WALRUS - OP DE VALREEP

Klaas Delrue, het gezicht en de stem van Yevgueni, had het al aangekondigd, dat er ruimte en tijd zou zijn voor het nevenproject van Geert Noppe die de toetsen bespeelt bij Yevgueni (en ook met Milow al te horen was) Dat was het eerste dat we hoorden over Walrus. Het was al geleden van de Beatles’ ‘I Am The Walrus’ (de geweldige B-kant van ‘Hello Goodbye’ uit 1967, coo coo cachoo) sinds het zeezoogdier nog de popmuziek was ingeslopen. Helemaal niet op de valreep ontvingen we de eerste cd van Walrus, ‘Op de Valreep’, maar eerlijk gezegd begrijpen we de hoestekeningen niet zo best, want die verwijzen naar de witte potvis die de naam Moby-Dick droeg, en ook de geobsedeerde Kapitein Ahab staat er armen in de lucht op afgebeeld. Vreemd, temeer daar, als we la petite histoire mogen geloven, de naam Walrus wel degelijk verwijst naar een charmante anekdote uit het verleden van Geert.

Maar bon, het is de muziek die telt. Altijd tricky, Nederlandstalige pop, vaak een afkooksel van rock met teksten uit een opstel van een scholier uit de lagere… en niet eens een bijster goeie. Opener ‘Kijk!’ (video) blies meteen al onze a priori’s over de kim: intelligent opgebouwde rock met symfo trekjes en teksten die én goed bekken én in deftig Nederlands gesteld zijn én steek houden. Met als extra klankkleur de cello van Seraphine Stragier (leerlinge van Viviane Spanoghe, Zita Swoon Group, Hannelore Bedert, Lais, Sukistring Kwintet, enzovoort) De melodie van ‘Kijk!’ zou niet misstaan bij The Divine Comedy, en dat is een huizenhoog compliment. Het strakke ‘Stilte voor de Storm (in een Glas Water)’ laat meteen horen dat de beginzet geen toevalstreffer is.

Tom Pintens heeft blijkbaar school gemaakt! Noppe (degelijke zang en een boel toetsen, klavieren en aanverwanten) vond de juiste mensen om zijn bedenksels vorm te geven. Producer Reinhard Vanbergen zorgt voor een leuke en herkenbare sound. Ondanks hun jeugd slepen de bandleden (die overigens allemaal backings doen) al een pak ervaring mee: gitarist Pieter Peirsman (Slow Pilot), bassist Tim Vandenbergh (Assunta Mano, Eva De Roovere, Sukilove), drummer Maarten Van Mieghem (Yevgueni, Mira Bertels) laten het veelkleurig swingen. Nummer drie ‘Maat van de Vaat’ (video) illustreert op pijnlijke nauwkeurige wijze hoe een mens (man) zich voelt bij de afwas: de emoties razen door het hoofd en komen er langs de keel weer uit. Wordt een lijflied!

Er zijn ook enkele rustpunten, die meehelpen om het album in balans te brengen met de fellere brokken (het titelnummer; ‘Rond’, dat geluisterd heeft naar The Cure; ‘Broek vol Goesting’) en als een geheel te laten voelen: ‘Wat een mooie Ochtend (Slaap zacht)’, ‘Scherp van de Snee’, het afsluitende ‘Stil’. Overigens een sterk trio om te eindigen: ‘Honingraat’ is de enige song in dialect (iets van de kanten van Beveren? We menen iets à la Jean-Marie te horen) Hoe Geert aan de aanspreking ‘principessa’ gekomen is, wordt niet verduidelijkt, maar het zal wel om een Griekse gaan! ‘Geduld’ is een heerlijke popsong, waarin (opnieuw) voor die heerlijke cello een fraaie rol is weggelegd. ‘Ik wacht nog steeds op mijn geduld’ is een fijne vondst. De zinsnede ‘We zijn eeuwige beginners’ verwijst op een fijnzinnige manier naar David Bowie. Vermoedelijk zitten er meer van dergelijke links in, maar dat zal de tijd uitwijzen.’Stil’ heeft nog een paar aardige verzen in petto.

Walrus heeft met ‘Op de Valreep’ een stevig visitekaartje afgeleverd, dat staat buiten kijf. Met vijf, zes songs op onze persoonlijke jukebox zitten ze ver boven het gemiddelde van dit soort platen. Vermits de beste stuurlui aan deze walrus staan, vermoeden we dat de komende releasetour de moeite zal zijn, coo coo cachoo nog aan toe!  
Antoine Légat

 

CD-voorstelling - concerten:
01 | 03 | 2013 // De Avondlamp (Diksmuide)
13 I 03 I 2013 // Ancienne Belgique (Brussel)
16 | 03 | 2013 // Muziekcentrum (Dranouter)
21 | 03 | 2013 // CC De Boesdaalhoeve (SG-Rode)
05 | 04 | 2013 // 't Smiske (Asse)

 

 

Artiest info
Website  
 

video