STEVE EARLE – THE LOW HIGHWAY

Hoe bekend Steve Earle intussen ook geworden is, het wordt met de keer moeilijker om een zinnige inleiding te schrijven bij een nieuwe plaat van de man. Waar je in 1986, bij ’t verschijnen van “Guitar Town”, nog de ruimte had om de term “new country” te verzinnen, is de speelruimte vandaag oneindig veel kleiner. Dat komt natuurlijk omdat Earle intussen posities heeft ingenomen in zowat alle subgenres die aan “roots” doen denken en omdat hij in die kwarteeuw uitgegroeid is tot een regelrecht icoon: hij is, naast songschrijver, ook “gewoon” auteur en acteur geworden, heeft als producer meer dan één topplaat op zijn actief en is, voor zijn generatie, de enige echte opvolger van Bob Dylan als kroniekschrijver, die vlijmscherp observeert en formuleert waar en hoe het met de Wereld verkeerd gaat.

Voor deze nieuwe –intussen al de vijftiende- studioplaat, werden The Dukes, aangevuld met (The Duchesses) voor het eerst sinds “Exit 0” nog eens van stal gehaald en dat is tegenwoordig een collectief waar je mee kunt buitenkomen: Chris Masterson en Eleanor Whitmore, Kelley Looney, Will Rigby en Allison Moorer…een mens zou van minder achterover vallen. Voeg daar nog aan toe dat de producersstoel deze keer opnieuw twee zitjes telde, want naast Earle zelf zat Ray Kennedy achter de knoppen, zodat de fameuze “Twangtrust” weer verenigd is. Voorwaar ik zeg ik: de omstandigheden voor een geweldige plaat zijn voorhanden. Wat het songmateriaal betreft, is Earle duidelijk nog niet aan het einde van zijn Latijn: naar eigen zeggen, doet hij elke dag nieuwe inspiratie op, als hij “on the road” is. Hij houdt van toeren en het levert hem dag na dag nieuw songmateriaal op. Daar kun je als luisteraar alleen maar blij om zijn, want de smeltkroes van stijlen en onderwerpen op “The Low Highway” is er weer eentje om duimen en vingers bij af te likken.

Een drietal van het dozijn songs kenden we, als fervente kijkers van “Treme” al: daarin speelt Earle de rol van busker Harley, die zich met veel graagte ontfermt over violiste Annie, gespeeld door de onovertroffen Lucia Micarelli en brengt hij zelf de oerversies van “Love is Gonna Blow My Way” en “After Mardi Gras”, die midden op de tracklist van de nieuwe plaat voorkomen en eigenlijk dus, samen met “het cajungetinte “That All You Got”, dienen als hoofdmoot. Die laatste song, geschreven samen met Micarelli, werd in “Treme” gedaan door The Red Stick Ramblers, de band waarmee personage Annie probeert door te breken in het derde seizoen van “Treme”.

Wat de nieuwe songs betreft, gaan die van de dromerige, in Townes-stijl geschreven titelsong (video), via de rechttoe-rechtaan rocker “Calico County”, waarvan de intro om een repeatbehandeling vraagt en “Burning It Town”, een wat lome song, die geschreven lijkt met Lucinda Williams in het achterhoofd en de hierboven al vermelde drie “Treme”-nummers, naar een tweede deel, dat nog onweerstaanbaarder is dan het eerste.

“Pocket Full of Rain” drijft op een R&B pianoriff, die vaagweg aan “Fortune Teller” en Allen Toussaint doet denken, terwijl “Invisible”, een klagerige, dromerige song is, waarin verregaande eenzaamheid de boventoon voert. “Warren Hellman’s Banjo” is dan weer pure folk/bluegrass die je naar de jaren ’30 terugvoert en “Down The Road pt. II” is, met zijn huppelende mandoline in combinatie met de fiddle en de bijwijlen scheurende gitaren, vintage Earle, net als de voorlaatste “21st Century Blues”, dat net zo goed op “Copperhead Road” had kunnen staan. Afsluiten doet Earle met het mijmerende “Remember Me”, waarin hij terugblikt op Het Leven, waarin spijt en vreugde om wat geweest is de leidraad vormen, maar waarin vooral de hoop uitgesproken wordt om door iemand herinnerd te worden, als je er niet meer bent. Is dat niet waar het eigenlijk om draait in dit Leven: je doet de hele tijd je best, met veel vallen en opstaan, in de hoop dat iemand zich ooit herinnert wie je was….

Wat dat laatste betreft, hoeft Earle zich alvast weinig zorgen te maken: zijn oeuvre is intussen immers van zodanige omvang geworden, dat lezers, kijkers en luisteraars voldoende materiaal in handen hebben om zich te blijven herinneren wie Steve Earle geweest is. Een poëet, een bard, een schrijver, een acteur, kortom een mens, die een leven heeft gehad, waarin echt geleefd werd. De nieuwe CD is daar het zoveelste bewijsstukje van. Het is nog vroeg op het jaar om al met eindejaarslijstjes te gaan zwaaien, maar mijn linker elleboog vertelt me dat “The Low Highway” tegen Kerst op vele lijstjes zal staan en er zullen verder goeie excuses bedacht moeten worden om één van zijn volgende concerten te skippen!

(Dani Heyvaert)

 

2 X 2 vrijkaarten te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
STEVE EARLE - EFFENAAR
Binnen een aantal dagen wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd op maandag 20 mei 2013

 

 

May 26, 2013  Amsterdam (NL) Paradiso
May 28, 2013  Eindhoven (NL) Effenaar
June 4, 2013    Brugge (B) Handelsbeurs
June 5, 2013    Groningen, De Oosterpoort


Artiest info
Website  
 

Label: New West Records
Distr.: Rough Trade

Steve Earle "Low Highway" On SiriusXM