DAVELL CRAWFORD - MY GIFT TO YOU

Omwille van zijn creoolse roots krijgt de Piano Prins van New Orleans vragen op zich afgevuurd als ‘are you black, indian, can cou put a spell on somebody’? Hij antwoordt daar nu op met de prachtsong ‘Creole Man’ als het ware een Anthem met indiaanse echo’s en drum. En inderdaad beheerst hij de kunst om iemand in de magische cirkel van zijn betovering te trekken want tijdens beluistering van dit eretribuut aan zijn geliefd Louisiana geraak je niet uit zijn ban en zit je als het ware gekluisterd aan zijn songs, sommige zelf geschreven anderen melodisch herkneed met Louisiaanse zompige grond, zoals het jazzy ‘Louisiana Sunday Afternoon’ of ‘Southern Girl’ met Latino ritme. Bij elke song licht Davell vooraf de ontstaansgeschiedenis toe wat dit album nog boeiender maakt. Naast New Orleans ritmes, second line, gospel, cajun, funk, rap en jazz vind je er invloeden in terug van The Meters, Dave Grusin, James Booker en Allen Toussaint, van wiens ‘Southern Nights’ hij een magische gevoelvolle uitvoering geeft.

Davell Crawford zat als ukkepuk reeds achter de piano en als tiener leidde hij een Gospelkoor. Zijn recent overleden grootvader is James ‘Sugarboy’ Crawford en dus zit ook de ‘Jock-A-Mo’ cultuur in zijn bloed, t.w. de Indiaanse Mardi Gras zangspirit. Davells platendebuut dateert van 1995 en er gingen meer dan tien jaar overheen voor hij dit zelf geproducet album uitbracht, zijn eigen bijdrage aan de Louisiana en New Orleans rootsmuziek. Het jarenlange zwerven, toeren en zijn eigen muzikale wegen verkennen brachten hem doorheen Louisiana, Georgia, New York. Vermoeienis, tegenwerking en teleurstelling beletten hem niet dat zijn hart blijvend uitgaat naar New Orleans, de ‘Southern Woman’ en de mensen die hij er achterliet ook al voelde hij er zich er in de Post-Katrina jaren een vreemdeling. Het van nostalgie doortrokken ‘Stranger In My Own Home’, met sublieme trompetsolo, verklankt treffend dat gevoel van ontheemding, net zoals ‘Can’t Find My Way Home’ met een backingkoortje of nog ‘Ode To Louisiana’ met o.m. violen, viola en cellos.

De muzikanten die hem begeleiden behoren tot de elite van New Orleans artiesten. Saxofonist Donald Harrison jr., gitarist Walter ‘Wolfman’ Washington, trompettist Nicholas Payton, accordeonist/fiddlespeler Steve Riley, fluitist Bobbi Humphrey en bassist Mark Brooks zijn er enkelen van. Op het Gospelachtige ‘Going Back To Louisiana’ zingt Dr. John in gezelschap van ‘The Davell Crawford Singers’. Het serene soms opwindende maar immer magisch pianospel van Davell op de vleugelpiano houdt het allemaal bijeen dwalend tussen herinnering en spontane improvisatie. Op het weeklagende ‘Fire And Rain’ zingt hij over zijn eenzaamheid omdat het vele reizen hem belette om vrienden te maken. Op ‘Until I See You In A While’ herinnert hij zich de niet te stelpen tranen van Martha Wright en op ‘Don’t Ever Be Blue’, dat voorbijglijdt als een trage wals, onderschrijven de violen zijn weemoedige stemming. Vreemd genoeg lijkt zijn stem soms op die van Mavis Staples wanneer hij zich soulvol wijdt aan de dromerige mood, o.m. in het bloedmooie ‘The River Of Dreams’, cover van Billy Joel. Zijn toewijding aan zijn geboorteplek, mensen, kerk, buurt en muziektradities en zijn roots die hij nooit zal verloochen maakt dit album in alle opzichten een warm/zuiders, doodeerlijk en rijkgeschakeerd album, waarbij Crawford’s vingers op de ivoren pianotoetsen een intimistische conversatie aangaan. Al is het jaar nog maar halfweg toch komt dit album, met artistiek inlegboekje, gegarandeerd op mijn topdrie lijstje.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

Label: Basin Street Records

video