THE DELTA SAINTS - DEATH LETTER JUBILEE

 

Sinds hun gelijknamig getitelde album hebben de heren van The Delta Saints niet stil gezeten. In Belgie en Nederland is deze  enthousiaste band uitgegroeid tot een graag geziene gast met een hoog entertainmentgehalte en bovendien hebben de concertervaringen in het buitenland de groep nog beter klaargestoomd voor een livepubliek. Het is fantastisch om vast te stellen dat deze  groep op zo'n korte tijdspanne vandaag de dag is uitgegroeid tot een must voor de meest gezellige clubs en festivals van het land. The Delta Saints is tegenwoordig immers een groep waarmee je altijd een mooi tegengewicht in huis hebt voor autistische, in zichzelf gekeerde singer-songwriters en te experimentele groepjes. Het feestgehalte van een festival blijft uiteindelijk nog altijd een cruciale factor voor het publiek. De redenen voor het succes van The Delta Saints zijn zeer voor de hand liggend, maar heel efficiënt: het bandje weet met veel variatie in hun energieke shows, sfeer in het publiek te brengen. Al na een paar goed gemikte nummers in de club of op een heet zomerfestival is het publiek meteen volledig mee,  die dan ook na het optreden allemaal instinctief een plaat van The Delta Saints aan de merchandiserstand zullen gaan kopen.

Met hun nieuwste album "Death Letter Jubilee" zal er in ieder geval niet veel aan hun reputatie veranderen. Het eerste nummer "Liar" sluit met zijn wilde riffs naadloos aan op het sompige "Chicago" en is bijgevolg zeker ontvlambaar genoeg om The Delta Saints live sets aan te vullen. Ook de titeltrack past mooi in het kader van een dergelijke live set. Het is een traag beginnend en goed opgebouwd nummer dat u meeneemt voor de meest oneerbiedige en gepassioneerde beleving die u ooit heeft gekend. Ben’s soulvolle stem vol van hevige passie weet in deze song perfect zijn duivelse boodschap over te brengen. Het gebeurt in zo'n opzwepend tempo, en zal daarom zoals "Momma" uit hun vorige cd, ongetwijfeld enorm meegebruld worden door het publiek. David's dreunende bas en de vurige en intense percussie van Ben Azzi bezorgen deze rockende song  iets meer jazz ritme. Plus de combinatie van een furieus harmonica, trompet en gospelachtige harmonieën maken dit nummer het absolute hoogtepunt van de plaat  - kortom, blues met een onderbouw van gewapend beton. Bij het beluisteren van deze drie openers voel je je direct vervoerd naar het Diepe Zuiden van Amerika met zijn juke joints, en hun krankzinnige feestjes in Beale Street. Hun unieke rockende bayou blues weten ze te voeden met een groot aantal genres, van blues tot jazz tot gospel en nog veel meer, toch is hun geluid een heropleving van puur duivelse rootsrock, dit alles gemengd met hun unieke en geïnspireerde songwriting maakt The Delta Saints onmogelijk te negeren of moeilijk om aan te weerstaan.

Hoewel alle leden van The Delta Saints feilloos samensmelten, stralen ze afzonderlijk ook bezielder en geïnspireerder werk af dan ooit. Ben Ringel zingt met alle vurigheid en ijver, Greg Hommert speelt de mooiste opruiende riffs en blaast zeer gedreven op zijn mondharmonica. David Supica levert opschepperige, dreunende en vurige basritmes die perfect te verenigen zijn met Ben Azzi's experimentele en gepassioneerde percussie. Dylan Fitch, zowel op lead- of ritmegitaar, weet nooit van ophouden door ons steeds te verbazen met zijn onmiskenbare vaardigheid. En als Ben naar zijn resonator grijpt doet hij dit steeds met een ongelooflijke passie en emotie. Dit gezegd zijnde dringt zich meer en meer het beeld op dat The Delta Saints niets meer of minder dan een supergroep aan het worden zijn. In wezen is de band dat ook: vijf muzikanten met huizenhoog talent beginnen samen een band en, weer een cliché dat bewaarheid wordt: het geheel is beter dan de som der delen. Zo verenigt "Death Letter Jubilee" de schoonheid die we in deze songs van band terugvinden met de vibe van The Black Crowes en de passie van The Alabama Shakes, maar The Delta Saints onderscheiden zich los van deze bands door hun meest unieke verslavende geluid, dat krachtig en zwaar doordrenkt is met zweterige energie, smerige dynamiek en pure passie.  Hun stijl laat zich dan ook best omschrijven als innovatief, ingenieus en zuiver. Reden genoeg om halsreikend uit te kijken naar het vervolg van "Death Letter Jubilee".  Het uitkijken of zeg liever beluisteren bleek meer dan terecht, want met een krachttoer van jewelste leveren Ben Ringel en kompanen een ronduit geweldige worp af. The Delta Saints zijn niet zozeer een andere weg ingeslagen door een radicale stijlbreuk, wel door hun getrouwe bayou geïnfundeerd rootsrock meer in te kleuren met New Orleans rock-and-roll zodat het geheel een meer funky feeling krijgt. Dat was al meteen duidelijk  bij de eerste tonen van de drie openers, daarom raden wij u ook sterk aan om "Death Letter Jubilee" volledig te luisteren van het eerste nummer tot de allerlaatste noot van de  laatste song. The Delta Saints nemen u gewoon mee op een vurige en fanatieke rit naar het Diepe Zuiden met al zijn zondaars en heiligen. Maar zoals altijd heb ik ook een paar favoriete nummers. Een van de felste en meest formidabele nummers op deze cd is zeker de reeds vernoemde titeltrack, meteen ook hun eerste single van deze plaat, maar ook de afsluiter "Jericho" is een kanjer. Deze rockende bluesknaller combineert funk, blues en jazz tot in de perfectie. Ben houdt zijn sterke en prachtige stem onder controle, met veel soul en een groot bereik als geen ander. Hij kan kreunen en huilen in perfecte harmonie met zijn gitaarwerk, en de briljante combinatie van het verschroeiend soulvolle harmonica naast de meer jazzy inbreng van klarinet en sax levert aan deze song een bedwelmende Beale Street vibe. Ik hou dan ook enorm van hoe David en Ben Azzi naadloos versmelten om deze afsluiter in een formidabele funky blues groove te creëren. En net als je denkt dat dit nummer gedaan is, wacht dan liefst een minuutje zodat de laatste jazztonen dit nummer en album in stijl afsluiten.

Het resultaat is fantastisch, maar het moet ook gezegd: ze kunnen hun kunststukje ook volhouden op alle andere niet vernoemde songs. Een ander nummer waarin hun indrukwekkende songwriting en onberispelijke muzikaal vakmanschap komt bovendrijven is het rockende "'The Devil's Creek", waarin Ben passie en angst serveert, waarbij zijn zang zo'n perfect rauw randje heeft, dat het even doet denken aan die van een vurige Zuiderse predikant. Deze track wordt versterkt door gelaagde gitaren die mooi verweven zitten en daarbij de meest ingenieuze geluiden en riffs laten horen. Je kan het niet helpen, maar wederom worden we hier weggeblazen door Greg's harmonicawerk, David's funky dreunende basriffs en zelfs Ben Azzi's percussie geeft deze song nog meer power. Slechts twee rustpuntjes zijn op de deze cd te bespeuren, waarvan "River", dan ook weer omwille van Ben's prachtige zangwerk, weer zo'n pareltje is. Deze nieuwe plaat past perfect in het hier en nu en geeft de concurrentie ruimschoots het nakijken. Zelden weten platen zich zo diep onderhuids bij de luisteraar te nestelen als "Death Letter Jubilee". Wie dit album gehoord heeft, wil in de eerste plaats nog meer van deze band horen en zien. Hoe sterk deze overweldigende plaat ook mag klinken, deze band heeft genoeg potentieel om nóg enkele steengoede platen klaar te stomen. The Delta Saints klinken gewoon volwassener, opzwepender en spannender dan ooit, en bewijzen daarmee dat ze de competitie kunnen aan gaan met de groten der Aarde. Als ze volgende maand op tour komen, doen ze dat ongetwijfeld met verve. U bent bij deze gewaarschuwd!

 

 

 

 

15/03/2013 Diksmuide - Belgium @ 4AD
20/03/2013 Verviers - Belgium @ Spirit of 66
23/03/2013 Terneuzen - Holland @ Porgy and Bess
24/03/2013 Den Bosch - Holland @ W2
13/4/2013 Amsterdam - Holland @ Paradiso
14/4/2013 Enschede - Holland @ Nix
19/4/2013 Aarschot - Belgium @ De Klinker
20/4/2013 Oostende - Belgium @ Compact center
- acoustic gig - Vindictivelaan 10 (afternoon show - limited space - be early !)
20/4/2013 Lichtervelde - Belgium @ Delirium Blues Festival

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Dixiefrog Records
Info: Broere Promotion

video

interview