CHARLIE MUSSELWHITE - JUKE JOINT CHAPEL

 

“The blues sounded like how I felt growing up. Too many people think of the blues as sad, but I think many of these tunes will immediately dispel that notion, as they are fun, dancing tunes that lift your spirits. I often tell people that the blues is your buddy in good times and your comforter in bad times. It empowers you to keep going. It is secular spiritual music, the gospel blues. It’s music from the heart instead of the head.”

– Charlie Musselwhite.

Geboren in Mississippi, opgegroeid in Memphis en groot geworden in Chicago: een betere levensloop kun je je als bluesartiest haast niet wensen. Charlie Musselwhite (geboren op 31 januari 1944 in Kosciusko, Mississippi) is een Amerikaanse bluesharp speler en bandleider, een van de blanke bluesmannen die in de vroege jaren '60 samen met Mike Bloomfield en Paul Butterfield erg populair was. Hoewel hij vaak word beschouwd als een "witte bluesman" noemt hij zichzelf Native American en een afstammeling van de Choctaw,  een indianenstam uit die regio. In zijn familie was het normaal om muziek te spelen, zijn vader speelde gitaar en harmonica, zijn moeder op de piano, en een familielid had een one-man band. Als teenager experimenteerde Charlie met rockabilly, western swing, elektrische blues, en andere vormen van African Americaanse muziek. De opkomst van legendarische figuren als o.a Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, en Johnny Cash ,waren natuurlijk van grote invloed op Charlie. Hij onderhield zichzelf in die tijd met het graven van sloten en storten van beton. Echter ook in deze omgeving was muziek maken voor Charlie het belangrijkste, hij creëerde voor zichzelf de bijnaam "Memphis Charlie". In Chicago leert hij artiesten als Lew Soloff, Muddy Waters, Junior Wells, Sonny Boy Williamson, Buddy Guy, Howlin' Wolf, Little Walter en Big Walter Horton kennen. Musselwhite dompelt zich compleet onder in het muzikale leven en speelt overal waar hij kan. Hij leert John Lee Hooker kennen en de twee blijven hun hele leven beste vrienden. Ondertussen word Charlie Musselwhite steeds bekender in Chicago. In de tijd leidde Musselwhite zijn eigen bluesband en had met het album "Stand Back! Here Comes Charley Musselwhite´s Southside Band" in 1967 veel succes. Hij vertrok naar San Fransisco en was meteen aldaar één van de leidende figuren in de bluesscène. Naast horden fans over de hele wereld geniet Musselwhite bovendien het diepe respect van zijn collega's wat duidelijk wordt in de vele samenwerkingen die hij reeds op zijn palmares schreef. Tom Waits, Eddie Vedder, Ben Harper, Bonnie Rait, INXS en John Lee Hooker, namen die elk voor zich spreken. Zelf won hij 27 Blues Music Awards en zeven Grammy nominaties, alsmede de Lifetime Achievement Awards van het Monterey Blues Festival en de San Javier Jazz Festival in San Javier, Spanje en de Mississippi President's Award for Excellence in the Arts.

Charlie Musselwhite is een echte virtuoos op de harmonica, die bovendien nog een aardig stukje zingt ook. Een rasechte entertainer, die in 2010 door de Blues Foundation werd opgenomen in de Blues Hall of Fame. Bovendien heeft hij meer dan dertig albums op zijn naam staan. In de loop der jaren maakte Musselwhite wel eens een zijsprong naar wat andere muziek, zoals op zijn album "Continental Drifter" waarop hij samenwerkte met de Cubaanse Quarteto Patria en kregen we muziek vergelijkbaar met de muziek uit de Mississippi Delta. Dit jaar was het alweer tijd voor een bijzondere combinatie van muzikanten: Ben Harper en Charlie Musselwhite. Ze ontmoetten elkaar bij een sessie met John Lee Hooker en wisten meteen dat ze veel gemeen hadden. De oude bluesmeester zet de twee aan om verder te gaan. En dat hebben ze ook gedaan. Al duurde het nog een paar jaar voordat het tot een samenwerking kwam. Het album "Get Up!" kwam begin dit jaar uit op het soullabel Stax, maar is blues in de breedste vorm. Mensen die beweren dat er tegenwoordig geen goede blues meer gemaakt wordt, hebben zeker dit duo niet samen gehoord, want deze zomer waren deze heren voor tal van concerten in België en Nederland.

Harmonicalegende Charlie Musselwhite belichaamt sinds jaar en dag de tijdloze kracht eigen aan de blues als je ziet wat een indrukwekkende loopbaan hij doorliep. En dit is nu ook weer niet anders, want met zijn laatste release "Juke Joint Chapel" heeft hij wederom een indrukwekkende release op ons losgelaten met vijf originelen en zeven covers in een mix van Mississippi, Memphis, Chicago en Californië blues. Musselwhite wordt ondersteund door een indrukwekkende band, waaronder Matt Stubbs op gitaar, Mike Phillips op bas en June Core op drums. De band waarmee hij trouwens op het Duvel Bluesfestival in Puurs menigeen wist te verrassen in 2011. Musselwhite is een artiest met veel geloofwaardigheid waarbij hij in zijn muziek de lat vrij hoog legt. Helaas, is "Juke Joint Chapel" een album dat niet veel nieuw materiaal introduceert, of andere versies biedt van covers die we al kennen, maar we gaan zeker niet ontkennen dat het leuk is om naar deze plaat te luisteren, want samen met gitarist Mike Stubbs, die over de hele plaat in goede vorm blijkt te zijn, worden we steeds verrast met interessante en indrukwekkende solo's. Er is een breed scala van traditionele blues muziek, van een cover van Little Walter's "It Ain’t Right" tot een funky samba "I’m Going Home", een beklijvende versie van de ballade "Cristo Redentor", en dit samen gemengd met een paar shuffles en rockers. Songs die iets meer opvallen zijn "Roll Your Money Maker", een pittige versie van 'Shakey' Jake Harris klassieker, waarbij Charlie even zijn plezier deelt met het publiek en "Feel It In Your Heart" dat Zuid-Amerikaanse invloeden vertoont, naast smaakvolle gitaarriffs en het sublieme mondharmonica werk dat deze song meer glans geeft. Daarbij bevatten de teksten in deze song enkele diepzinnige uitspraken, zoals "music can bring us together, it can heal all your wounds". Ja hoor dit is wel een uitschieter.  Het album is wat het is: een goed traditioneel album opgenomen door goede traditionele blues muzikanten, die best weten hoe een livealbum moet klinken. Duidelijk is dat Charlie gereisd heeft door de blues,  helemaal uit Mississippi naar Memphis en van Chicago naar Californië. Zijn onmiskenbare stem is op "Juke Joint Chapel" zo goed als ze ooit geweest is, en lijkt alleen maar beter de worden met de jaren. Er is niets te veel geproduceerd op dit album, het is gewoon geweldig zoals het is. Een must-have voor alle Charlie Musselwhite fans.

 

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video