MIKE ZITO & THE WHEEL - GONE TO TEXAS

Dat gitarist Mike Zito een bewogen en risicovol leven achter de rug heeft, waarin alcohol en drugs het van zijn persoonlijkheid overnamen, heeft hij nooit willen ontkennen of verbergen. Integendeel, op zijn recentste album geeft hij zijn verslaving en ontregelend leven als redenen op waarom hij evenals zovele andere desperado’s naar Texas trok om aldaar zijn ‘Wings Of Freedom’ te hervinden. Als kind, opgroeiend in St. Louis Missouri, trok het wilde muzikantenbestaan hem al vroeg aan met alle risico’s dienaangaande. Het was echter de muziek ‘deep inside’ die hem als een soort reddingsvest drijvende hield tot vrienden, vriendin en uiteindelijk inzicht hem hielpen het tij te doen keren. In South East Texas wist hij zich te bevrijden van zijn banvloek en zijn leven opnieuw de goede richting uit te sturen. Dat is nu reeds een tiental jaren geleden en sindsdien bracht Zito menig album uit en stichtte onderwijl de ‘Royal Southern Brotherhood’ samen met Devon Allman en Cyril Neville. In zijn debuut bij Ruf Records, zelf geproducet, combineert hij thans bluesy thema’s met semi-autobiografische rootsy bekentenislyriek gekoppeld aan een soort hulde aan de cultuur en zuiderse muziek van Texas.

Het is echter niet met de Brotherhood maar wel met zijn band ‘The Wheel’ dat zanger/gitarist Zito dit album in de Dockside Studios in Maurice, Louisiana, opnam waaraan ook gastmuzikanten als gitarist Sonny Landreth en harmonicaspeler Delbert McClinton hun medewerking verleenden. Ook de bijdragen van vocaliste Susan Cowsill en pianist Lewis Stephens geven een enkele keer aparte kleur aan de rootsmuziek van Mike Zito. Hijzelf wisselt vaak van gitaren: resonator op het bluesy ‘Death Row’ of gruizig op het swampy ‘Don’t Think Cause You’re Pretty’ die beiden aansluiten bij de oeroude thema’s van de bluespioniers zoals jaloezie, doodslag en onberekenbare vrouwen. Het kerntrio van The Wheel, - Jimmy Carpenter op sax, Rob Lee op Gretsch drums en Scot Sutherland op bas-, sluit hecht aan bij de zanger in wiens zangwijze je een zekere verscheurdheid kan waarnemen zoals o.m. op ‘Hell On Me’ met bezwerende drum. In de songs waarop de saxofonist meespeelt krijg je een meer funky ritme zoals op het vitale ‘Don’t Break A Leg’. Die saxsound werkt ook troostend op ‘I Never Knew A Hurricane’ of maakt van het soulvol gezongen ‘Take It Easy’, song van Delbert McClinton, één van de emotioneel meest pakkende songs van dit album.

De andere songs schreef Mike zelf op het deemoedige ‘Let Your Light Shine On Me’ na, spiritual van Blind Willie Johnson. Enkele daarvan zijn ideaal als ‘highway’ songs om je nieuwe energie te geven als tegengif tegen de dreigende vermoeienis, zoals o.m. ‘Rainbow Bridge’ of ‘The Road Never Ends’. De zuiderse mood is vooral in de autobiografische songs terug te vinden gelinkt aan het weidse Texas dat op zijn levenspad min of meer zijn redding werd. In die zin zijn zowel ‘Gone To Texas’ en het vaag melancholische ‘Voices In Dallas’ met wederom prachtige gitaar- en saxbegeleiding, revelerend. Deze laatste belijdende song heeft alles in zich om een klassieker te worden. Mike’s wendbare stem, een kruising van Steve Winwood en Levon Helm, blijft immer gepassioneerd, of hij nu over vrouwen in doorschijnende jurkjes zingt of over de stormen in zijn hart. Met dit ongewone tribuut aan de grensstreek aan de Golf van Mexico, waar hij zijn soul en muziek hervond, voegt de muzikant weer een betekenisvol album toe aan zijn productieve carrière die in 1996 met ‘Blue Room’ opstartte en nu na vele omzwervingen nog steeds hoge toppen scheert. In Blues Peer zal ongetwijfeld wederom zijn veelzijdigheid blijken, zowel qua stem, soul als kundig gitaarspel.

Marcie

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Ruf Records

video