GUY TORTORA - PRODIGAL SONGS

Zanger/gitarist Guy Tortora is deels Amerikaan, want opgegroeid in Pasadena, Californië, maar inmiddels ook deels Brit, want hij woont al jaren in Londen en absorbeerde evenzo invloeden van de Britse folk- en bluesscène. Zijn muzikale familie maakte Tortora al van jongs af vertrouwd met alle genres muziek en met die bagage, en het gezelschap van zijn gitaar, zocht Guy Tortora zijn eigen avontuurlijke weg eerst richting Canada, daarna richting Europa. Bob Dylan, Eric Clapton, Keb’Mo, Davy Graham, Robbie Robertson, Jim Kweskin, het zit allemaal in zijn culturele erfenis en ook de bluespioniers lieten in zijn geest bewust of onbewust hun sporen na, zoals Charlie Patton en Son House. In zijn vorige albums was dit reeds merkbaar en ook dit album is hier en daar duidelijk geïnspireerd door verre echo’s van de authentieke Delta blues.

Zijn album ‘Living On Credit’ dateert inmiddels van vier jaar geleden, maar het was het wachten waard. Het album sluit meer aan bij New Orleans sound mede door de pianobegeleiding van toetsenist Janos Bajtala, al was deze rasmuzikant er voordien ook al bij. Zowel het ritmische ‘Quittin’ Time’ met speelse pianobegeleiding als het swingende ‘Viola Lee Blues’, met eenmalige bijdrage van een blazerstrio, hebben dat zuiderse optimisme dat zelfs boven blijft drijven in periodes waarin de zwaarte van het leven doorweegt. Het is opvallend hoe Tortora creatief aan de slag gaat met allerlei soorten invloeden. Op het funky ‘Too Much Stuff’ van Eric Bibb lijkt hij zelfs Steely Dan met The Meters te verzoenen. Alle covers krijgen een originele aankleding en zowel met resonator als met Piedmont gitaarstijl zorgt hij voor afwisseling. Op de countryblues ‘That’s Against The Law’ herinnert hij ietwat aan de jeugdige Bob Dylan.

In het album wisselen de groove’s, sferen en perspectieven net zoals in een ‘Big Wheel’, een song die vermoedelijk symbool staat voor het levensrad. In de omwentelingen van het draaiwiel dragen ook de medemuzikanten bij tot het wisselend uitzicht, Giles Hedley met zijn harmonica en Pete Hedley met drum. Maar hoogtepunten zijn ongetwijfeld het magnifieke sfeercreërende ‘Miss You So’ met de intrigerende doffe contrabas van Dave Evans en de van weemoed doortrokken ballade ‘Prodigal Song’. Zelden ook zo’n invoelende versie gehoord van de traditional ‘Wayfaring Stranger’ waaraan Guy zowel vocaal als slidegewijs zijn eigen feeling hecht. En ook het eretribuut ‘Willie Dixon’ met mannelijke backing fascineert omdat je het imposante postuur van de bassist zó voor je geestesoog ziet oprijzen naast zijn bluesmaat Howlin’ Wolf. Tortora roept met zijn gitaarspel en warme stemkleur hetzelfde op als datgene wat oude streekgenoot John Steinbeck met zijn beeldende pen wist te reveleren.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Turtledove Records