CONNIE LUSH - SEND ME NO FLOWERS

Wie op één van de Belgische festivals of in de lokale clubs een concert van Connie Lush bijwoonde zal daaraan met plezier terugdenken. En kunnen getuigen dat deze dame met een zwak voor muziek en hoeden aanstekelijke ‘girl power’ heeft. Met haar intense vertolkingen wist zij het hart van jong en oud ongeacht sekse te veroveren en haar appèl op het publiek miste zijn uitwerking niet. Zij stapelt dan ook de eretitels op zoals ‘Best Female Vocalist U.K’ en ‘Blues Personality Of The Year’ en dat niet alleen in eigen land, Engeland, maar ook in Frankrijk. Inmiddels doorkruiste zij een dertigtal verschillende landen, steeds in gezelschap van haar man Terry Harris die haar op bas begeleidt. Dat intensief touren maakt dat zij niet zo vaak in de studio staat. Maar nu kwam er dan toch een nieuw album uit, opgenomen in Oostenrijk en opnieuw een voltreffer.

Zij vertolkt zowel eigen nummers als enkele traditionals zoals ‘Jesus On The Mainline’ en het intense ‘Nobody’s Fault’. Op dit laatste begeleidt alleen drummer Mikhael Weizman haar met zijn drumroffels. Het kan niet anders of Connie heeft ooit in een koor gezongen. Ook het nooit of te nimmer vervelende ‘Lonely Avenue’, klassieker van Doc Pomus, hertovert zij in een eigen empathische versie. Maar het zijn de originele nummers die nog het meest bekoren, zoals ‘Crying Won’t Help You’. Met deze bluesballad voegt zij haar eigen ongeëvenaarde ‘torch’ song toe aan haar smartelijke repertorium, het equivalent van Etta James ‘I’d Rather Go Blind’. Gitarist Peter Wade probeert haar te troosten met zijn lyrisch gitaarspel. Op de up-tempo songs schemert dan weer haar liefde voor de rockblues door, zoals op ‘Send Me No Flowers’ of ‘Queen’. Dan ontpopt zij zich als een temperamentvolle bluesdiva, Janis Joplin en Aretha Franklin achterna.

Peter Wade harmonieert zijn gitaarspel met haar wisselende emoties: heftig, schril, triomfantelijk, oppeppend, troostend, slide of verscheurend. Hij schreef mee aan het dromerige ‘Take The Stars’, broos als het spinrag tussen herfstbladeren. En samen met toetsenist Nick Skorecki componeerde Connie het gevoelvolle ‘Yeh Yeh I Know You’, een pareltje in zijn soort. Skorecki’s begripsvolle pianobegeleiding op ’24 Hour Blues’, cover van Bobby ‘Blue’ Bland, lijkt de pijn van het vruchteloos wachten te willen verzachten. De titeltrack wordt op het hoesje niet vermeld, vermoedelijk als track zeven verdwenen in de mist van haar tranen. Soms kan het toeval onverwachts betekenis geven aan een witregel. Vocaal lijkt Connie Lush geen beperkingen te kennen, want zij kan zowel krachtig uithalen als tot de kern van een breekbare blues doordringen. Hopelijk zal zij met dezelfde bandleden dit gloednieuwe album integraal in haar concert opnemen, wanneer het groepje rasmuzikanten in het muziekcafé ‘Bordeline’ te Diest zijn entree zal maken, want ik zou er geen enkel nummer van willen missen.

Marcie

12.09.2012 - Borderline - Diest

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Alessa Records

video