FABRIZIO CAMMARATA & THE SECOND GRACE - ROOMS

Eens om de zoveel tijd komt er een interessante cantautore, een singer-songwriter, aangewaaid vanuit het land van Armani en Ferrari. Italië heeft altijd flink wat cantautori van stand gehad, sommigen daarvan hebben ons moeiteloos bereikt (Paolo Conte, Gianmaria Testa), soms ook niet (Pino Daniele, Fabrizio De André) Meestal gaat het om iemand die in de eigen laars een kwaliteitslabel vertegenwoordigt en dus al een en ander achter de kiezen heeft. De laatste om ons druppelsgewijs te bereiken was die sakkerse Vinicio Caposella, wiens verrassende 'Marinai, Profeti e Balene' alom op goedkeuring mocht rekenen.

Nu is er 'Rooms', tweede cd van Fabrizio Cammarata & The Second Grace, die een hit hadden met 'Antananarive'. Fabrizio is geboren en getogen in Palermo, Sicilië, en die 'Rooms' blijkt dezelfde producer te hebben als Vinicio Caposella op diens 'Da Solo', J.D. Foster! Als de naam enigszins bekend klinkt, dan mogen we eraan toevoegen dat JD ook al Willy Mason, Richard Buckner, Cassandra Wilson, Laura Cantrell, Richmond Fontaine, Tish Hinojosa, Marc Ribot, Dwight Yoakam, Green On Red (en Dan Stuart), en Calexico, om maar die te noemen, als producer onder handen nam of de rol van muzikant waarnam. Een man met een uitgebreide ervaring, We hebben een vermoeden dat het genoegen echter wederzijds was, want al bij de eerste beluistering bleven een aantal tracks hangen. We moesten de cd noodgedwongen een tijdje in de koelkast schuiven, maar we moest die er wel uit halen, want de frigo raakte helemaal opgewarmd van 'Rooms'...

Cammarata zingt in nagenoeg vlekkeloos Engels, zowel qua tekst als qua uitspraak, en ook daarbuiten is er niets dan aan Italiaanse roots herinnert. De singer-songwriting verwijst natuurlijk uitdrukkelijk naar de Angelsaksische modellen. Daar zal J.D. Foster wel voor iets tussen (naar verluidt had die Calexico's Joey Burns meegebracht) Maar toch zitten er lichaamsvreemde elementen in. Van 'wereldmuziek' kan je misschien niet echt spreken, maar o.a. strijkers, Indische klanken (tabla) en Afrikaanse accenten ('Pole Kitoto') zijn er toch te ontdekken. De naar pathos neigende passie die andere Italiaanders tentoonspreiden (men denke bij voorbeeld en zelfs bij uitstek aan Zucchero 'Sugar' Fornaciari!) vinden we eigenlijk enkel in 'Down Down' en 'Aberdeen Lane', maar met elke nieuwe luisterbeurt komt er een diepere passie naar boven, die zich openbaart in de verfijning van de tien songs: de Etna, de Vesuvio en de Stromboli zijn niet ver weg, en Palermo is een 'Vurige Stede' waar rechters en mandatarissen aan een gepantserde auto niet genoeg hebben om te overleven.

Anders gezegd, 'Rooms' is een uitgesproken groeiplaat, niet alleen omdat elke nieuwe draaibeurt de charme iets meer openbaart, maar ook omdat de cd, naar ons gevoel, naar het einde toe steeds sterker wordt: het uiterst gevoelige 'Myriam' (na de obligate cello, de climax 'I died in a photograph... I burn like a photograph': kippenvel!), het tedere 'Pole Kitoto' (denk aan een beste Jack Johnson), de licht funky drive van 'Me And The Rain' en het sobere slot 'Highlake Bay' vormen een sterk kwartet om de cd te bekronen, maar je aandacht heeft hij al vanaf 'All I Know'. Deze Fabrizio Cammarata, overigens begiftigd met een aangenaam stemgeluid, toont een gans andere, humane zijde van de stad, waar deze cd thematisch in te situeren valt (zie ook de veelzeggende voorzijde van het inlegvel!) De titel 'Rooms' verwijst immers naar de kamers van zijn huis en bestaat, zo raadt men licht, uit een reeks hoogstpersoonlijke ontboezemingen. Maar 'Rooms' is in wezen gewoon leuke muziek met iets meer diepgang dan gebruikelijk.

Antoine Légat

Artiest info
Website  
 

Label: Panmondial

Distr.: Rough Trade Be

video