RICHARD HAWLEY – STANDING AT THE SKY’S EDGE

De romantische Britse crooner uit Sheffield, Richard Hawley is in zijn wiek geschoten op zijn nieuw album “Standing At The Sky’s Edge”. Was het de dood van zijn boezemvriend Tim McCall die aan de oorsprong lag van deze explosieve gitaaruitbarstingen en schitterende psychedelische soundscapes waarin sommige van de songs baden, we hebben er het raden naar. Eén ding staat vast, Hawley levert met “Standing At The Sky’s Edge” een broeierig meesterwerk af dat je enkel buiten categorie kan klasseren, een album dat zeker het label plaat van het jaar mag dragen. De fans die hem al live aan het werk zagen prijzen niet enkel zijn vocale kwaliteiten, maar weten welke fantastische gitarist hij is. Toch overtreft hij met dit album, waar de Britrocker in hem herrijst, zelfs de stoutste verwachtingen.

Voor de oude fanbase van de Sinatra van Sheffield, die Richard Hawley op handen dragen voor zijn traditionele, melodieuze aanpak, met songs die je met zijn warme, diep donkere stem als crooner meetronen naar de meest romantische plekjes in je hart, zal dit nieuwe album wel even schrikken zijn. Ook voor ons is het een openbaring maar eigenlijk is de sound van “Standing At The Sky’s Edge” iets dat altijd wel onder de huid van Richard Hawley gebroed heeft. Als je terugblikt naar zijn muzikaal verleden en de alternatieve rocksound waarmee hij als gitarist bij Pulp of Longpigs furore maakte en zelfs in het voorprogramma van U2 toerde, lijkt dit album eigenlijk een logisch vervolg met songs die baden in de klanken van zijn generatiegenoten van The Verve en Oasis. Zijn oudere hits zoals "Coles Corner", "Oh My Love" of "Soldier On" zijn niet uit ons geheugen te branden, maar dit album gaat muzikaal een stap verder. De psychedelisch gekleurde hoes met een priemend zicht door de bomen in tegenlicht en een inlay die gesierd wordt met details van enkele lievelingen onder zijn vintage gitaren, gaan perfect samen met de inhoud.

Op “Standing At The Sky’s Edge” hebben de meeslepende melodieën plaats moeten maken voor een gelaagde sound van gitaren en strakke percussie. De psychedelische intro van de duister wervelende, strijkers van de opener “She Brings The Sunlight”, zou zo uit de viool van Waren Ellis kunnen vloeien, totdat de dreunende gitaren en krachtige koorstemmen richting The Verve uitwaaien, in een song over liefde, angst voor totale overgave en een eenzaamheid die met snijdende gitaarsolo’s in deze zeven minuten tellende song, al de tijd krijgt om nog dieper in je ziel te kerven. De sociaal geëngageerde opvolger en titelnummer “Standing At The Sky’s Edge”, trekt zich op drammende drums en piano mysterieus opgang en lijkt met zijn donker op distortion drijvende gitaren en Hawley’s kerkerstem recht uit de hel te komen en benadrukt nog meer de hopeloosheid waarmee sommige minder bedeelden zich dag na dag door het leven trachten te slaan. Aan mystiek ontbreekt het niet op dit album. Ook het op een metronomisch donker pompende bastoon drijvend en trippend startend “Time Will Bring You Winter”, klinkt uiterst geheimzinnig en laat je zwijmelen op de rondcirkelende echo’s van keyboard en gierende gitaren en een Hawley die preekt als een voodoo priester. “Down In The Woods” pakt het dan weer anders aan en zuigt je onweerstaanbaar mee in zijn instrumentale draaikolk van opzwepende punkrock en feedback gitaren en Richard’s dwingende stem.

Geen nood echter, Richard Hawley heeft de sentimentele toets niet verloren en in de “Tot over mijn oren verliefd” song “Seek It”, kijkt hij heel diep in onze door Cupido getroffen ogen, terwijl het zeemzoete, reflectievolle “Don’t Stare At The Sun”, je overvalt met de intimiteit en de grandeur van een ware crooner, bekrachtigd met een weidsheid die je enkel aantreft in beelderige filmmuziek. Aan afwisseling ontbreekt het niet op dit album, want op het knap historisch verhalende “The Wood Collier’s Grave” leren we zelfs het folk kantje in Richard Hawley kennen. Het is echter zijn getormenteerde ziel die de bovenhand houdt tot aan het einde in het dramatisch rockende “Leave Your Body Behind You”, met de prangende, onbeantwoorde vraag “Is There Enyone?” en de afsluitende knipoog naar een verleden dat je in je hart moet blijven dragen, in de statige en door een emotioneel solerende gitaar gedragen rockballade “Before”.

Richard Hawley treedt met “Standing At The Sky’s Edge” toe tot de galerij der groten en het siert hem dat hij hierbij de risico’s niet uit de weg gaat door voluit de kaart te trekken van zijn eeuwige liefde, de gitaar en een punchy sound. Laat je oren zoals nooit tevoren strelen door zijn meesterlijk solerende vingers en zijn fluwelen stem, want deze man verdient een standbeeld.

Yvo Zels

 

Artiest info
Website  
 

Label: Parlophone
Distr.: EMI