GWYN ASHTON - RADIOGRAM

We zullen het maar bekennen: waar nogal wat bluesrock (rockblues?), hoe virtuoos gebracht ook, ons treft als behoorlijk steriel (soms zelfs precies door de technoflash), zijn er notoire uitzonderingen. Gwyn Ashton is één van die witte merels: als het aankomt op rampen, tampen en stampen zijn er niet velen die dat zo intens en onweerstaanbaar doen, en vooral met zo'n direct bluesgevoel. Wat 'Prohibition' (2007) en 'Two Man Blues Army' (2009) misten aan verfijning en subtiliteit (al zit er op dat vlak meer in dan de decibels doen vermoeden), hebben ze overvloedig aan eerlijke expressie: niets in de handen, niets in de zakken, what you hear is what you get. Dat doet denken aan een bepaalde, sinds 1995 deerlijk gemiste Ierse gitarist, het prototype van de hardwerkende, no nonsense muzikant... Rory Gallagher. Gwyn Ashton is inderdaad één van zijn erfgenamen, één die de boodschap zeer goed begrepen heeft. Da's uiteraard geen toeval!

Gwyn Ashton (-GA- heeft hij als logo) is van Welshe afkomst, maar bracht zijn jeugd door in Adelaide, Australië. Hij wordt al heel vroeg full time muzikant. In zijn twenties verhuist hij naar Sydney waar hij een trio vormt en samenspeelt met o.a. Stevie Wright. Als hij dertig is, in 1991, gaat hij naar Melbourne, waar hij zijn eerste platen opneemt. Hij speelt de support van lieden als Junior Wells, Albert Lee en... Rory Gallagher! In 1996 vinden we hem weer in Europa waar hij voorprogramma's speelt voor een hele rist groten uit de blues. Met de ritmesectie van Rory Gallagher, bassist Gerry McAvoy en drummer Brendan O'Neill, neemt hij in 1999 'Fang It!' op. De band met Rory wordt nog meer aangehaald als hij Thin Lizzygitarist Brian Robertson vervangt in Band Of Friends, een collectief dat een eresaluut brengt aan Gallagher, bestaande uit oud-leden van Rory's band, naast Gerry en Brendan, o.a. ook mondharmonicaspeler Mark Feltham.

'Radiogram' heet de nieuwe, opvolger van 'Two Man Blues Army' (die tweede man is power drummer Kev Hickman), en die zal de fan van gitaarrock niet ontgoochelen. Een reeks gasten staan Ashton bij. Gesofistikeerd zal het wel nooit worden, maar dat is geen basisvereiste. Vanaf 'Little Girl' (met Kim Wilson op de mondharmonica!) rockt het als de beesten. 'Don't Wanna Fall' en 'Let Me In' (met de hulp van harpist Johnny Mastro- in 2007 nog op Peer) doen daar een flinke schep bovenop, maar 'Fortunate Kind' is een melodisch rustpunt. Een cover van 'I Just Wanna Make Love' zet orde op zaken. 'Dog Eat Dog' is raszuivere blues. In het hondsfraaie 'Angel' wordt een andere held geëerd: Jimi Hendrix. In het opzwepende 'For Your Love' krijgt Gwyn steun van Don Airey (keyboards bij Deep Purple na het vertrek van Jon Lord in 2002) 'Comin' Home' is rechttoe rechtaan rock-'n-roll.

Maar het sluitstuk is ook de pièce de résistance van 'Radiogram': het instrumentale 'Bluz For Roy' is niet enkel een hommage aan Roy Buchanan, dat andere rolmodel van Gwyn, het is ook een pastiche van de stijl van de Amerikaanse meestergitarist die in 1988 in hoogst verdachte omstandigheden overleed.

Antoine Légat

Artiest info
Website  
 

Label: Fab Tone Records / Proper Records
Distr.: Rough Trade

video