ROB ORLEMANS & HALF PAST MIDNIGHT - HIGHWAY OF LOVE

Het is inmiddels al vier jaar geleden dat "Into The Spirit" op de markt verscheen. Vier jaar waarin Rob Orlemans niet stil gezeten heeft. Maar het doet deugd dat er nu een nieuw album van deze stevige bluesrock band verschenen is. De titel is "Highway To Love" en de muziek ligt in het verlengde van het vroegere werk van Rob Orlemans. Pure stevige bluesrock, het soort muziek waarmee ZZTop en AC/DC beroemd werden. Frontman Rob Orlemans kan met zijn gitaar soleren wanneer hij wil, hij beschikt met Piet Tromp op bas en Ernst van Ee op drums over een ritmesectie waar men een rots kan op bouwen. Van de veertien nummers werden er elf zelf door Orlemans geschreven. Vriend Julian Sas levert ook een knappe bijdrage op twee nummers.

De opener "Monkey Tale" is een typische song zoals ik hierboven vermeldde. Een prachtig nummer dat zo op een ZZTop album kan. Stampend ritme en beklijvende solo waar je moeilijk stil kan bij blijven zitten en dat ons heel nieuwsgierig maakt naar het vervolg. En ook "Shotgon Shack" ontgoochelt niet, integendeel. De gitaar van Rob spuwt vuur. De Pearl drum van Ernst klinkt mooi diep en droog. Pure eerlijke rock zonder fantasietjes. In "It Was You" herken ik de vroegere superband Bachman Turner Overdrive. Wat een mooi nummer zeg, iets trager van ritme als "Monkey Tale" en "Shotgon Shack" maar daarom niet minder goed. Knappe baslijnen van Piet Tromp en de stem van Rob klinkt super in dit nummer. De gitaarsolo in de slowblues "Move On To The Light" kan me wel bekoren, maar het overige is net iets te min. Geef me dan maar het uptempo nummer "Don't Wanna Die" met op de achtergrond mooie Hammond klanken van gastmuzikant Willem van de Schoof. Dit is één van de nummers waar Julian Sas op meespeelt. Het blijft toch altijd hemels om een mooi gitaarduel te horen tussen twee klasse gitaristen. Het is één van de beste nummers op het album. Met stomende drums, dwingende bas en een steeds terugkerend gitaarrifje begint "Hear Me Calling". Wie van Status Quo houdt gaat dit ook heel graag horen. Het is een cover van het originele Ten Years After boegbeeld Alvin Lee. Het titelnummer "Highway Of Love" is een lekkere rock boogie. Een roadsong die je moet draaien met een zeker volume om nog mooier te klinken. De gitaar van Rob klinkt weer fantastisch in dit nummer.

Julian Sas is weer van de partij in "Night Bird". Julian speelt hier heel mooi slide, intussen speelt Rob een vlijmscherpe solo. Echt knap hoe de twee verschillende gitaarstijlen elkaar wondermooi aanvullen. Piet blijft ondertussen gedreven en briljant aan de bassnaren plukken. De twee nummers waar Julian Sas meespeelt zet een mens aan het dromen. Waarom niet samen op tournee gaan met set één Rob Orlemans, set twee Julian Sas en set drie beide heren samen. Dat zou nogal een vuurwerk op het podium geven. Met "Rumble In The Sky" heeft Rob het over het vergaan van de wereld. Het is met 2 minuten 36 een heel kort nummer wat wel spijtig is want het heeft een erg aanstekelijk ritme. De volgende song kent iedereen wel in de versie van The Rolling Stones. De versie van Rob Orlemans & Half Past Midnight is in mijn opinie stukken beter dan deze van Mick Jagger en zijn kompanen. Veel voller en een pak krachtiger. Een zeer geslaagde cover. De sax solo van Jan de Ligt geeft op het einde nog een geweldige surplus aan "It's All Over Now". Ook de volgende is een geslaagde cover van een heel oud nummer. Larrie Williams had al in de beginjaren vijftig een heel grote hit met het swingende "Bony Moronie". Het blijft even swingend maar is veel heavier dan het origineel. Piet Tromp laat zich nog maar eens van zijn beste kant horen, net als Ernst van Ee trouwens in het instrumentale "El Diabolo's Dance. Op de tonen van deze reuze ritmesectie mag Rob met zijn gitaar dan zijn duivels ontbinden. Rob begint met akoestische gitaar aan "That's The Way To Boogie", ondertussen speelt René van Zon wondermooie noten op zijn saxofoon en is Ber van Buren voortreffelijk op percussie. Misschien wel de vreemde eend in dit album maar het nummer heeft wel iets. Afsluiten doet Rob Orlemans op zijn gekende manier. Pure blues rock zonder franjes. Het is de radio edit van het openingsnummer "Monkey Tale".

Conclusie is dat Rob Orlemans & Half Past Midnight weer een prachtig album afgeleverd hebben. Veel power, met uitmuntend gitaarwerk, diepe uitstekende basgitaar en sublieme drums. Kijk er zeker naar uit om deze band deze zomer nog ergens op een podium of een festival te zien. Wie houdt van dit soort steviger werk komt zeker aan zijn trekken met "Highway Of Love". Op http://www.halfpastmidnight.nl/tourdates.htm staan nog enkele Nederlandse optredens voor wie interesse moest hebben.

Vanheuckelom Walter

 

Artiest info
Website  
 

Label: Silvox records

video