opvolger “Western Shore” laat die chorusvolle veelsnarige gitaarklanken en vioolnoten zijn rauwe, raspende stem omarmen en geeft deze rockballade iets theatraal en hopeloos emotioneel. Helemaal feestelijk wordt hij in het als een op hol geslagen freight train voortrazende “The Road I’m On” en ook het afscheid van de rodeoarena in “Neverending Show” klinkt heerlijk warm op zijn rechttoe rechtaan akoestische gitaarstrum en de heldere elektrische gitaarrocknoten. Het is echter niet allemaal rock wat de klok slaat. Eén van de pareltjes van het album is het protesterende “Flower Bomb” dat het opneemt tegen de valse beloften van deze zogenaamd democratische maatschappij, op een rustig kabelende akoestische gitaartokkel, drammende drums en Ryan’s bevende stem die afsluit met een positieve boodschap: “Relief The Pain So The Good Can Grow”. Met dertien nummers in tweeënzestig minuten is het niet Ryan Bingham’s langste plaat, maar ze weet je wel vast te houden tot het laatste nummer, “Too Deep To Fill”, dat in Woody Guthry stijl afsluit met een lekkere uptempo getokkelde liefdesballade overgoten met een flinke scheut bluesy countryfolk, waar jug en wasbord je hart warm strelen.

Als dit “Tomorrowland” de nieuwe bestemming is die Ryan Bingham uitgekozen heeft, dan hebben wij overtuigd een plaatsje geboekt voor deze avontuurlijke trip. Met zijn eenendertig lentes gaat hij de risico’s niet uit de weg en slaagt er bovendien in om één van zijn boeiendste platen uit zijn repertoire te maken. Je kan er prat op gaan dat deze nummers live pas echt zullen openbloeien en daarop biedt het najaar het mooiste antwoord.


Yvo Zels

16 Nov, Bitterzoet, Amsterdam (NL)
17 Nov, MOD, Hasselt
19 Nov, Luxor, Keulen, (D)




Artiest info
Website  
 


Label: Thirty Tigers
Distr.: Bertus / V2