GARRETT "BIG G" JACOBSON - IN PERSON

Hij staat bekend als een van de hardst werkende bluesartiesten van Oklahoma deze Garret “Big G” Jacobson en met deze “In Person” brengt hij zijn vierde release op de markt. Een live album en registratie van zijn concert van vorig jaar op de University Of Central Oklahoma Jazz Lab.

De man is een soulvol zanger en gitarist die al op tienjarige leeftijd begon met het snarenspel. De sound die hij brengt is duidelijk sterk beïnvloed door soul en jazz maar onmiskenbaar diep geworteld in de blues. Het en der een scheut funk erover en een niet naast te kijken dosis energie en je hebt zowat de beste omschrijving van wat je te horen krijgt op deze acht tracks tellende release.

Ondersteund door een stevige band met de exuberant spelende blazerssectie opent het album met “Spring”. Big Band Blues dus. Je bent er voor te vinden of niet. Wij vinden hem of beter gezegd hen, beter op Little Milton’s “ How Could You Do It To Me” waar Jacobson mag bewijzen wat een uitstekend gitarist hij wel is en hoe aangenaam zijn soulvolle stem wel kan klinken. Af en toe doet hij je op deze heerlijk lang uitgesponnen slowblues spontaan herinneren aan de jonge BB King. Zijn gitaarspel is nergens minder dan indrukwekkend op dit nummer, tergend traag alsof de snaren voor zich spraken af en toe wat jammend maar oh zo gecontroleerd. De enige song van zijn hand op deze plaat is het heu funky “That Funky Thing” waar hij wel erg dicht in het vaarwater van James Brown terecht komt, zowel vocaal als qua songstructuur.

Dat hij het ook veel sneller probleemloos aankan laat hij horen op “Don’t Burn The Bridge” waar hij lijkt in duel te gaan met de prominent aanwezige blazerssectie die het op het einde wel schijnt te halen. Wij horen hem liever op de voorgrond zoals in “I’d Rather Drink Muddy Water”, Eddie Miller’s song alle eer aandoend met die aan BB schatplichtige lijnen erin verweven, zijn soulvolle stem en de blazers in een eerder bijsturende rol. Minder zijn we te spreken over “Georgia On My Mind”, een skipmoment wegens al teveel en beter gecoverd. Gelukkig wordt er in stijl afgesloten met “Everyday I Have The Blues”. Een fijne balans tussen gitaarspel en blazers en een uitmuntende Jacobson naar een slotpunt solerend nadat Zacharhy Lee op trombone zijn kunnen heeft mogen demonstreren.

Wij hebben wat bedenkingen bij deze release. Er staan te weinig originele nummers op en onvermijdelijk ga je bij het aanhoren van de andere tracks geneigd zijn om te vergelijken met de originele songs maar voor de liefhebbers van Big Band Blues mag dit geen struikelblok zijn.

Luc Meert


Artiest info
Website  
 

video