HOLLIS BROWN - RIDE ON THE TRAIN

Hollis Brown is een band rond Mike Montali, Jon Bonilla, Dillon Devito en Michael Graves, een kwartet uit New York, en timmeren lokaal inmiddels al vele jaren aan de weg. De band debuteerde in 2009 met een titelloos album, maar klonk echter nog niet eerder zo overtuigend als op het onlangs verschenen "Ride On The Train". Bij het beluisteren moest ik direct denken aan The Black Crowes, want de stem van zanger en liedjesschrijver, Mike Montali , doet naast de trillende kwetsbare stem van Robin Wilson, de alt van Neil Young, vooral denken aan die bluesy tint van Chris Robinson. Maar ook in muzikaal opzicht hoor ik flink wat overeenkomsten met bands als Whiskeytown, Deer Tick, de vroege Stones, Buffalo Springfield, Diamond Rugs, Creedence Clearwater Revival en Drive-By Truckers. Waarbij direct de kanttekening moet worden gemaakt dat deze overeenkomsten vooral betrekking hebben op het oudere (en wat mij betreft veel betere) werk van deze bands. Nu ik toch namen aan het noemen ben kan ik er een imposant rijtje aan toevoegen, want wat te denken van Bruce Springsteen (in de energieke opener en tevens de titeltrack), Tom Petty (de integratie van alternatieve rock en radiovriendelijke muziek), Uncle Tupelo en nazaten Wilco en Son Volt (de alt-country invloeden), Jayhawks in de meer introverte momenten, zoals in "When The Weather’s Warm" en Neil Young & The Crazy Horse (de gitaaruitbarstingen). De vier jonge honden van Hollis Brown maken op "Ride On The Train" lekkere energieke rootsrock, keer op keer verpakt in buitengewoon aanstekelijke songs. De rootsrock van deze band is de ene keer lekker stevig, maar ook in het wat meer ingetogen werk kunnen ze uitstekend uit de voeten. Wanneer je de muziek van een band vergelijkt met die van het bovenstaande rijtje grote namen, moet je flink wat te bieden hebben om overeind te blijven, maar dat lijkt Hollis Brown niet al te veel moeite te kosten.

Het gitaarwerk op de plaat is zowel in de stevige als in de minder stevige songs prachtig. Lead gitarist Jon Bonilla pronkt werkelijk met zijn gitaarsolo's in het klaaglied "Doghouse Blues" en de gedreven bluesrocker "Walk on Water". Naast al dit snarenwerk stuwt de ritmesectie de muziek van de band verder op naar grote hoogten, geweldige songs die de muziek van Hollis Brown echt bijzonder maken. Stevige rootsy pop wordt naadloos afgewisseld met folky ballads, gospelinvloeden en traditionele rock gaan hierbij hand in hand. Met de krachtige stem van Mike Montali hebben ze niet alleen een eigen geluid, maar klinken deze songs ook nog eens bijzonder aangenaam. Tracks 1, 4, 6 en 8 verschenen vorig jaar op een EP met Michael Hesslein op keyboards. Gelukkig zijn deze songs terug te vinden op dit album want het meer rustige "Nothing & The Famous No One" en het heerlijke "Gypsy Black Cat" zijn ware hoogtepunten, songs die onmiddellijk zullen omarmd worden door de liefhebbers van lekker in het gehoor liggende rootsrock. De verzameling songs buiten deze uitschieters moeten bijna niet onderdoen voor deze Americana nummers, want ook in deze songs legt het schrijversduo Montali/Bonilla hun songwriterziel bloot. Op "Ride On The Train" staan catchy liedjes en het stevige spel centraal, songs waar ik mijn hoed voor af doe. Deze plaat staat daarom ook deze maand op N° 1 van de gerenommeerde Euro Americana Chart te prijken en zal beslist ook hoog eindigen in de jaarlijsten. Als u de kans nog niet kreeg om te luisteren, dan is het nu wel hoog tijd.

Artiest info
Website  
 

Label: Alive Natural Sound Rec
Distr.: Sonic Rendezvous

video