MIGHTY MO RODGERS - CADILLAC JACK

Een lovenswaardig idee om een album op te dragen aan de legendarische Route 66, de snelweg waar blues geleidelijk de gedaante aannam van het veelkoppig Rock n’ Roll monster, zoals dit muziekgenre aanvankelijk werd onthaald! Mighty Mo Rodgers, bluesmuzikant en filosoof, gaat hiervoor terug naar de jaren 1959 en 1963 toen zowel schrijvers als muzikanten de reis van Chicago naar Californië aflegden in gammele, sportieve of chique design auto’s, of desnoods al liftend. Mighty Mo Rodgers doet het in een Cadillac samen met enkele kompanen. In zijn vorig album wijdde hij het vierde deel van zijn twaalfdelige cyclus nog aan de ruimtereis van de mens naar de maan. Nu staat hij terug met beide voeten op de begane grond waar een tiental muzikanten hem op zijn route vergezellen, concreet in het vijfde luik van zijn odyssee dat hem door de Staten Missouri, Oklahoma, Texas en zo verder naar het Westen voert. De zanger/toetsenist schreef alle nummers op één na zelf, geput uit zijn herinneringen.

Als geen ander is Mo Rodgers vergroeid met de ontstaansgeschiedenis, de evolutie en de wisselende modetrends in de blues. Hij zat er dan ook met zijn neus vlak op, want zijn vader had een nachtclub en Rodgers leerde al vlug piano spelen. Hij beleefde ook in ‘real’ time de jaren toen men de jeugd waarschuwde voor de verderfelijke invloed van de rock-’n-roll waarbij voortrekkers als Chuck Berry en Little Richard als baarlijke duivels werden afgeschilderd. Zelf vraagt Rodgers op één van zijn songs, ‘Tell Me Why’, zich af waarom er geen hogeschool naar Jerry Lee Lewis werd genoemd en wil hij hiervoor zelfs een petitie opstarten. In zijn songs, die hem eveneens langs nostalgische plekken voeren zoals de ‘Cadillac Ranch (American Stonehenge)’, kruist de songwriter kriskras door de Staten met veranderende ritmes wanneer hij een van de grenzen overschrijdt. Maar overal waar hij rijdt, vergezelt de blues hem, voor hem nummer één in de rangorde, al verschuift dit tijdens ‘My Blues, My Car And My Woman’ voor de duur van één song.

Belangrijk zijn ook zijn medereizigers, zoals gitarist Kevin Longden en bassist Will MacGregor. Vooral de drum van Burleigh Drummond bepaalt mee het ritme alsof hij de benzine levert dat de Cadillac zijn tempo geeft. De ritmes variëren van boogie, rock, soul, en meditatief. ‘Slow Dance With Me’ neigt zelfs naar een trage wals, zo’n dans waarbij je de textuur van de kleding van je partner streelt. Rodgers keert zo terug naar het jaar 1963 toen hij achttien en verliefd was. Ook ‘The Freddy Fender Song’ is heerlijk retro romantisch. Wanneer saxofonist Dick Aven meespeelt dan ruik je al van ver de flora van Californië zoals op ‘Hitchhiker’s Blues’ en ‘West Coast Blues’. En op ‘Boogie To My Baby’ hoor je tussen het ritme van de wielen een stemmig harmonicageluid. Dit album vertoont verwantschap met de Stax records met het sporadisch invallend backing koortje. De soulstem van Rodgers heeft dan weer dat timbre van Otis Redding. Het hele album doet tijdloos aan alsof zijn songs tussen de jukebox klassiekers een tweede leven krijgen. In ‘Motor City Blues’ verwoordt Rodgers het als volgt ‘een Cadillac is wat je voelt en wat je verlangt’, net zoals de blues een feeling is en een onuitputtelijke bron die door alle tijdzones heen nieuwe voeding geeft aan rasmuzikanten.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Model Music Group

video