BOB DYLAN - TEMPEST

De uitverkochte concerten van vorige jaren bewezen dat Bob Dylan ondanks zijn leeftijd nog altijd een fenomeen is, Dylan is inmiddels 71. Waar hij in de eerste helft van de jaren negentig de weg op het podium meer dan eens kwijt was, heeft hij zichtbaar de inspiratie en het spelplezier hervonden. Dat is ook nadrukkelijk terug te horen op zijn laatste albums. "Modern Times" verscheen in 2006 en is volgens Sony de voltooiing van een trilogie, na het onvolprezen "Time Out Of Mind" (’97) en het iets vrolijke "Love & Theft" (2001). Die twee platen kenmerkten zich als een aanstekelijke mix van oude blues, jazz, swing, folk en rockabilly met als thema’s liefde, leven en dood. Grote verschil was de productie. Waar de eerste duister werd geproduceerd door Daniel Lanois, werd de tweede erg open en sprankelend gedaan door Jack Frost, a.k.a. Bob Dylan. De trilogie krijgt dan in 2009 een opmerkelijk vervolg met een al even opmerkelijke ontstaansgeschiedenis, het album "Together Through Life". De vraag om een enkel nummer te schrijven voor een film resulteerde op deze plaat in tien nieuwe nummers, grotendeels geschreven samen met Grateful Dead-tekstschrijver Robert Hunter. Net als op "Modern Times" produceerde Dylan het album zelf en nam de nummers op met zijn huidige tourband, met als belangrijkste aanvulling de accordeon van David Hidalgo.

Dylan heeft inmiddels in zes verschillende decennia succesvolle albums uitgebracht en in ieder decennium weet hij minstens één keer te verrassen met een plaat. De zojuist vernoemde albums zijn bijzonder sterk en nieuweling "Tempest" is daarop geen uitzondering. Vijftig jaar geleden bracht hij zijn eerste album uit, en nu een halve eeuw verder levert hij zijn 35e studioalbum af en dat is wederom een carrièrepiek. We horen Dylan die wederom terugkeert naar zijn folkwortels, met de band waarmee hij inmiddels al jaren toert - wederom aangevuld met Los Lobos' David Hidalgo – en opgenomen in de studio van Jackson Browne klinkt het album vooral tijdloos, songs waarbij hij af en toe een uitstapje waagt naar country en blues. De platenfirma heeft een stickertje op de hoes gekleefd: "His First Album Of New MUSIC in OVER 3 Years! Featuring 10 Brand New Songs". Er is natuurlijk geen woord van gelogen: het is Dylan zijn eerste plaat met nieuw materiaal in 3 jaar tijd en er staan 10 songs op, die uiteraard allemaal nieuw zijn.

Muzikaal is "Tempest" niets nieuws in het oeuvre van Dylan. Er wordt nergens een moment afgeweken van de vertrouwde blues en rock ’n roll. Het is de overtuiging waarmee de zanger je zijn donkere wereld binnen weet te trekken. Tekstueel blijft Dylan onverminderd sterk. Vaak rijmt het voor geen meter, lijken woorden en zinnen volledig uit de lucht gegrepen of zelfs geïmproviseerd, maar het geeft de vaak wat repetitieve composities direct zoveel meer impact. De curieuze eigenschap van Dylan om een compositie zo lang mogelijk op te rekken om zijn verhaal te vertellen, wordt op Tempest bijna overtroffen. Hij passeert viermaal de zeven minuten en het titelnummer klokt zelfs op bijna veertien minuten. In deze song bezingt Dylan het zinken van de Titanic en gaandeweg de vele coupletten, waarin zowel naar de beroemde film als naar het stokoude liedje van The Carter Family wordt verwezen, bekruipt je het gevoel dat Dylan alvast de ondergang van de wereld beschrijft.

Met een gruizige, grommende stem opent Dylan nog enigszins luchtig met een onvervalste treinsong, maar wat volgt is een plaat vol geweld, venijn, dood, moord, bedrog en bloed. Dylan schreef deze opener "Duquesne Whistle" samen met Robert Hunter en dit nummer was meteen de eerste single van dit album (video). De muziek in deze track begint zacht, alsof het van ver komt, maar daarna zetten de drums in en schalt de vertrouwde kraaiende stem van Dylan door de speakers "Listen to that Duquesne Whistle blowin, blowin' like it's gonna sweep my world away". De paar tonen verraden al dat je in bent voor een prachtige rit. De Muddy Waters-blues in "Narrow Way" en "Early Roman Kings" is uit duizenden te herkennen, maar ze wordt met een gedrevenheid gespeeld die de meeste hedendaagse blues ontbeert. Eindelijk zijn de nummers eens met zorg gearrangeerd en valt op hoe essentieel de accordeon van Hidalgo klinkt in "Early Roman Kings", een liedje waarin Dylan de bankencrisis aanstipt en daarbij heerlijk speelt met beelden en figuren uit heden en verleden.

In compactere, meer gestroomlijnde uitvoeringen zou een nummer als "Pay In Blood " gewoon een uitstekend liedje zijn, maar Dylan maakt er een prachtig verhaal van zoals alleen hij ze kan vertellen. "I’ll pay in blood, but not my own" sneert Dylan in deze song, misschien wel zijn grimmigste nummer sinds "Idiot Wind". Ook de onvervalste murder ballad "Tin Angel" is wederom door Dylan prachtig geschreven. Het liedje gaat over driehoeksverhouding, waarbij de drie geliefden op een tragische manier aan hun einde komen. Dan moet het meesterlijke slot nog komen. Het ontroerende "Roll on John", een ode aan John Lennon. Een verbijsterende song, want zo direct als Dylan hoogst zelden bestaande personen heeft toegezongen maakt duidelijk dat Dylan ook een zachte kant heeft. "Shine a light, move it on, you burned so bright roll on John", getuigt van het diepe respect dat hij heeft voor dat andere popicoon. Een perfect einde van deze plaat dat bol staat van literaire, autobiografische en historische allusies, wellicht één van de betere albums uit zijn rijke carrière.

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Columbia Records
Distr.: Sony Music

video