THE BLUESBONES - VOODOO GUITAR

We moeten omzichtig te werk gaan met het strooien van superlatieven, zeker als het een debuutalbum betreft. Feit is in ieder geval dat we van onze sokken geblazen werden door de eersteling van The BluesBones. “Voodoo Guitar” is, en we wikken onze woorden, niets minder dan een fantastisch album en een absolute aanrader voor eenieder die zich liefhebber van de gitaarblues pleegt te noemen. Zeg maar bluesrock maar dan zonder in de voor de hand liggende valkuilen te trappen. Geen lawaaierig of schreeuwerig gedoe waar veel groepen zich in het gelijkaardige genre wel eens willen aan bezondigen, maar netjes binnen de lijnen gehouden rampetampeblues afgewisseld met trager, dan weer rockend materiaal.

De kompanen Nico De Cock en Andy Aerts, beiden ex The Blues Conspiracy en u misschien ook wel bekend van hun nevenproject Dusty Dollar, hebben met Ronald Burssens (bass) en Dominique Christens (drums) , beiden ex Cora Lee en No Trouble en met het jonge gitaartalent Stef Paglia een fantastische groep samengesteld. Vooral laatstgenoemde schittert doorlopend op de snaren en is bijwijlen ronduit indrukwekkend. Als zelfs ene Eric Steckel onder de indruk is dan zegt dat wel genoeg zeker?

Het album biedt een uitstekende verzameling zelfgeschreven nummers en uitstekend gekozen covers en biedt in totaal meer dan vijftig minuten luisterplezier voor de liefhebbers van dit genre. Het begint al bijzonder fraai met het aanstekelijke “The Witchdoctor”, dat met het meeslepend ritme de juiste toon zet voor deze release. Het was de eerste maar niet de laatste keer dat we op het puntje van onze stoel gingen zitten bij de gitaarsolo die in de song verweven zit. Heerlijk uithalend, dan weer jankend, perfect in symbiose met de zangpartij. Goedkeurend geknik ook bij “Cruisin’”, de Cora Lee song laat de band stevig rocken met de strakke ritmesectie als perfecte opjutter. Pièce de résistance is het formidabele titelnummer. Het door De Cock en Aerts gepende nummer is een slower die zich heerlijk laat inleiden op de snaren en je in de beste traditie zachtjes laat meedeinen op het ritme. Dromen van je jongere jaren gegarandeerd, al is dat voor ondergetekende misschien vanzelfsprekend edoch dat is een andere discussie. Het van Cedell Davis en Kimbrough gekende “She’s Got The Devil In Her” krijgt een stevige, persoonlijke aanpak mee die behoorlijk in contrast staat met het akoestische origineel maar tegelijk een mooi eerbetoon is aan deze toch wel bloedmooie song. Ik hoef het niet meer te herhalen dat ook hier een schitterende, inventieve gitaarsolo in te beluisteren valt.

Moesten onze spieren niet zo stram zijn zouden we spontaan uit onze zetel zijn opgesprongen als Howlin Wolf’s “Mr. Highway Man” uit onze boxen schalt. Meestampen dan maar, voetenwerk bijschaven en enthousiast klappen in de handen. We beperken ons maar tot dat want onze danstalent is trouwens toch niet om aan te zien. Wat meer rockend gaat het er aan toe in het door de groep geschreven “Riding Out” en “Depression”. De plaat bulkt van prima materiaal maar het zoveelste hoogtepunt voor ons is “Believe Me”. Ook in deze song weten we het tekstgeschrijf te waarderen. Met het beklijvende muzikale gehalte ervan is het dubbel genieten.

Ik weet niet wiens idee het was om van “Believe Me” ook een “Symhonic Version” op het album te zetten maar het is niets minder dan een even verrassende als briljante versie geworden. Compleet met strijkers en piano, oh wat hadden we hier graag een achtergrondkoor bij gehoord. Dit is een absoluut kippenvelmoment en illustreert perfect de sterkte van de song die voordien een klassiekere bluesy versie had gekregen. Maar als Nico zingt “You Know Johnnie Walker Is My Best Friend”, zijn we geneigd om te repliceren: “No Way ! Music Is Your Best Friend ! “. De arrangementen van producer Tim Janssens oogsten hier ten huize ook al luid applaus.

The Bluesbones hebben het zich met deze, volledig in eigen beheer gemaakte en uitgebrachte plaat, niet makkelijk gemaakt. Het vraagt gewoon om bevestiging bij de opvolger. Maar in afwachting zou het ons niet verbazen moesten er platenlabels staan te springen om deze groep te tekenen. Zo een talent kan niet ongemerkt blijven. Kijk op de website van de band en pik alsjeblieft een optreden mee want dit is goed, zéér goed! Wij voorspellen hen alvast een grootse toekomst!

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

video